2. BÖLÜM ~İTİRAF DEVAM ... ~

Sinan Amca'nın odasına geçtik. İçerisi her zamanki gibi sessiz ve ağır bir havayla doluydu.
Titreyen ellerimi saklamaya çalışarak karşısına oturdum ve kelimeleri yutkunarak çıkardım:

"Sinan Amca... Benim babam... Babam bir uyuşturucu kaçakçısı. Onunla ilgili bildiğim her şeyi anlatmak istiyorum," dedim.

Korkuyordum, evet. Ama içimde bu kararı almış olmanın verdiği bir kararlılık da vardı.
Sinan Amca kaşlarını çatıp derin bir nefes aldı. Gözlerinde beni koruma isteği ile görev bilincinin ağır çatışması vardı.
Ayağa kalktı, birkaç adım volta attıktan sonra durdu.

"Esrin, bu konu öyle burada konuşulup geçilecek bir şey değil," dedi, sesi ciddi ve kararlıydı. "Seni sorgu odasına almamız lazım... Ama korkmana gerek yok. Sana zarar gelmesine izin vermeyeceğim."

Bana bir şey söyleme fırsatı bile vermeden hızla beni sorgu odasına götürdü.
Karşılıklı sandalyelere oturduk. Odanın kasvetli havasını sadece nefes alışlarımız bölüyordu. Birkaç dakika sonra içeri bir polis daha girdi, dosyalarla birlikte.

"Şimdi, sakin ol," dedi Sinan Amca. "Ve bildiğin her şeyi anlat."

Derin bir nefes aldım.
İçimde biriken korku, boğazıma düğümlenmişti. Sanki babam, Bülent Taşçı, bu duvarların arkasından beni izliyor, her kelimemi duyuyordu.
Ama artık dönüş yoktu.
Tüm cesaretimi toplayıp anlatmaya başladım:

"Mallar tırlarla Şırnak Halbur sınır kapısından yurda giriş yapıyor. Aralarda Diyarbakır ve Konya gibi dinlenme tesislerinde duruluyor.
Kontrol noktalarından sahte belgelerle geçiş yapıyorlar. Tırların üzerinde uluslararası bir kargo şirketinin tabelası var, ama tabela da belgeler gibi sahte.
Malları, İstanbul Tuzla’daki Taşkent Lojistik Ambarı’na taşıyorlar. Ambarın içinde gizli bölmeler var... Ve bu bölmeler, tünellerle başka yerlere açılıyor."

Sesim çatallaştı.
Masadaki bardaktan bir yudum su aldım.
Sinan Amca ve diğer polis, bir anlığına nefes almayı unutmuş gibiydi.
Onların şaşkın bakışlarına rağmen devam ettim:

"Günlük dağıtım, Kadıköy'deki BT Oto Servis'ten yapılıyor. Malların bir kısmı Bayrampaşa’daki Taşçıoğlu Geri Dönüşüm Tesisatı'nda saklanıyor.
Başakşehir’deki Taşçı İnşaat şantiyelerinde de mallar depolanıyor.
Eğer mallar uzun süre saklanacaksa, Silivri tarafındaki Taşdere Maden Sahası'na taşınıyorlar."

Sözlerim odanın içinde yankılandı.
Kelimeler dudaklarımdan döküldükçe, üzerimden büyük bir yük kalkıyor gibiydi.

Sinan Amca derin bir nefes aldı, yüzü ciddi ama bir o kadar da yumuşaktı.
Bana nazik ama kesin bir sesle konuştu:

"Esrin... Şu anda seni gözaltına almamız gerekiyor. Ardından savcılığa, oradan da nöbetçi mahkemeye sevk edileceksin.
Bu süreçte tek yapman gereken şey; yalnızca gerçeği anlatmak.
Sana söz veriyorum, biz senin için elimizden gelen her şeyi yapacağız."

Gözlerim doldu.
Bildiğim dünyadan koptuğum o anda, yine de bir güven duygusuna tutunmak istedim.
İki polis usulca yanıma geldi.
Kollarımı nazikçe tutarak beni odadan çıkardılar.
Ve böylece, Sinan Amca'nın bahsettiği uzun ve zorlu süreç başlamış oldu...