Giriş

Kader, bir gün sizi elbet bulur.
Peki ya sizin kaderiniz neydi?
Ölüm mü? Acı mı? Yoksa yıllarca saklanmış bir intikam mı?
Bazı geceler, gün doğmadan çok önce kararlar verilirdi. Kimin yaşayacağına, kimin susacağına, kimin adının bir daha anılmayacağına karar verilirdi.
O gece de onlardan biriydi.
Vespera, bunun farkındaydı.
Kasabanın üzerine çöken sessizlik, yaklaşan felaketin habercisi gibiydi. Sokaklar henüz sakindi. Pencerelerin ardında yanan birkaç mum, taş duvarlara vuran solgun ışık ve uzaktan gelen ayak sesleri...
Her şey olması gerektiği gibiydi.
Ta ki ilk çığlık duyulana kadar.
"Kaçın! Avcılar geldi!"
Ses, dar sokakların arasında yankılanarak yayıldı. Bir anda kapılar açıldı, insanlar evlerinden dışarı fırladı. Kimi çocuklarını kucaklıyor, kimi ardında bıraktıklarını düşünmeden koşuyordu. Korku, kasabanın her köşesine yayılan görünmez bir salgın gibiydi.
Ardından başka bir ses yükseldi.
"Yolsuz'u bize verin!"
Avcılar gelmişti.
Aradıkları kişileri bulana kadar durmayacakları belliydi. Zırhların birbirine çarpan sesi, emirler ve yükselen çığlıklar birbirine karışıyordu. Birkaç dakika içinde kasabanın alışılmış düzeninden geriye hiçbir şey kalmamıştı.
Kadın, bütün bunları izledi.
Ne acele etti ne de etrafındaki insanların telaşına kapıldı. Bakışları kalabalığın içinde dolaşıyor, yüzleri birer birer ayıklıyordu. Herkes bir çıkış ararken onun aradığı şey çok daha farklıydı.
Doğru insanlardı.
İlkini bulduğunda adımlarını yavaşlattı.
Küçük bir çocuğu kollarına almış, kalabalığın arasından kendine yol açmaya çalışan kızıl saçlı bir kadındı. Çocuğu göğsüne bastırmış, arkasına bakmadan ilerliyordu. Vespera yanından geçerken omzunun hafifçe çarpmasına izin verdi. Bir özür dileyecekmiş gibi başını çevirdi, ardından elini kadının çantasından çekti.
Mektup artık oradaydı.
Kadın hiçbir şey fark etmedi.
Vespera arkasına bakmadan uzaklaştı.
İlk mektup teslim edilmişti.
İkinci hedefini bulması daha uzun sürmedi.
Adam, sokağın diğer ucunda durmuş, etrafındaki kargaşayı tuhaf bir sakinlikle izliyordu. Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme vardı. Vespera'nın yaklaştığını fark edince bu ifade yavaşça silindi.
Birbirlerine baktılar.
Söylenmemiş birkaç kelime, o kısacık bakışın arasına sıkıştı. Adamın gözleri bir anlığına Vespera'nın eline kaydı. Sonra hiçbir şey sormadan mektubu aldı.
Kalabalığın içine karışıp gözden kayboldu.
İkinci kişi de seçilmişti
Vespera başını çevirdiğinde sokakların çoktan değiştiğini gördü. Bir evin penceresinden yükselen alevler, karşı duvarın üzerine titrek gölgeler düşürüyordu. Avcılar artık kasabanın merkezine kadar ilerlemişti.
Vakit daralıyordu.
Üçüncü ve dördüncü hedefler birbirlerine yakın noktalardaydı. Meşaleler taşıyan askerlerin arasında ilerlemek, diğerlerinden daha fazla dikkat gerektiriyordu. Vespera yüzünü gölgelerin ardında tutarak kalabalığın arasına girdi.
İlk askerin yanından geçerken mektubu cebine bıraktı.
Adam, omzuna dokunan birinin varlığını hissetmiş gibi başını çevirdi. Fakat karşısında yalnızca birbirini iterek kaçışan insanlar vardı.
Vespera çoktan uzaklaşmıştı.
Diğer asker daha zordu.
Kasabanın merkezinde duruyor, çevresindeki herkesi dikkatle inceliyordu. Vespera bir süre onu uzaktan izledi. Adamın bakışları bir anlığına kendi üzerine çevrilince yüzündeki aceleyi gizlemekle uğraşmadı.
Koştu, bilerek çarptı. Bir kalp atımı kadar sürede mektup yerini buldu.
Ama kolunun yakalanması hesapta yoktu.
Avcılar.
Ve onların öldürmeye alışkın refleksleri.
Bakışları kilitlendi. Kadın adamın cebini işaret etti, kolunu sertçe kurtardı ve geri çekildi. Adam arkasından bakakaldı; anlamlandıramadığı bir boşlukla.
Hızlı adımlarla o kargaşadan uzaklaştı. Sokağın başındaki mütevazı şifacı dükkanına girdi. Dışarıdaki olayı umursamadan masanın üstüne kafasını koyup uyuyan kadının yanı başına mektubu bıraktı.
Son mektup teslim edilmişti.
Kadın sokağa tekrar çıktığında kasabadan yükselen sesler hâlâ dinmemişti. Alevler büyüyor, avcıların bağırışları dar sokaklarda yankılanıyordu.
O ise yürümeye devam etti.
Beş mektup.
Beş farklı yol.
Ve henüz hiçbirinin nereye çıkacağını kimse bilmiyordu.
Belki de kader, insanın karşısına ansızın çıkmazdı. Belki de çok önceden gönderilmiş bir mektubun içinde saklıydı.
O gece beş kişi birer kâğıt parçası aldı.
Henüz hiçbiri, bunun yalnızca bir davet olmadığını bilmiyordu.
Bazı hikâyeler bir karşılaşmayla başlardı.
Bazılarıysa, geri dönülemeyecek bir hatayla.
Ve bu kez, ikisi arasındaki farkı anlamak için çok geç olacaktı.