Giriş

Ben Neva. Her zaman güçlü durmaya çalışan ama aslında en küçük yükte yıkılan çocuk Neva. Her zamanki gibi sıcacık yatağımda yatıyordum. Yanımdaki çekmecelerin üstünde ise telefonum vardı.

Telefonuma bir bildirim düştü. Ağır ağır gözlerimi açarken telefonuma kolumu uzattım. Telefonu elime aldım ve oturur pozisyona geçtim. Telefonun şifresi, "4040" sayısını girdim ve mesaja bakmak için mesajlar bölmüne girdim.

"Bayan Williams... Nasıl söylerim bilemiyorum ama annenizin durumu iyi değil. Hastaneye gelmeniz lazım." Diyordu mesajda.

Şok içinde gözlerimi açtım ve bir anda yataktan kalktım. Bayoya koştum ve yüzümü yıkamaya yöneldim. Yüzümü buz gibi su ile yıkadım ve kurulayıp koşar adımlarla çıktım.

Dolabın önünde durdum ve derin nefes aldım. Rastgele bir kıyafet alıp giydim. Beyaz bir üst ve siyah bir alt. Makyaj masamdan parfümünü hızlı hareketlerle elime aldım ve sıktım. Daha doğrusu bocaladım... Öksürmeme rağmen çantamın içine telefon ve cüzdanımı koyup evden koşarak çıktım.

Arabanın anahtarını aldım ve ön kapıyı açıp kendimi içe attım. Anahtarı deliğinden geçirip çalıştırdım ve hızlıca gaza basıp park ettiğim yerden çıktım.

Gaza sertçe basarken hiçbirşeyi umursamıyordum. Kafamın içinde annemin sözleri,cümleleri ve yüzü canlanıyordu. Düşünmeyi bırakarak daha çok gaza bastım ve hastaneye vardım...

Ne olacaksa şimdi olacaktı. Ya kalın ya ölüm... Arabayı park edip hızlı adımlarla hastaneye yürüdüm. Bir kolidora vardım. Bu kolidorun annemin olduğu kolidor olduğunu anladım ve hızlı adımlarla odaya ilerledim.

Odaların hepsini incelerken biri omzuna dokundu. Arkamı döndüğümde bir doktor olduğunu fark ettim. Ona döndüm ve aniden "Annem nasıl?" Diye bağırdım. Doktor destek olmak ister gibi duruyordu ama birşey yapamıyordu. "Odamda konuşalım" dediğini duydum.

Doktor ilerlerken arkadan gittim ve odaya ismine bakmadan içeri girdim. Boş bir koltuğa otururum ve ne diyeceğini beklerim. Doktor olduğunu bildiğim kadın da kendi masasına oturdu ve dudağını araladı. Ya acı ya sevinç... Ama cümleleri hayatımda duyacağım en acı cümleler olabilirdi. Kalp atışlarım hızlandı,gözlerim şok ile açıldı. Şu an asla iyi olduğum söylenemezdi. Doktor endişrlendi ve önümdeki koltuğa oturdu.

"Sakin ol... Sakinleştirici ister misin?" Dediği anda gözlerim anında dolmuş ve hüngür hüngür ağlamaya başlamıştım. Annemztek destekçim artık yanımda değildi... Ben gittikçe daha da fenalaşırken doktor bir hemşire çağırdı ve "Sakinleştirici verin iyi değil" dedi ve masasında geçti.

Hemşire ağır adımlarla yanıma geldi ve destek olmak ister gibi "Baş sağ olsun" dedi. Beni beyaz ötrülü bir yere oturttu ve sakinleştirici verdi. Etkisi işliyordu,sakinleşiyordum.

Kafamın içinde sesler yankılanıyordu. Annemin beni koruması,bana destek olması,beni her zaman herşeye rağmen sevmesi... Neredeyse çıkmayan sesimle "O artık yok..." Dedim. Yerimde otururken boş gözlerle,boş bir yere bakıyordum. Gözlerimde en küçük duygu kırıntısı bile yoktu.

Gözümün önünden annemin yüzü geçer ve kaybolur. Gözlerim dolar ama ağlamam. Tek yaptıpım şey boş boş oturmaktır. İyi değildim. İyi de olamazdım.

Annem ölmüştü
Ve birdaha asla gelemeyecekti...