2. Bölüm-) Şifre = R

"Bazen doğruyu ararken, en karanlık yollara saparsın. Ve o yollar, seni ya gerçeğe ulaştırır ya da sonsuz bir gölgeye hapseder."

Uzun bir uçak yolculuğu sonrasında sonunda avrupanın kalbine Prag'a inmiş bulunmaktayım.

" ayy çok güzel bura "

Aşık olduğum başka bir ülke daha .

" tamam amacımız dan sapmıyoruz "

Sırt çantamdan basın kartımı alıp boynuma astım buda ne için burda olduğumu gösteriyordu .

Telefonumdan ayarladığım otelin ismine bakarken bir anda arkadan bağırış sesleri geldi

Herkez delirmiş gibi karan Novak diyordu .

Omzumun üstünden başımı çevirerek arkama baktığımda yakışıklı , yapılı kelimler le anlatamıcağım kadar iyi biri vardı.

Hayran hayran ona bakıyordum herkez gibi .

Jilet gibi siyah takım elbisesi , siyah gözlükleri ve daha fazlası.

Adamı pardon karan 'ı süzmeyi bırakıp önüme dönecektim fakat cebinde bulunan mendilde altın işlemeli 'R' harfi bana babamı hatırlattı .

Ben adamın mendilini o kadar odaklamıştım ki Adam gelip yanım da durduğunda bakışları mı yeni çekebilmiştim.

" People usually look at my eyes, but you're looking in the wrong places. be careful " ( İnsanlar genelde gözlerime bakıyorlar ama sen yanlış yerlere bakıyorsun. dikkat et )

Kaşlarım istemsiz şekilde çatılmıştı.
Bi dakika bu adam cebinde ki mendile baktığım için beni tehtit mi etti?

S*ktir . Bu adam , babam ve o çocuk arasında bi bağlantı var deil mi .

Karan yanımdan geçip çıkışa doğru gidiyordu ve ben onun peşini kolay kolay bırakacak bir insan değildim . Onları takip etmeye başladım fakat karan ve korumaları dışarı çıktıklarında kapılar kapandı ve onlar arabalarına binip gözden kaybolana kadar kapıları açmadılar hatta havaalanında bulunan insanlarada " kapılarda oluşan bir arıza yüzünden sizi biraz bekleticez " diye duyuru yaptılar. Ancak burda ki bir çok insan aslında karan novak 'ın takip edilmemesi için böyle bir şey yapıldığını biliyordur .

En azından aklı olan herkes

O adamı bir şekilde bulacağım ama önce daha önemli bir işim var

Mesela otele yerleşmek gibi...

Mesela uyumak gibi...

1 saat sonra...

" hey yavaş ol " dediğim şeyle Bellboy garip bir bakışla bana baktı .

" ayy türkçe konuştu değil mi ve hala türkçe konuşuyorum "

Adam hayla bana mala bakarmış gibi bakıyordu.

" can you speak english ? "

" yes "

"carry my suitcases carefully "
(bavullarımı dikkatli taşı)

" okey "

Bana ayrılan 101 nolu odaya vardığımız da adam bavulları mı kapıya bırakıp kaçarmış gibi gitti.

Odaya girip bavullarımı yerleştirmeden direk yatağa uzandım. Dinlenmek benimde hakkımdı sonuçta . Hatta en çok benim hakkım

Yatakta uzanıp telefona bakarken uykuya dalmak üzereydim ki . Telefonumdan gelen bildirimle daha yatamadan uyandım.

Turkiyede yaptığım haber yayımlanmış ve herkes olayın devamını merak ediyordu.

Fakat benim çalışacak halim yoktu ama burda ki kısıtlı zamanı mı iyi değerlendirmeliydim. Yani iş başına

Ne kadar yorgun da olsam yataktan zar zor kalktım. Pencereden dışarısına bakıldığı zaman hava karanlıktı Saat 5 olmasina ragmen hava karanlıktı ve ben karanlığı çok severdim .arkamda kalan hayla kapının dibinde bulunan bavullarımı yatağa yaklaştırıp içini açtım. Bana pahalıya patlayan ama aşırı kullanışlı olan fotoğraf makinemi boynuma asıp . Not defterimi kalemimi koyduğum bel çantamı da takıp . Üzerime geniş siyah bir tayt ve crop bir sweetle değiştirip otelden ayrıldım . Telefonumu tabiki yanıma almıştım

Şimdiki hedefim çocuğun kaybolduğu yere gitmekti . Bora'nın yaptığıı araştırmalar sonucunda çocuğun prag'ın divoká šárka parkında kaybolduğunu öğrenmiş ve bunu bana bildirmişti.

