1. Bölüm

Taş zemin ayaklarımın altından kaymaya başladı.Gözlerim kararırken gordugum tek şey cesedin altındaki cukurda olusan kan gölüydü."AĞAAHAHHAA.."ve bir haykırış.Babama bunu kim yaptıysa onu bulucam.Ama şimdilik kendi benliğimi bulmalıyım.Bedenimi bosluga dogru bıraktım.

5 saat sonra

Tıbbî makinaların cıkardıgı o tiz ve ritimsel araklıklı ses ile gozlerimi actım.Tavandaki floresan lambadan yayılan beyaz ısık gozlerimi acıttı.Yavaşca uzandıgım yerden dogruldum."Kimse yokmu?" Olabildiğince bagırmaya calısmıstın ama ses tellerim aciz bedenime itaat etmiyordu.Biraz bekledikten sonra odaya bir hemsıre girdi.
"Merhaba Gazel Hanım,bugün nasıl hıssedıyorsunuz?Geçirdiginiz şok nedeniyle kısa süreliğine bir baygınlık gecirdiniz."Yatagımın onune yaklaşarak dosyama baktı."Beni nasıl buldunuz,koca ormanda beni nasıl buldunuz?"
"112 hattımızdan olay yerinde bulunan biri ihbarda bulundu.Fakat kim olduğunu bizde bilmiyoruz.Sahi gecenin bir saatinde o ormanda ne işiniz vardı Gazel Hanım?"
İşte bu soruya bir yanıt veremezdim,cevaplarını kendim bile bilmediğim bir soruya nasıl yanıt verebilirim ki?
"Bilincim tam olarak yerinde değil hanımefendi.Bunu hareketlerimden anlamış olmanızı umardım,"Hemşirenin cevap vermesini beklerken dizime odaklandıgını fark ettim.Dizim,dizim titriyordu.Başkalarına güçsüz görünmek istemediğim için bacagımı güçlükle hastane yorganın içine doğru çektim."Size iyi akşamlar Gazel Hanım." Hemşıre kapıyı kapattıktan sonra istemsizce küfür ettim.İnce yorganı yavaşça üstümden çektim.Belimde hissettiğim keskin acıyla inledim.Elimi belime doğru yaklastırdıgımda gördüğüm sıvı içimdeki intikam ateşi kadar kırmızıydı.Serum askısına tutunarak yavaşça ayağa kalktım ve lavaboya ilerledim. Kapının yanında asılı bir acil durum dolabı vardı. Bulduğum pamukları belime bastırdım.Çok acıyordu. Dişlerimi birbirine geçirdim ki çenem sızladı.Burada daha fazla kalamazdım.Fakat belimin durumunu fark ederlerse muhtemelen beni bırakmazlardı.Dolabın yanındaki aynada,solgun yüzüme son kez baktım.Peki ne zaman kaçacaktım,yada neyden kaçacaktım? Gerçeklerden mi hastaneden mi... şimdilik hastane olsun.Saat 18.45 , kaçmanın tam vakti sanırım. Sabah olursa beni ilk iş olarak muayeneye götürürlerdi. Neyseki yağmur yağmıyordu. Pencerede güvenlik kilidi olduğu için tam açılmıyordu yani koridordan cıkmam gerekecek.Şansımı seveyim.Kapıyı biraz araladığım anda, koridorun ortasından gelen ayak sesleriyle kanım çekildi. Başımı çevirmemle, biraz önceki hemşirenin elindeki ilaç tepsisiyle bana doğru baktığını fark etmem bir oldu. Göz göze geldik.
​Kalbim göğüs kafesimi parçalayacak gibi atarken, panik yapmamaya çalışarak dikleştim. Hemşire şaşkınlıkla, "Gazel Hanım? Yataktan çıkmamalısınız," dediğinde, sesimdeki titremeyi gizleyerek gülümsedim.
​"Sadece... lavoboya gidiyordum," dedim, sesimin olabildiğince sakin çıkmasını sağlayarak. Elim hâlâ belimdeki kanlı pamuğa bastırılmış vaziyetteydi. Hemşirenin bakışları üzerimde dolanırken, bu yalanı yutup yutmayacağını anlamaya çalışıyordum.
"Yalnız odanızda bir lavabo zaten bulunmakta,Bir sorun mu var Gazel Hanım?"Gözlerimi hemşirenin dikkatli bakışlarından kaçırmamaya çalışarak zorla gülümsedim. "Odadaki lavabo tıkalı sanırım, buradakini kullanacaktım," yalanı dudaklarımdan döküldü.
​Yaralı halimle ayakta durmak zaten mucizeyken, bu soru beni köşeye sıkıştırmıştı. Derin bir nefes alıp elimi belimden çekmeden ona doğru bir adım attım.
"E-evet ama sanırım lavabo tıkanmıs o yuzden baska bir lavabo bulacagım."umarım bu numarayı yemiştir diye iç gecirdim."peki o zaman dikkat edin, ilaçlarınızı masanıza bırakacağım. Saatini geçirmeden için lütfen."
Derin bir iç çektim ve başımı salladım. Amacım belliydi: Önce üzerimdeki bu hastane kıyafetlerinden kurtulmak, telefonumu ve cebimdeki üç beş kuruşu almak için o emanet odasını bulmalıydım. Adımlarımı temkinli atarak koridorun loş ışığında alt kata, depo ve emanet odalarının olduğu koridora doğru süzüldüm.
​Koca hastanede gece yarısı sessizliği hâkimdi. Emanet odasının önüne geldiğimde kapının kilitli olup olmadığını kontrol etmek için elimi yavaşça kulba uzattım.Allahım bu gece iyi giden tek sey kapının açık olması!Parmak uçlarımda sessizce odaya girdim,üstünde ismimin yazılı olduğu kutuyu açtım ve telefonumu aldım. Annem 2 cevapsız arama..sadece bu kadar mı? En son olay yerinde giydıgım kıyafetlerımı kutudan cıkarıp soyunmaya başladım.Bu lacivert çizgili body favori kıyafetlerimdendi.Amcam yurtdısından getırmıstı benım ıcın. Altıma siyah paraşüt pantolonumu da gıydıkten sonra etrafı kolaçan etme isteği duydum ama duyulan tek şey pencereden gelen araba sesleriydi.Kapıyı yavasca açarak cıkıs kapısına dogru kostum. Dönen kapı beni biraz yavaşlatmış olsada bir aydır okul kosu yarısması ıcın yaptıgım antremanlar sayesinde hızlıca hastaneden uzaklaştım. Rüzgar saçlarımı savururken yüksek korna seslerıyle kendime geldim.İş çıkısı ve trafik. Tamam işte bunu hesap etmemiştim.Caddede koştururken bel ağrım tam zamanında bana yetişti. Bir anda ikibüklüm oldum ve bilincimin kapandığını anladım.

