Rüya

Kararmaya başlayan gökyüzünün altında, uzaktan gelen kurt ulumaları kulaklarımı dolduruyordu. Koşarken ayaklarımın altındaki çakıl taşları hışırdıyordu.

"Jessica, koşmayı bırak ve lütfen buraya gel!"

Bir anda tökezledim.

Gözlerimi hızla açıp etrafıma baktım. Karanlık kasabanın yerini kendi odam almıştı. Tanıdık duvarlarımı görmek, kendimi biraz olsun güvende hissetmemi sağladı.

Yine aynı rüyaydı. Bıkmış, usanmıştım artık. Her sabah aynı hisle uyanmaktan, kim olduğunu bile bilmediğim o kızın peşinde sürüklenmekten yorulmuştum.

"Lortina, hâlâ uyanmadın mı?"

Annemin sesi mutfaktan geliyordu. Öyle huzurlu, öyle sıcaktı ki... O sesine âşıktım.

"Uyandım, anne!"

Yeni uyanmış olmanın verdiği doğallıkla sesim boğuk çıkmıştı. Üzerimdeki sıcak battaniyeyi bir kenara atıp ayağa kalktım. Fazla hızlı kalkmış olmalıydım ki gözlerim karardı.

Düşmemek için aynanın çerçevesine tutundum ve yansımama baktım.

Simsiyah, dalgalı ve dağınık saçlar... Solgun bir yüz, morarmış dudaklar...

Ve ben, hastaydım.Yani sanırım öyle yoksa bu halimin başka bir açıklaması olamaz.

Annemi daha fazla bekletmemek için aynanın çerçevesini bırakıp odamdan çıktım. Mutfaktan, yeni pişmiş yumurtanın ve taze sıkılmış portakal suyunun hafif kokusu burnuma doluyordu.

Merdivenlerden inerken annemin sesini yeniden duydum.
"Kızım, arkadaşın aradı. Seninle buluşmak istiyormuş. Ben de son sınavlarına hazırlandığını söyledim."

"Anne, bugün son sınavım değil. Birkaç sınavım daha var."

Sandalyeye oturup önüme bırakılmış tabağı kendime doğru çektim.

"Biliyorum kızım, ben de arkadaşına bugün yoğun olduğunu söyledim. Ama istersen sınavdan sonra buluşabilirsiniz."

Çatalımla yumurtamdan küçük bir parça aldım.

"Kimdi peki? Adını söyledi mi?"

"Hayır, pek konuşamadık. Senin müsait olup olmadığını sordu, ben de sana danışmadan bir şey söylemek istemedim."

Başımı sallayıp kahvaltıma devam ettim. Açıkçası kimin aradığını merak etmiştim. Çok fazla arkadaşım vardı ve hepsiyle aynı sıklıkta görüşemiyordum. Bu yüzden arayan kişinin kim olduğunu tahmin etmem pek mümkün değildi.

Üniversitenin son günleri düşündüğümden daha yoğun geçiyordu. Yıllardır beklediğim mezuniyete bu kadar yaklaşmışken tek istediğim, sınavlarımı sorunsuzca bitirmekti.

"Anne, bana numarayı verir misin? Geri dönüş yapayım."

Annem başını sallayıp telefonunu almak için tezgâhın üzerindeki çantasına uzandı. Birkaç saniye sonra telefonunu bana doğru uzattı.

"Buyur kızım, arayan numara burada."

Telefonu elime alıp ekrana baktım. Numara kayıtlı değildi. Kaşlarımı hafifçe çatarak numarayı kendi telefonuma kaydettim.

Kahvaltımı bitirdikten sonra anneme teşekkür edip odama çıktım. Yatağımın kenarına oturup telefonu elime aldım. Birkaç saniye numaraya baktıktan sonra arama tuşuna bastım.

Telefon iki kez çaldı.

"Alo?"Karşıdan gelen kadın sesini duyunca hafifçe doğruldum.

"Merhaba, ben Lortina. Annem beni aradığınızı söyledi. Kiminle görüşüyorum acaba?"

"Beni hatırladın mı? Geçen sene tanışmıştık. Sınavdan önce stresten bayılmıştım, sen de beni hastaneye götürmüştün. Hastanede biraz sohbet etmiştik. Numaranı üniversiteden tanıdığım birkaç kişiden buldum."

Bir an düşündüm. Geçen sene yaşananları hatırlamaya çalışırken yüzümde hafif bir tebessüm belirdi.

"Ah, evet! Şimdi hatırladım seni. İyi misin peki? O günden sonra hiç karşılaşmadık."

"İyiyim, merak etme. Sen nasılsın? Mezuniyetin yaklaşıyor diye duydum."

