3.BÖLÜM-KIRILMADAN ÖNCE

Bazı geceler insanın içine bir his çöker. Sebebini bilmezsin ama yerleşir. Kalkmaz. O gece öyleydi.

Boynumdaki zambak kolyeyi avucumun içine aldım. Metal soğuktu ama içimde dolaşan şey sıcaktı. Annemin

yüzünü hatırlamaya çalıştım. Sesini. Gülüşünü. Ne kadar zorlarsam zorlayayım, hatıralar sis gibi dağılıyordu.

Sanki biri bilinçli olarak silmişti.

Ev sessizdi ama ben sessizliğe güvenmiyorum artık. Bu evde sessizlik huzur değil. Kontrol.

Babamın ayak seslerini ayırt edebiliyorum. Hangi adımda sinirli, hangi adımda düşünceli olduğunu anlayabiliyorum
. O gece adımları yavaştı. Ölçülüydü.

Çalışma odasının ışığı yanıyordu.

Su içmek bahanesiyle odadan çıktım. Koridorun loşluğu midemi sıkıştırdı. Kapıya yaklaştıkça sesler netleşti.

“…Henüz değil.”

Babamın sesi.

“…Rize ihtimali masada ama erken.”

Rize.

O kelimeyi duyduğum an kalbim hızlandı.

“Eğer o bağlantıyı kurarsa geri dönüş olmaz.”

Ben miyim o?

Parke hafifçe gıcırdadı.

Ses kesildi.

“Kim var?” dedi babam.

Nefesimi tuttum. Bir an kapıyı açacağını sandım. Açmadı. Ama o an anladım:

Babam korkuyor.

Ve bir insan babaysa, kızından korkmaz.

Bir sırdan korkar.

Sabah kahvaltıda gözlerini kaçırmadı. Bilerek bakıyordu. Sanki “ne duydun?” diye tartıyordu.

Ben de kaçırmadım.

“Annem Karadeniz’e gitmiş miydi?” dedim.

Gazeteyi yavaşça indirdi.

“Bu konuyu kapat.”

“Ben kapatmadım.”

Oğuz aramıza baktı. Anlamıyordu. Gerçekten anlamıyordu.

“Hilal yine mi?” dedi.

Yine mi?

Demek ki bu konu babamla aramızda yeni değildi.

“Rize’de ne var?” diye sordum.

Babamın çenesi gerildi.

“Bazı yerler geçmişte kalmalı.”

“Ben geçmiş değilim.”

Sandalyeyi sertçe itti. Ayağa kalktı.

“Bu evi terk etmeden önce iki kere düşün.”

Bu bir uyarıydı.

Ama ben çoktan düşünmüştüm.

O gün okula gitmedim.

Bilgisayarın başına oturdum. Annemin eski soyadıyla arama yaptım. Nüfus kayıtlarında bir boşluk vardı. Bir yıl
tamamen silinmiş gibiydi.

O yılın sonunda ben doğmuşum.

Bu bir hata değil.

Bir müdahale.

Eski bir yerel haber arşivinde silinmiş bir başlık buldum:

“Rize’de gizemli kadın operasyonu.”

Sayfa açılmadı ama küçük bir görsel kalmıştı.

Zambak.

Ekrana uzun süre baktım.

Bu kolye sadece bir hatıra değil.

Bir işaret.

Ve biri bunun ortaya çıkmasını istemiyor.

Telefonum çaldı.

Alparslan.

Sesini duyduğum an içimde tuhaf bir denge oluşuyor.

“İyi misin?” dedi.

“Rize hakkında ne biliyorsun?”

Sessizlik.

“Bu nereden çıktı?”

“Babama Rize dedirtmeyi başardım.”

Derin bir nefes aldı.

“Hilal… bazı yerler tesadüf değildir.”

“Annem orada mıydı?”

Cevap vermedi.

“Beni neden korumaya çalışıyorsun?” dedim.

Bu kez sesi daha ciddi çıktı.

“Çünkü bazı şeyler seni hedef yapar.”

“Zaten yapmış.”

Hat sustu birkaç saniye.

“Rize’ye gitmeyi düşünme.”

Bu cümle yasak gibiydi.

Yasak olan şeyler insanı daha çok çeker.

Oğuz akşam odama geldi.

“Babam seni izliyor.”

“Beni mi yoksa korktuğu şeyi mi?”

“Hilal… bu iş sandığın gibi basit değil.”

“Sen bir şey biliyor musun?”

“Hayır.”

Gözlerine baktım.

Yalan yoktu.

O gerçekten bilmiyor.

Bizim annelerimiz aynı değil.

Benim annem bir sır.

Onunki bir hayat.

Bu yolculuğa yalnız çıkacağımı o an kabul ettim.

Gece saat 00.48.

Telefonuma bilinmeyen bir mesaj geldi.

“Geç kalmadan gel.”

Altında konum.
Rize.

Mesajı uzun süre izledim.

Bu bir tuzak olabilir.

Ama ya değilse?

Hayatım boyunca bir boşlukla yaşamayı mı seçeceğim
yoksa o boşluğun içine mi yürüyeceğim?

Dolabı açtım.

Küçük bir çanta hazırladım.

Zambak kolyeyi boynuma taktım.

Aynada kendime baktım.

Artık korktuğumu inkâr etmiyorum.

Ama korku beni durdurmuyor.

Kapıyı sessizce kapattım.

Saat 01.07.

Henüz yola çıkmadım
.
Ama içimde bir şey çoktan hareket etti.

(Cevdet – hilalin babası )

Hilal’in odasının boş olduğunu anladığımda saat 01.22’ydi.

Kapıyı açtım.

Yatak düzdü.

Dolap eksikti.

Masadaki bilgisayar açık kalmıştı.

Ekranda tek kelime vardı:

Rize.

Derin bir nefes aldım.

“Çok erken,” dedim kendi kendime.
Telefonu elime aldım.

“Hazırlanın. Hareket başladı.”

Bu kez korkmuyordum.

Hazırlıklıydım
.
Ama bir şeyi hesaba katmamış olabilirdi:

Alparslan.