*Cam Çiçek*

Öksürerek kendime geldiğimde çimenlerin üzerine yatırılmış,cenin pozisyonunda buldum kendimi. Bedenim bana ihanet etmiş gibi kılını bile kıpırdatamıyordu. Bana ihanet eden tek şey bedenim olsa sorun etmezdim belkide.Önümde duran uzun gölge,ay ışığının gozume vurmasını engelliyordu.

"Uyandın mı Fiore di Vetro ?"

"Sen kimsin?"

"B12 eksikliğin mi var senin?

"Ne alaka,ayrıca soruma soru ile karşılık verme!"

"Güzellik uykundayken tanışmıştık oysa Gazel Hanım."

"İsmimi nerden biliyorsun hamam böceği?"

"Ya sabır, uyurken ismini sayıklayıp durdun. Babamı bulucam, burdan kacıcam falan diyorun. İyi misin?"

"Siktir."

"Hastaneye gitmek ister misin? "

"O nerden cıktı be şimdi!"

"Belin iyi görünmüyor küçük hanım. Gel hastaneye götüreyim seni."

Kolları ben daha yanıt bile veremeden nazikçe belimi sardı.
​"Bırak," diye mırıldandım, sesimdeki zayıflığı gizlemeye çalışarak dirseklerimden destek alıp doğrulmaya çalıştım. "Kendim yürüyebilirim."
​adam arkasına yaslandı, kollarını göğsünde bağlayıp tek kaşını kaldırdı. Yardım etmek için en ufak bir hamle yapmıyordu; sadece o soğuk, mesafeli bakışlarıyla yerimde doğrulmaya çalışmamı izliyordu.
​"Yürü," dedi düz ve alaycı bir sesle. "Görmüyor değilim, şu an o adımlarla ancak üç metreye kadar gidersin Fiore di Vetro. Ve sabrım o kadar uzun değil."
​Dişlerimi sıkarak ayağa kalkmaya çalıştım ama belimdeki keskin sancı nefesimi kesti, dizlerim tekrar boşlukta kalacak gibi sallandı. Yardımı reddetmek gururuma dokunuyordu ama burada baygın yatmaktan daha kötü olan tek şey, bu adama muhtaç olmaktı. Arabaya doğru kendi başıma, sendleyerek yürüdüm ve kapıyı açıp ön koltuğa kendimi bıraktım.
​Adam sürücü koltuğuna geçip motora bastığında, arabanın içindeki o ağır sessizlik yola yansıdı.
" ismini soylemedin hamam böceği. Unutmuş değilim."