"İyiyim, teşekkür ederim. Son sınavlarla uğraşıyorum işte. Bir an önce bitse de kurtulsam."

İkimiz de hafifçe güldük.

"Aslında seni arama sebebim de buydu. Müsait olduğunda seninle buluşmak istiyorum. Hem biraz sohbet ederiz hem de sana bir kahve ısmarlamış olurum. Geçen seneki yardımın için hâlâ sana teşekkür edemedim."

Teklifini düşünmeden kabul ettim. Zaten uzun zamandır yeni biriyle tanışıp sohbet etmeye ihtiyacım vardı.

"Olur, neden olmasın? Sınavımdan sonra haberleşelim, bir gün belirleriz."

"Tamamdır, anlaştık. Kendine iyi bak, Lortina."

"Sen de. Görüşürüz."

Telefonu kapatıp yatağın üzerine bıraktım. Geçen seneki olayı hatırlayınca istemsizce başımı salladım. Sınav stresinden bayılan tek kişi o değildi elbette ama onu hastaneye götürdüğüm günü hâlâ hatırlıyordum.

Derin bir nefes alıp ayağa kalktım. Şimdi düşünme zamanı değildi. Bitirmem gereken sınavlarım, çalışmam gereken konular vardı.

𖤓

İki saat sonra, masanın başında oturmaktan ağrıyan belimi esneterek ayağa kalktım ve kendimi yatağa bıraktım. Sehpanın üzerindeki telefonuma uzanıp Instagram'ı açtım.

Her zamanki gibi karşıma türlü türlü şeyler çıkıyordu: akımlar, saldırı haberleri, yemek videoları, futbol ve daha binlercesi...

Parmağımı ekranda gelişigüzel gezdirirken bir habere denk geldim. Diğerlerinden farklıydı.

Habere göre, bir orman yolunda son iki gündür açıklanamayan kazalar yaşanıyordu. Yoldan geçen araçlar bir şekilde ortadan kayboluyordu. Üstelik yol dümdüzdü; ne keskin bir viraj ne de kazaya sebep olabilecek belirgin bir engel vardı.

Kaşlarımı çatarak haberi okumaya devam ettim.

İki gündür aynı olay yaşanıyordu ama yetkililer hâlâ bir açıklama yapamamıştı.

"İnsanlar da her şeyi haber yapıyor artık," diye mırıldandım.

Telefonu bırakacakken haberdeki bir fotoğraf gözüme takıldı.Yoğun ağaçlarla çevrili, dar bir orman yoluydu.

Fotoğrafın altındaki konum bilgisine göz attım.

Sonra nedense tekrar fotoğrafa döndüm.

Yol bana tuhaf bir şekilde tanıdık gelmişti.

Nereden hatırladığımı düşünmeye çalıştım ama aklıma hiçbir şey gelmedi. Bir süre daha fotoğrafa baktıktan sonra omuz silktim ve telefonu yatağın yanına bıraktım.
Muhtemelen daha önce bir yerde görmüştüm.

𖤓

Aradan üç gün geçmişti.

Bu süre içinde sınavlarımdan birine girmiş, kalan konularımı gözden geçirmiş ve sonunda biraz olsun nefes alabilmiştim. Sınavım fena geçmemişti. En azından bütün gece çalışmama değdiğini düşünüyordum.

Saat akşam yediye yaklaşıyordu. Dolabımın karşısında durmuş, ne giyeceğime karar vermeye çalışıyordum. Günlerdir ders çalışmaktan dışarı çıkmaya fırsat bulamamıştım. Biraz hava almak bana da iyi gelecekti.

Sonunda siyah bir pantolon ve üzerine açık renkli bir bluz giydim. Saçlarımı tarayıp omuzlarıma bıraktım. Aynadaki yansımama son bir kez baktıktan sonra telefonumu ve çantamı alıp odadan çıktım.

"Anne, ben çıkıyorum!"

Annem salondan seslendi.

"Nereye gidiyorsun kızım?"

"Birkaç gün önce bahsettiğim kızla buluşacağım. Çok geç kalmam."

"Peki, dikkatli ol. Bir de üstüne bir şey al, akşamları hava serin oluyor."

"Tamam anne!"

Kapıyı arkamdan kapatıp merdivenlerden indim. Akşamın serin havası yüzüme çarptığında derin bir nefes aldım. Günlerdir kapalı kaldıktan sonra dışarıda olmak gerçekten iyi hissettiriyordu.

Buluşacağımız kafeye doğru yürürken telefonum titredi. Ekrana baktığımda Ella'dan bir mesaj geldiğini gördüm.

Ben geldim, seni bekliyorum.

