1.Bölüm

"Birinin gülüşü
sizin cennetiniz olabilir"
'haydi gel içelim derdini al da gel...' alarm sesi çaldığında susturmak için telefonu elime aldım kapatma tuşuna bastığımda şarkı susmuştu evet alarm sesimde 'Haydi Gel İçelim' şarkısı vardı neden bilmiyorum Ezgi ben bu arada biraz tuhafımdır şarkıdan anlamışsınızdır. Saate baktığımda saat 7.30'du. Tahmin edin kim bu saatte işe gidiyor tabi ki ben. Mert'i uyandırmak için odasına gittiğimde kapıyı üç kere tıklatmama rağmen ses çıkmayınca bende içeri girdim. İçeri girer girmez bağırmaya başladım bütün kıyafetleri yerdeydi aynı zamanda yatağı da düzensizdi kendisi ise üstü çıplak bir şekilde kıyafetlerin arasında uyuyordu. Gidip omuzunu dürttüm.
'Mert uyan ablam hadi bu ne hal ben burayı nasıl temizlicem şimdi ha."
Ses çıkmadı. Omuzuna sertçe vurduğumda bağırarak
'Lan kime diyorum Mert uyansana eşşek.'
Gözlerini hafifçe açtığında tişörtlerden birini alıp yüzüne vurdum.
'İki saattir kime diyorum ben Mert uyan diye buranın hali ne hem.'
O an beklemediğim bir şey oldu Mert birden kalkarak gelip bana sarılıp ağladı.Kollarımı beline sarıp.
'Mert noldu ablam niye ağlıyorsun birtanem'
Daha da hıçkırarak ağladı. Mert güçlü bir çocuktu yani artık her ne kadar çocuk olmasada. Ellerimle Mert'in yüzünü kucakladım gözlerine baktım kıpkırmızı ve duygusuzdu.
'Mert noldu kurban olduğum anlat dinlerim ben seni bebeğim hadi anlat.'
Elinin tersiyle gözyaşlarını silerek titrek bir sesle
'Abla bıraktı beni abla beni senden başka kimse sevmiyor.'
Gözlerimden iki damla yaş süzüldü Mert'e sıkıca sarılarak
'Ablacım bak söz veriyorum geçicek ben sana dedim o kız seni mutlu etmez dedim ablam değdi mi şimdi ha söyle bana değdi mi şunu da unutma ben seni hep severim birtanem unutma ablalar bunun için vardır.'
'Abla sende beni sevmekten vazgeçmezsin demi' dedi umutlu bir sesle.
'Sakın ablacım duymamış olayım Mert'im ben seni 20 yıldır sevmekten vazgeçmedim niye geçeyim şimdi?'
'Abla seni çok seviyorum bunu biliyorsun demi'
İki damla gözyaşı daha süzüldü yanaklarımdan kafamı sallayıp
'Hmhm bilmez olur muyum bebeğim'
Karnını gıdıklayıp kahkahasını izlemek bana öyle keyif veriyordu ki.
'Abla dur kaç yaşındayım ha-'
Gülmekten devam ettiremiyordu cümlesini, en sonunda pes ederek yere uzandım saat umrumda değildi CEO yardımcısıydım saat 9.00'da gidiyordum şirkete saat 8.00'dı. Geri çekilerek
'Mert Bey sizden ricam kahvaltıyı hazırlayana kadar burayı toplamış olmanız lütfen'
'Ooo bakıyorum da hemen resmiyete geçmişiz Ezgi Hanım'
Bunun üzerine bir kahkaha patlattı.İçim huzur dolmuştu bir küçük tebessümle bile içimi ısıtıyordu bir kahkahasına neleri vermezdim ki.