"Beni tanımaya bu kadar istekli olduğunu bilmiyordum.Soren Vandora Vercetti. Tanıştığıma memnun oldum Gazel hanım."

"Seni merak ettiğim falan yok."

"Öyle olsun bakalım" kıkırdama sesimi duyunca sinirim tepeme çıktı. Ne saçmalıyor bu gerizekalı!

"Bu arada seni taşımama bu kadar karşı çıkma nedenin nedir?Bu inatçılığının sebebi ne?"

"Kendimi tanımadığım bir adamın kollarına bırakacak kadar saf degilim."

"O adamın arabasına binemeyecek kadar korkakta degilmişsin o zaman."
Söylediği bu cümle gerçeklerin farkına varmamı sağladı. Bu adam beni nereye götürüyor,ona nasıl guvendim ki?

"Beni nereye götüruyorsun. Hastaneye gitmek istemiyorum!"

"Zaten hastaneye gitmiyoruz. Merak etme."
Ne.

"RUH HASTASI İNDİR BENİ HEMEN ARABADAN!"
Ellerim titrerken milyonluk mersedes'in kapı kolunu zorlamaya başladım.Bu arabanın fiyatı 2 yıllık maaşım kadardı ama umrumda bile degildi.
"Sakin ol. Kapıyı boşuna zorlama açılm-"
Sözünün yarım kalmasına neden olan şey kapının açılıp beni otobana fırlatması oldu.
Asfaltın sert yüzeyi tenine çarpmadan hemen önce, o milyonluk Mercedes'in lastikleri otoyolun asfaltına çığlık çığlığa kazındı. Arkadan gelen araçların korna sesleri birbirine karışırken, Soren bir hamlede aracı durdurdu.
​Yüzündeki o alaycı, rahat ifade tamamen silinmişti; gözlerinde anlık bir şok, hemen ardından o karanlık panik yerini aldı. Kapıyı açıp dışarı fırlaması bir saniye bile sürmedi.
​"Sen gerçekten kafayı yemişsin!" diye kükredi Soren, birkaç adımda yanı başımda bittiğinde. Sesi hem öfkeden hem de o anın verdiği adrenalinle titriyordu. Eğilip beni kolumdan yakaladığı gibi ayağa kaldırmaya çalıştı ama öfkem korkumu çoktan bastırmıştı.
​Hızla kolumu çektim, gözlerimden ateş fışkırıyordu. "Dokunma bana! Senin yüzünden az kalsın ölebildim, ruh hastası herif!"
​"Ben mi yaptım?!" Soren ellerini havaya kaldırdı, göğsü hızlı hızlı inip kalkıyordu. "Kapıyı kilitlemediğimi fark edip kendini otoyola fırlatan sensin küçük hanım!"
​"Beni kaçırıyordun! Ne yapacaktım, kahve ikram etmeni mi bekleseydim?"
​Etraftan geçen arabaların korna sesleri ve bağırtıları arasında otoyolun ortasında öylece dikiliyorduk. Soren koyu renkli gözlerini sarhoş gibi üzerime dikti, derin bir nefes alarak öfkesini bastırmaya çalıştı. Birkaç saniye boyunca aramızda sadece rüzgârın ve lastik seslerinin uğultusu kaldı.
​Sonunda yüzüne o tehlikeli, alaycı gülümsemesi geri döndü ama bu kez gözlerinde farklı bir kıvılcım vardı.
​"Pekala," dedi, sesini alçaltarak bir adım daha yaklaştı. "Hastaneye gitmek istemiyorsun, arabadan da atladın. Şimdi ne yapıyoruz, cesur Gazel? Gece yarısı bu otoyolda yürüyerek eve dönmeyi mi planlıyorsun?"