Otel resepsiyonun benim için çağırdığı taksiye binip divoká šárka parkına gitmesini söyledim .
Uzun bir yolculuktan sonra sonunda divoká šárka parkına gelmiştim taksiye 36 CZK ( para birimi) verip aşağı indim.

Az ilerlediğimde şeritlerle çevrili alanı görmemle yüzümde hafif bir gülümseme belirdi. Daha da yaklaştığımda gözüme ilk çarpan şey duvara kırmızı sprey boya ile yazılan koca ' R ' harfi oldu .
Bu yüzden yüzümdeki gülümseme yavaşça soldu .
' R ' harfinin resmini fotoğraf makinemle cekip
Tamamen alanın içine girdim yerler ter temiz görüküyordu . Temizlenmiş gibiydi heryer bildiğin sanki çamaşır suyu ile temizlemiş gibiydi ve kastettiğim yer karşımda duran duvardı . ' R ' harfi nin dışında kalan bölgeler tahriş olmuştu

Garip...

Hemde çok garip...

Çevreledikleri alandan çıkıp Az ilerde duran çöpün yanına yaklaştığımda çöpten çok pis kan kokusu geliyordu.

" bu aptallar duvarlari silmis fakat çöpü atlamışlar mı gerçekten. Salaklar "

Çöpün içine baktığımda çocuğun kaybolmadan önce giydiği kıyafetler vardı. Onlarında fotoğraflarını çektim . Artık gitme vaktimin geldiğini karşılaştırıp şehrin merkezine gidene kadar yürümeye karar verdim .

( burdan sonraki konuşmalar iingilizce olucak ama ben türkçe yazicam)

" heyy bakarmısınız " arkamdan gelen sesle döndüğümde orta yaşlı polis kıyafetli bir adam bana doğru geliyordu .

" buyrun ? "

" fotoğtaf çektiniz fakat çekim izniniz var mı ? "

Kafami yukarı aşağı sallayarak telefonumda bulunan çekim izin belgesini gösterdim.

" pekala anlayışınız için teşekkür ederim " diyip cevap bile vermeme müsade etmeyip yanımdan ayrıldı.

" allahım sen bana yardım et insan cevap vermemi beklerdi hödük !!! " dedim türkçe bir şekilde

Tekrardan önüme dönüp yolda ilerledim . Daha doğrusu ilerlemeye çalıştım

" heyy "

" ama ben şansıma tüküreyim "

Bu sefer arkamda genç bir kız vardı. Ve kız bildiğin korkudan titriyordu.

" noldu sana iyimisin ? "

Kız tekrardan etrafını kontrol edip bana biraz daha yaklaştı.

" babamı... biri babamı tehtit ediyor sende kamera var gel yardım et nolur "

" tamamda ben napabilirim. Benimki fotoğraf makinesi kamera deil "

" telefonun var mı? "

" var "

" gel benle " kız elimden tutup peşinden sürükleyerek beni parkın yukarı tarafına götürüyordu .

" bak korkuyorsun ama polise haber vermek daha mantıklı . Bekçi vardı bursa onu söyleyelim hatta "

Kız beni hiç duymuyordu .

Ana dilimde " allahım beni... bizi koru yarabbil allemin " dedim .

En son aşırı aşırı karanlık bir sokak'ta tamda onlarin oldugu yerin yakınlarında bir tane sokak lambası vardı . Aynı zamanda sokakta büyük bir kargaşa vardı .

" bak benim kimsem yok . Babam dışında kimsem yok yardım et lütfen "

Kararsızdım. Bu durumda ben olsaydım bende babam için her şey yapardım . Ve yardım etmeliydim en azından insanlık için. telefonumu cebimden çıkartıp video moduna alıp kayıdı başlattım.

