BÖLÜM 1 - Yeni Başlangıç

Yağmur, okulun camlarına küçük darbelerle vuruyordu.

Ben ise elimdeki kâğıda bakıp hayatımda ilk kez bir okulun kapısından içeri girmekten bu kadar korkuyordum.

Yeni okul.

Yeni insanlar.

Yeni bir şehir.

Ve geride bırakmaya çalıştığım bir hayat...

Annem, arabayı okulun önünde durdurduğunda birkaç saniye boyunca hareket edemedim.

"İyi misin?" diye sordu.

Başımı salladım.

"İyiyim."

Yalan söylemiştim.

İyi değildim.

Ama bunu anneme anlatmak istemiyordum.

Çantamı omzuma geçirip arabadan indim. Yağmur saçlarımı birkaç saniye içinde ıslatırken okul binasına doğru yürüdüm.

Kapıdan içeri girdiğim anda onlarca göz üzerime çevrildi.

Harika.

Tam olarak ihtiyacım olan şey buydu.

Yeni okulun ilk gününde herkesin dikkatini çekmek.

Başımı eğip koridorda ilerledim. Elimdeki kâğıtta sınıf numarasını ararken birine çarptım.

Kâğıt yere düştü.

"Özür dilerim."

Eğilip kâğıdı almak için uzandığımda başka bir el benden önce davrandı.

Kâğıdı alan çocuk doğruldu.

Ve bana baktı.

İlk fark ettiğim şey gözleriydi.

Soğuk.

Sessiz.

Sanki karşısındaki insanı birkaç saniyede çözmeye çalışıyormuş gibi.

Kâğıdı bana uzattı.

"Bu senin."

"Teşekkür ederim."

Kâğıdı alırken parmaklarımız kısa bir anlığına birbirine değdi.

Hemen elimi geri çektim.

O ise hiçbir şey söylemeden yanımdan geçip gitti.

Arkasından baktım.

Siyah kapüşonlu sweatshirt'ü, elleri cebinde yürüyüşü ve etrafındaki insanların ona yaklaşmaktan çekinmesi garipti.

"Kimdi o?"

Sesle irkildim.

Yanımda bir kız durmuştu.

"Ne?"

"Az önce konuştuğun çocuk."

"Tanımıyorum."

Kız bana biraz daha yaklaştı.

"Tanıma zaten."

Kaşlarımı çattım.

"Neden?"

Cevap vermeden önce koridorun diğer tarafına baktı.

"Çünkü o..."

Tam o sırada zil çaldı.

Kız iç çekti.

"Sonra anlatırım."

---

Sınıfa girdiğimde boş bir sıraya oturdum.

Öğretmen birkaç dakika sonra geldi.

"Arkadaşlar, bugün aramıza yeni bir arkadaşımız katıldı."

Herkes bana bakarken istemsizce gerildim.

"Adını söylemek ister misin?"

Ayağa kalktım.

"Ben Elif."

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra öğretmen boş sırayı gösterdi.

"Arka tarafta boş yer var. Oraya geçebilirsin."

Çantamı alıp gösterdiği yere doğru yürüdüm.

Ve o an durdum.

Az önce koridorda karşılaştığım çocuk orada oturuyordu.

Göz göze geldik.

Yüzünde hiçbir ifade yoktu.

Sadece birkaç saniye bana baktı.

Sonra gözlerini defterine çevirdi.

Yanındaki kız fısıldadı:

"Geçmiş olsun."

"Neden?"

Cevap vermedi.

Ben de mecburen sıraya oturdum.

Ders boyunca tek kelime konuşmadık.

Ama garip olan bir şey vardı.

Çocuğun adı neydi?

Öğretmen yoklama alırken sonunda öğrendim.

"Aras?"

"Burada."

Sesi düşündüğümden daha sakindi.

Aras.

İsmini içimden birkaç kez tekrarladım.

Nedense aklımda kalmıştı.

Ders bittiğinde herkes sınıftan çıkarken ben çantamı toplamaya başladım.

Tam ayağa kalkacaktım ki masamın üzerinde katlanmış küçük bir kâğıt gördüm.

Şaşkınlıkla açtım.

Tek bir cümle vardı.

"Buraya gelmemeliydin."

Kalbim hızlandı.

Etrafıma baktım.

Sınıfta sadece birkaç kişi kalmıştı.

Aras ise çoktan çıkmıştı.

Kâğıdı avucumda sıkıştırdım.

Belki bir şakaydı.

Belki yanlış kişiye bırakılmıştı.

Belki de...

"Elif."

Başımı kaldırdım.

Kapının yanında Aras duruyordu.

Bana bakıyordu.

"Efendim?"

Bakışları elimdeki kâğıda kaydı.

Yüzündeki ifade ilk kez değişti.

Kaşları hafifçe çatıldı.

"Onu nereden buldun?"

"Masamdaydı."

Birkaç saniye sustu.

Sonra sınıfa geri dönüp kapıyı kapattı.

"Kimseye gösterme."

"Neden?"

Bana doğru birkaç adım attı.

"Çünkü bunu sana kimin bıraktığını bulmadan önce yanlış kişiye güvenmeni istemiyorum."

"Sen biliyor musun?"

Cevap vermedi.

"Aras?"

Kapıya yöneldi.

Tam çıkacakken durdu.

Arkasını dönmeden konuştu.

"Bu okulda herkes göründüğü gibi değil."

Sonra kapıyı açıp çıktı.

Ben ise olduğum yerde kaldım.

Elimde hâlâ o küçük kâğıt vardı.

Ve ilk kez yeni okuluma geldiğim için pişmanlık duymaya başladım.

Çünkü daha ilk günüm bitmeden biri bana açıkça bir mesaj bırakmıştı.

Buraya gelmemeliydin.

Ama asıl korkutucu olan...

Kâğıdın arkasında ikinci bir cümle olmasıydı.

Daha önce fark etmemiştim.

Yavaşça çevirdim.

Ve okudum:

"Aras'a güvenme."