"Bunu şimdi mi soruyorsun Allah'ın cezası! Eve gitmek istiyorum sadece!
Gene o kıkırtısını duydum ve beni kucağına aldı. Bu sefer karşı çıkamayacaktım çünkü gerçekten ayağa kalkacak mecalim yoktu. Kollarım soyulmuş,belim kanamış,saçlarım darmadağın bir sekıldeydim.Yüzümü o sert göğsüne gömmek zorunda kalırken, dişlerimi sıkıp hırsla mırıldandım:
"Bunu ödeteceğim..."
​Soren, arkasında bıraktığımız trafiğin korna seslerine aldırış etmeden beni yürüyerek o lüks Mercedes'e geri taşıdı. Ön yolcu koltuğuna değil, bu kez arka koltuğa nazik ama karşı konulamaz bir sertlikle bıraktı. Kapıyı kapattıktan hemen sonra ön tarafa geçip motoru çalıştırdı.
​Aracın içindeki o ağır sessizlik, bu kez tenimin sızısı ve derin nefeslerimle bölündü. Dikiz aynasından yüzüme baktığını gördüm; o alaycı ifadesi yerini hafiften ciddiyete bırakmıştı ama gözlerindeki o tehlikeli ışık hâlâ yerli yerindeydi. Torpido gözünü açıp içeri bir şeyler aramak için uzandı ve kısa süre sonra ellerinde küçük bir ilk yardım çantasıyla arkaya geçti.
​Yanımda yerini alırken, "Kıpırdama," dedi; sesinde az önceki öfkeden eser yoktu, daha çok durumu kontrol altında tutmaya çalışan o rahat tavrı geri gelmişti.
​Elindeki antiseptik mendille sıyrılan koluma uzandığında, acıyla irkilip elimi hızla çektim.
"Dokunma bana!"
​Soren sabırsızca nefes verip bileğimi nazik ama kesin bir tutuşla sabitledi. "Şimdi kahramanlık yapmanın sırası değil. Enfeksiyon kapmak istiyorsan o ayrı tabii."
Doğru soyledigini fark edince elimi hırsla ona doğru uzattım." Pis sapık."
"Benimle düzgün konuşursan sevinirim Fiore di Vetro. Ben sana böyle lakaplar takmıyorum."
Bu adam benimle dalga mı geçiyor,lakap takmıyorum derken bile lakap kullandığının farkında mıydı?
"Pardon,Fiore di Vetro neydi o zaman Soren Bey?"
"Zamanı gelince anlarsın,kafana takma."derken yarama bastığı antiseptik mendil yüzünden yüzümü buruşturmama neden oldu.
​"Yavaş ol biraz!" diye tısladım dişlerimin arasından.
​Soren pişkince sırıtmaya devam ederek işini bitirdi ve küçük çantayı kapatıp koltuğun üzerine fırlattı. "Acı yoksa iyileşme de yoktur,"
​Gözlerimi devirip başımı camın soğuk yüzeyine yasladım. Dışarıdan akıp giden sokak lambalarının sarı ışıkları yüzümde dans ederken, kafamın içindeki sorular birbirini kovalıyordu. Bu adam beni nereden tanıyordu? Fiore di Vetro da ne demekti? İtalyanca oldugu kesindi ama neden boyle konusuyordu?
"Sen, neden bana yardım ediyorsun?"
"Ne?"
"Neden bana yardım ediyorsun dedim!"
"Gazel sakin olur musun"
"Olamam, ya soruma cevap ver yada tekrar arabadan atlarım!"
​"Yardım falan ettiğim yok," dedi düz bir sesle. "Sadece bu kafayla ilk köşe başında birilerine yakalanıp bütün işimi zorlaştırmanı istemiyorum o kadar."
​"Senin işin umurumda değil!" diye tersledim, sesimdeki öfkeyi gizlemeye gerek bile duymadan. "Beni ilk köşede indir. Seninle tek bir dakika bile daha aynı araçta kalmak istemiyorum."
​Soren direksiyonu sakin bir hareketle çevirip arabayı loş ve sessiz bir sokağın kenarına yanaştırdı. Motoru durdurduğunda, kapı kilidinin açılma sesi yankılandı.
​"Pekala," dedi, koltuğunda hafifçe geriye yaslanarak. "Nasıl istiyorsan."
​Daha fazla lafını dinlemeye tahammülüm yoktu. Emniyet kemerini sertçe kenara itip kapının koluna asıldım. Araba durur durmaz kendimi dışarı attım ve kapıyı arkamdan çarptım. Serin gece havası yüzüme çarparken, belimdeki acıyı görmezden gelerek dikleştim. Arkama bile bakmadan, adımlarımı hızlandırarak karanlık sokağın derinliklerine doğru yürüdüm.