Mesajı okuyunca gülümsedim. Sonunda geçen seneki tanıdığımla yeniden görüşecektim.

Adımlarımı biraz hızlandırıp sokağın köşesini döndüm. Kafenin ışıkları uzaktan görünmeye başlamıştı.

Kafenin kapısını açıp içeri girdim. Etrafıma göz gezdirdiğimde pencere kenarındaki masada oturan Ella'yı gördüm.
Beni fark edince elini kaldırıp gülümsedi.

Yanına giderek karşısındaki sandalyeye oturdum.

"Merhaba! Çok beklettim mi?"

"Yok canım, ben de yeni geldim sayılır."

Garson siparişlerimizi almak için yanımıza geldi. İkimiz de birer kahve söyledikten sonra sohbete başladık.

İlk başta geçen seneki karşılaşmamızdan bahsettik. Ella, sınav öncesinde yaşadığı o talihsiz günü hatırladıkça utanıyor, ben de onu rahatlatmak için araya espriler sıkıştırıyordum.

Ardından konu üniversiteye, arkadaşlarımıza ve mezuniyet planlarıma geldi.

Ella oldukça konuşkan biriydi. Sohbet ilerledikçe onunla konuşmanın ne kadar kolay olduğunu fark ettim. Zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştım bile.

Bir ara telefonumu kontrol ettiğimde saat yedi buçuğa geliyordu.

Tam yeniden sohbete dönecektim ki Ella'nın telefonu çalmaya başladı.

Tam yeniden sohbete dönecektim ki Ella'nın telefonu çalmaya başladı. Ekrana baktığında arayan kişinin ismini gördüm.

Arkadaşlarından biriydi.

"Bir dakika, açmam gerekiyor."

Telefonu kulağına götürdü.

"Alo? Efendim?"

Karşı taraftan gelen sesi duyamıyordum ama Ella'nın yüz ifadesi saniyeler içinde değişti. Önce şaşırdı, sonra kaşlarını çatarak doğruldu.

"Ne? Nasıl yani? Arkadaşım mı?"

Bir süre karşı tarafı dinledi.

"Bir dakika, siz kimsiniz? Telefonu ona veremez misiniz?"

Ella'nın sesi giderek endişeli bir hâl alıyordu.

Karşıdaki kişi polis olduğunu ve arkadaşının telefonunu bir kaza yerinde bulduklarını söyledi. Ella'nın numarasını telefonun rehberinden bulmuş, ona ulaşmak için arkadaşının telefonundan aramışlardı.

"Peki, arkadaşım nerede? Ona ne oldu?"

Polis, orman yolunda bir kazayla karşılaştıklarını ancak arkadaşının nerede olduğunu henüz kesin olarak bilmediklerini açıkladı.

Ella'nın yüzündeki renk soldu.

"Anlıyorum... Peki, şimdi ne yapmam gerekiyor?"

Kısa bir sessizliğin ardından telefonu kapattı.

"Ella? Ne oldu?" diye sordum.

Bana döndüğünde gözleri endişeyle dolmuştu.

"Lortina, çok kötü bir şey oldu. Arkadaşımın telefonu orman yolunda bulunmuş. Polisler onun telefonundan beni aradı. Ne olduğunu bilmiyorum ama oraya gitmem gerekiyor."

Birkaç gün önce Instagram'da gördüğüm haber bir anda aklıma geldi.

"Orman yolu mu dedin? Hani şu araçların kaybolduğu yer mi?"

Ella şaşkınlıkla başını salladı.

"Evet... Sen nereden biliyorsun?"

"Birkaç gün önce bununla ilgili bir haber görmüştüm."

Ella ellerini birbirine kenetledi. Ne yapacağını bilemez hâlde bana bakıyordu.

"Lortina, benimle gelebilir misin? Lütfen. Tek başıma gitmek istemiyorum."

Bir an duraksadım. Ne yapacağımı bilmiyordum ama Ella'yı bu hâlde yalnız bırakmak da istemiyordum.

"Tamam," dedim sonunda. "Ama önce anneme haber vermem gerekiyor. Bir de polislerin söylediği yere gideceğiz, değil mi? Kaza yerine tek başımıza girmeyeceğiz."

Ella hemen başını salladı.

"Evet, tabii. Yeter ki benimle gel."

Çantamı alıp ayağa kalktım. Birkaç dakika önce kahkahalarla konuştuğumuz o masadan ayrılırken aklımda tek bir düşünce vardı:

Umarım arkadaşına bir şey olmamıştır.

Kafeden dışarı çıktıktan sonra telefonumu çıkardım ve annemi aradım.

