1.Bölüm

20 yıl önce daha ben doğmadan kaderimi Ayaz ile bağlamışlardı. Bizi neden sürekli yan yana koymalarını şimdi daha iyi anlıyorum. Evet birbirimizi sevdik. Yalan yok ama şimdi onu öldürmek istediğimi söylediğimde de yalan yoktu sözlerimde. Babamın katili onun babasıydı. Fırat Demirel, eğer senin bunu yapacağını bilseydim önceden davranıp o pislik oğlunu öldürürdüm. Ama maalesef benim babam öldü yıllardır bu topraklarda hüküm gören adam öldü. Ve katili Fırat Demirel'di. Emin olsun ki bu dünyadan gitmeden önce intikamımı alacağım."anne artık kendine gelmelisin güçlü durmalıyız onlara karşı yıkılamayız" annemi ilk kez bu kadar perişan görüyordum gerçekten ilk kez. "Biz şimdi ne yapacağız o olmadan ne yaparım ben" dedi anneme bakıp duruşumu düzelttim "ben" dedim ve kararlı bir sesle devam ettim "ben varım yanında senin kendin gibi yetiştirdiğin kızın Feride var" annem bana bakarak zoraki gülümsedi "kızım sen benim her şeyimsin bu hayatta senden başka kimsem yok" ona doğru eğildim "benimde senden başka kimsem yok anne, emin ol intikamım ağır olacak" annem bana baktı başını salladı "o adam için elini kana bulamana değmez" biraz sinirlenmiştim "değer anne ben babamı kaybettim, değil Fırat Demirel, 7 sülalesi gelse beni yenmez" annem bana sarıldı "yapacağın işlere karışmam bilirsin ama lütfen sana zarar gelmesine izin verme" dedi. Başımı evet anlamında salladım "merak etme anne ben senin kızınsam başıma bir şey gelmez şimdi iyi dinlen ben biraz hava almaya çıkacağım, olur mu?" Dudaklarının kenarı kıvrıldı "olur" onun yanağından öperek "seni seviyorum, iyi dinlemeler" diyerek odadan çıktım çıktığım gibide yüzüm kas katı kesildi. İşlerini yapan Gülizar ablaya "Gülizar abla anneme dikkat et, yemeğini yesin". Gülizar abla bana bakıp gülümsedi "tamam, hanımım". "Allah razı olsun" diyerek konaktan çıktım nereye gideceğimi bende bilmiyordum ama biraz hava almalıydım.