**Gölge**

Loş sokağın boydan boya uzanan karanlığı, adımlarımı attıkça üzerime daha çok ağırlık çöktürüyormuş gibi hissettiriyordu. Belimdeki keskin sızı her adımda kaburgalarımı iğneliyordu ama şu an zihnimdeki uğultu fiziksel acımın çok ötesindeydi.
​Kimim ben?
​Hastaneden kendi ayaklarıyla kaçan, babasının katilini arayan bu kız... Gerçekten tanıdığım Gazel miydi? Yoksa o hastane odasında uyandığı andan beri aynada gördüğüm o solgun yüz, sadece yabancı bir suretten mi ibaretti? Hafızamın en derin köşelerinde sisli bir boşluk vardı ve ben o boşluğun ne kadarını kendim doldurabiliyordum, emin bile olamıyordum. Kendi benliğimi, kendi adımlarımın sesini bile yadırgarken bulmaya çalışmak midemi bulandırıyordu. Arkamda kimsenin olmadığını, bu labirentte tamamen yalnız olduğumu biliyordum; beni takip eden gizli bir düşman ya da gölge yoktu. Beni sıkıştıran tek şey, kendi geçmişimin ve cevaplayamadığım soruların karanlığıydı.
Durağa yanaşan mahalle minibüsünün kapısı açıldığında, cebimden kalan son bozuklukları uzattım.
"1 tam,son durak lütfen."
"Hanımefendi 1 tam 52 tl. Burada yalnızca 30 tl var."
"Ne, tamam bir dakika.."Tanrım,babamla yurtdısına cıktıgımız o son tatilde Türkiye fiyatları bu kadar artmış mıydı cidden?
Parayı uzattıktan sonra en arkadaki koltuga oturdum.
​Minibüs sarsıla sarsıla karanlık sokaklardan geçerken, camdaki yansımama baktım. Saçlarım dagılmıştı ve gözlerimden yorgunluk akmıyor,fışkırıyordu resmen. Ama göğsümde atan o kalp bana aitti.
​Eve vardığımda, sessizce kapıyı açıp odama süzüldüm. Yatağımın kenarına ilişip ellerime baktım. O eller kendi yaralarını sarmış, kendi savaşını vermeye başlamıştı bile. Babamın katilini bulana kadar durmayacaktım; bu yolda kimin karşıma çıktığı ya da o Soren denen kibirli adamın ne dediği umurumda bile değildi.
​Derin bir nefes alarak üzerimdeki kirli kıyafetleri çıkardım ve yavaşça banyoya ilerledim. Ilık suyun tenime değmesiyle birlikte belimdeki acı bir nebze olsun hafifledi. Aynadaki buharı elimle sildiğimde, karşımdaki kızın gözlerinde eski korkudan eser kalmadığını, yerini keskin bir kararlılığa bıraktığını gördüm.
​Odamın loş ışığında, yatağımın üzerine oturup telefonumu elime aldım. Annemin cevapsız aramalarına bakarken yutkundum; ona henüz hiçbir şey söyleyemezdim. Kimseye güvenemezdim. Telefonumun ekranına gelen yabancı bir bildirimle irkildim. Göndereni olmayan, sadece siyah bir gül emojisi ve tek bir cümleden oluşan kısa bir mesajdı:
​"Erken kaçtın Fiore di Vetro, oyun henüz yeni başlıyor."
​Dişlerimi sıkarak ekrana baktım. Beni bulmuştu. Ya da zaten hiç kaybetmemişti. Telefonu sertçe yatağa fırlatıp pencereye yöneldim. Sokak lambasının sarı ışığı altında, karanlıkta sabırla bekleyen o siyah Mercedes'in silüeti belli belirsiz seçiliyordu. Dudaklarımda farkında olmadan tehlikeli bir gülümseme belirdi.
​Pekala Soren Vercetti... Madem oynamak istiyordun, kuralları ben koyacaktım.