Adamların sesi gelmiyordu fakat net bir şekilde görünüyorlardı .

Adamı en son arabaya zorla bindirip sokağın yukarısından gittiler . Onlar gidince bende kaydı durdurdum.

Kıza dönüp " beni polis merkezine götür. " dedim.

" çok teşekkür ederim ama inşallah babamı bulabiliriz." Kafa sallamakla yetindim ve yürümeye başladık. Caddeye geldiğimizde durup bana bakarak

" telefonunu verirmisin? " dedi

" tabii " diyerek Telefonumu ona uzatıp ne yaptığına baktım taksi çağırdığını gördüm.

Taksinin gelmesiyle beraber taksiye bindik . kızın , taksiciye polis merkezine gitmek istediğimizi söylemesiyle taksi hareket etti.

Ve ben bir şey fark ettim .

Ben yardim etmeme rağmen bu kızın adını bilmiyorum.

" adın neydi bu arada ? " sormayı geciktiremezdim

" adım carina senin ? "

" Armina "

Carina tebessüm ederek önüne dönünce bende akıp giden yolu izlemeye başladım.

Çok geçmeden polis merkezine geldiğimizde ortaklaşa bir şekilde taksiye parayı ödeyip indik.

Burdan sonrası kolaydı polislere videoyu izlettirdik. Arabanın plakası belli olduğu için polis memuru ekiplere arabanın plakasını söyleyip arama emri çıkarttı . Sonra önce carina sonra ben ifade verdik . İfadelerimizi tek tek imzaladıktan sonra karakoldan çıkarken carina'nın babası ve onu zorla götürmeye çalışan adamlar getirilmişti.

" Baba! "

Carina koşarak babasına sarıldığında gözlerim doldu. Benimde bir babam vardı onu çok seviyordum her şeye, her olaya rağmen seviyordum. Fakat o hiç bir şey söylemeden gitmişti. Ve ben ona dayir bir iz bulamıyordum.

" Armina biz gidiyoruz geliyormusun sen ? "

" teşekkür ederim ama hayır siz gidin"

Polis ekipleri onları arabalarına bindirip uzaklaştırdıklarında bende derin bir nefes alıp ilerlemeye başladım.

" heyyy "

" Hayır bana artık heyy diye seslenmeyin ne zaman bunu deseniz başıma bir olay geliyor " dedim türkçe bir şekilde

Arkamı döndüğümde. Kadın bir polis memuru bana doğru geliyordu .

" güvenliğiniz için sizi eve benim bırakmam söylendi lütfen benimle gelin "

" yalnız ben otelde kalıyorum ve hiç gerek yok "

" lütfen bana verilen emir bu yönde sizi otelinize kadar eşlik etmem gerek"

Pes ederek kafamı salladım. Bugün ne kadar erken bitse o kadar iyi olurdu. Kadın beni bir polis arabasına yönlendirdi . O şoför koltuğuna ben ise onun hemen yanına oturdum . Arkaya erkek bir polis oturunca arabayı çalıştırdı.

" rahatsız olmazsanız size bir şey sorabilirmiyim ? "Dedi kadın polis

" Tabi buyrun "

" adınız neydi ? "

" adım Armina "

" anlamı ne ? "

" savaşçı kadın demek "

" sizin adınız ne ? "

" Grace "

Kadın tekrar yola odaklandı fakat arabaya bindiğimizden beri kaldığım otelin ismini sormamıştı.

" nereye gidiyoruz? Hem otelimin ismini bile sormadınız ve bu yol niye bu kadar ıssız ? "

Kadın cevap vermeyip dikiz aynasından arkadaki adama baktı
Arkada ki Adam üzerime eğilerek " yanlış yoldaydın ve biz yanlış yola girenleri cezalandırırız armina "deyip ağzıma mendili koymasıyla birincimi kaybetmem çok uzun sürmedi.

Yazar konuşması

Resmî bir şekilde ölüm oyunlarımız başlamıştır yani bir sonraki bölümde
Hiddet , şiddet , kan , entirika , kaos ve niceleri karşımıza çıkacak o yüzden hazırlıklı olun.

Lütfen beğenip , beğendiğiniz paragraflara yorum yapmayı unutmayın haftaya görüşürüz.