Saat 07.00.
​Telefonumun alarmıyla baş ağrısı içinde sıçradım. Üstümdeki kırışmış kıyafetlerle, elimde telefonumla koltukta uyuakalmışım. Dağınık siyah saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırıp doğruldum. Mutfağa geçip hızlıca kendime bir kahve hazırladım. Telefon ekranımda dünkü siyah gül emojili mesaj duruyordu: "Erken kaçtın Fiore di Vetro, oyun henüz yeni başlıyor."
​Kahveyi bitirir bitirmez telefonu elime aldım ve mesajları teyzeme attım ve konum tespiti yapmasını istedim. "Kızım, bu profesyonelce gizlenmiş bir adres. Konum falan çıkmıyor, polise bırakmalısın," yazdı.
​Resmi yolların tıkandığını anladığımda dişlerimi sıktım. Odama geçip üzerimi değiştirdim; dolaptan bol bir kot pantolon ile rahat bir body geçirdim üstüme. Dün gece otoyolda bindiğim o lüks arabanın plakasını hatırlamaya çalıştım. Hafızam bulanıktı, plakanın tamamı aklımda kalmamıştı. Sadece başındaki 58 VAND kısmını ve sonundaki 2043 rakamlarını zorlayarak bir kâğıda karaladım. Rakamların şekli garip bir şekilde gözüme çarpsa da, bu saçmalıkları düşünecek vakit yoktu.
​ O adamı kendi başıma bulacaktım
Elime geçirdiğim kâğıdı cebime sıkıştırdığım gibi evden fırladım. Teyzemin ekrandan gönderdiği o çaresiz "polise bırak" mesajı telefonumda titreşip duruyordu; ekranı kapatıp cebime tıkarken içimdeki öfke daha da hırslandı. Resmi yolların tıkandığı yerde, benim kurallarım başlıyordu.
​Adımlarımı şehrin eski oto sanayi bölgesine doğru yönlendirdim. "58" plaka kodunun, o paslı hurdalıkların ve motor yağlarıyla kaplı sokakların arasında bir iz bırakmış olması gerekiyordu. Güneş henüz tam olarak tepsiye inmemişti, havada hâlâ o gece yarısının ayazından kalma keskin bir sertlik vardı. Belimdeki sızı attığım her adımla kaburgalarımı iğnelese de, durmaya niyetim yoktu.
​Sanayi sitesinin dar ve kasvetli sokaklarından birine saparken, havada asılı kalan o ağır benzin kokusunun arasına karışan tanıdık bir detay dikkatimi çekti. Kepenkleri kapalı dükkânların önünden geçerken, az ilerideki gölgeliğe çekilmiş o siyah, camları ağır filmli Mercedes rölantide bekliyordu.
​Olduğum yerde durdum. Kalbim kaburgalarımı zorlarken, elim istemsizce cebimdeki kâğıda gitti. Beni bekliyordu. Ya da bizzat yoluma çıkmak için buradaydı.
​Arabanın yanına doğru, tek bir adım bile geri çekilmeden, kararlı ve sert adımlarla yürüdüm. Ben daha kapıya uzanamadan, arka cam yavaşça aşağı kaydı. Soren’in o koyu renkli gözleri, sabırsız bir avcının bakışlarıyla doğrudan beni buldu.
​"Erken saatte ayaktasın, küçük hanım," dedi, sesindeki o alaycı pürüzlülük sokak boyunca yankılanarak.
​Gözlerimi kısarak ona doğru bir adım daha yaklaştım. Korkuyu çoktan geride bırakmıştım; şimdi sadece o buz gibi havayı yarmaya kararlı bir öfke vardı içimde.
​"Takip cihazı mı taktın bana, yoksa etrafımda dönüp durmaktan keyif mi alıyorsun?" diye tısladım. "Seni aramakla vakit kaybetmeyeyim diye ayağıma kadar gelmiş olman iyi bir detay ama.""Acaba sen mi beni aradın yoksa ben mi seni buldum,sonucta benimle bir işin var degil mi?"
Nasılda biliyor ama .Yavaşça öne doğru eğildi, aramızdaki cam engeline rağmen o koyu renkli gözleri üzerime mıhlandı. Ağzını açıp tam o beklediğim büyük ipucunu verecek, dosyadan ya da babamdan bahsedecekti ki...
​Soren’in kulaklığına ya da telefonuna gelen anlık bir bildirimle bütün havası değişti. Gözleri saniyelik bir refleksle sanayi sokağının girişine doğru kaydı. Yüzündeki o alaycı sırıtış silinmiş, yerine anlık bir gerginlik oturmuştu.
​Hızla arkasına yaslandı ve şoföre ya da ön tarafa kısa bir el hareketi yaptı. Cam yavaşça yukarı kalkmaya başlarken, Soren arkasından seslendi:
​"Kusura bakma, Fiore di Vetro," dedi, sesi camın aralığından bana doğru süzülürken içinde gizli bir acelecilik vardı. "Oyunun buradaki kısmı tatlıydı ama... patronlar kapıda. İşim çıktı, sonra görüşürüz!"
​"Ne?! Hey, dur orada!" diye bağırdım, elimi camına vurarak. "Daha yeni başlıyorduk korkak herif!"
​Soren’in o gıcık gülüşü son kez aralanan camın ardında kayboldu. Mercedes'in motoru ortalığı yıkan bir kükremeyle gaza bastı, lastikler asfaltı ağlatarak sanayi sokağının çıkışına doğru fırladı.
​Arkasından yumruklarımı sıkıp, içimdeki bütün küfürleri ardı ardına sıralayarak bağırmaya başladım: "Korkak! Korkak pisliğin teki—!"
​Daha cümlem boğazımda düğümlenmişt ki, sanayi sitesinin loş girişinden yankılanan kulak tırmalayıcı bir lastik çığlığı ortalığı sarstı. Soren’in arabasının arkasından gelen, farları bile gözleri kamaştıran son model, simsiyah, hatları keskin ve otoyol canavarı gibi duran lüks bir araba gürültüyle sokağa dalmıştı.
​Soren kaçmıyordu... Kovalanıyordu.
​Yeni araba, Soren’in Mercedes’inin tozunu yutarcasına aynı yöne kırıp göz açıp kapayıncaya dek sokağın karanlığında kayboldu. Olduğum yerde kalakalmıştım.Ne yapacağız?
​Zihnimdeki o panik dalgası anında mantıklı bir süzgeçten geçti. Öylece arkasından bakıp kalacak değildim. Bu adamın izini kaybetmemek ve peşindeki o kimliği belirsiz araçtan önce ona ulaşmak zorundaydım. Hızlıca etrafı tararken, arabanın nerede olduğu aklıma dank etti. Neyse ki sabah ofisten çıkarken ara sokaktaki o güvenli köşeye bıraktığım arabam buraya çok da uzak sayılmazdı.
​Adımlarımı hızlandırarak park ettiğim yöne doğru koşmaya başladım. Zihnimde o an çoktan celse açılmıştı: İzinsiz takip, gizli ortaklıklar ve cezasız kalmayacak bir oyun...
​Arabamın kapısını açıp direksiyona geçtiğimde kontak anahtarını hızlıca çevirdim. Motorun homurtusu geceyi delerken, vitesi köklemen ve otoyola fırlamam bir oldu. Soren'in ve o kimliği belirsiz aracın lastik izleri henüz soğumamıştı. Şehir merkezinin kalabalığından uzaklaşıp terk edilmiş sanayi bölgesinin bağlandığı o karanlık virajlara doğru sürerken, dijital hız göstergesi hızla tırmanıyordu.
​Öndeki iki aracın farları uzaklardaki bir tepenin ardında kaybolmak üzereydi. Vitesi bir üst kademeye atıp motoru bağırttım ve aradaki mesafeyi kapatmak için direksiyonu sıkıca kavradım. Otoyolun keskin virajını döndüğümde, öndeki o iki aracın izini neredeyse kaybediyordum. Far ışıkları, terk edilmiş bir lojistik deponun paslı kapılarının önünde ani bir manevrayla sönmüştü.
​Ayağımı gazdan çekip arabayı deponun karanlık gölgesine yanaştırdım. Motoru susturduğumda etrafı ölümcül bir sessizlik sardı. Soren'in siyah Mercedes'i boş bir konteynerin yanına çekilmişti; ancak onu kovalayan o gizemli araç ortalıkta görünmüyordu.
​Tam o sırada, deponun paslı metal kapısı gıcırtıyla aralandı ve içeriden gelen boğuk bir boğuşma sesi gecenin sessizliğini yırttı.

Aşağıdan gelen ısık gozlerimi kamaştırırken bir elimle silahımı kavradım. Sonuçta babam da bir polisti. Belkide onun izinden gidebilirdim..
Birisi vardı orada. Birisi değil belki iki kişi.. hayır tam olarak 3 kişi!