"Anne, Ella'yla birlikte bir yere gitmem gerekiyor. Arkadaşının başına bir şey gelmiş. Polisler bizi orman yoluna çağırdı."

Annemin sesi telefondan endişeli bir şekilde duyuldu.

"Bu saatte mi? Lortina, ne olmuş?"

"Tam olarak bilmiyoruz anne. Ella'nın arkadaşı kaza yapmış olabilir. Onun yanında olmam gerekiyor."

Annem kısa bir süre sessiz kaldıktan sonra iç çekti.

"Peki kızım, dikkatli olun. Vardığınızda bana haber ver, olur mu?"

"Tamam anne, merak etme. Seni sonra ararım."

Telefonu kapatıp çantamı omzuma astım. Ella arabasının yanında beni bekliyordu. Yan koltuğa oturur oturmaz emniyet kemerimi taktım.

"Hazır mısın?" diye sordu.

Başımı salladım.

Ella arabayı çalıştırdı ve yola koyulduk.
Yaklaşık bir saat sonra orman yoluna varmıştık.

Hava iyice kararmıştı. Arabanın farları yolun iki yanındaki ağaçları aydınlatıyor, rüzgârın etkisiyle savrulan sarı ve kahverengi yapraklar asfaltın üzerinde sürükleniyordu.

Ella arabayı yol kenarına park etti.

"Sanırım polisler şurada."

İleride birkaç polis aracı ve yanıp sönen mavi ışıklar görünüyordu. Arabadan inip onlara doğru yürüdük.
Bir polis memuru bizi fark ederek yanımıza geldi.

"İyi akşamlar. Yardımcı olabilir miyim?"

Ella hemen konuşmaya başladı.

"İyi akşamlar. Bir arkadaşımızın telefonunu burada bulduğunuzu söylemiştiniz. Beni arayan siz miydiniz? Arkadaşıma ne oldu?"

Polis memuru elindeki notlara göz attı.

"Telefonu yolun kenarında bulduk. Şu an arkadaşınızın nerede olduğunu kesin olarak söyleyemiyoruz. Aracına ait olabilecek bazı izler var ama araştırmamız devam ediyor."

Ella'nın yüzü iyice soldu.

"Peki, burada başka kazalar da olmuş mu?"

"Son iki gündür benzer ihbarlar alıyoruz. Ancak olayların birbiriyle bağlantılı olup olmadığını henüz bilmiyoruz."

Birkaç dakika daha konuştuk. Polisler bize olay yerinden uzaklaşmamamızı ve çevrede dolaşmamamızı söyledi. Onlara teşekkür ettikten sonra biraz ileride durup konuşmaya başladık.

Ella bir elini alnına götürdü.

"Lortina... Başım dönüyor."

"İyi misin? Çok mu kötü?"

"Biraz."
Dengesini sağlamak istercesine yolun kenarındaki ağaçlara doğru yürüdü. Sonbahardan kalma yaprakların biriktiği büyük bir yığının yanındaki ağaca tutundu.

"Ella, istersen arabaya dönelim."

Cevap vermedi.

"Ella?"

Başını bana çevirdi.

Ve gülümsedi.

Ama bu, birkaç dakika önce kafede otururken gördüğüm gülümseme değildi.
Dudakları yavaşça iki yana açılırken tuhaf bir kahkaha attı.

"Ahahahaha!"

Olduğum yerde kaldım.

"Ella? Ne yapıyorsun sen?"

Kahkahası giderek yükseliyordu. Omuzları sarsılıyor, başı hafifçe yana eğiliyordu. Bir anda sustu.

Yüzüne baktım.

Gözleri...

Bir şeyler değişiyordu.

"Ella, beni korkutuyorsun. İyi misin?"

Yüzündeki gülümseme silindi. Bir an boyunca karşımda tanıdığım Ella vardı. Sonra yüz hatları yeniden değişmeye başladı. Teninin rengi soldu, gözleri karanlıklaştı ve dudaklarının arasından normal bir insana ait olmayan sivri dişler göründü.

Geriye doğru bir adım attım.

"Sen... sen kimsin?"

Ella başını hafifçe eğdi.
Ardından yeniden kahkaha attı.

"Beni tanımadın mı, Lortina?"

Ses aynıydı.

Ama karşımdaki şey Ella değildi.
Koşmak için arkamı döndüğüm anda bir el bileğimi yakaladı.

"Bırak beni!"

Kurtulmaya çalıştım ama beni kendine doğru çekti. Bir an sonra bütün gücüyle beni arkamdaki yaprak yığınına doğru itti.

Düşeceğimi sanmıştım.

Ama yere çarpmadım.

Yaprakların arasından geçerken sanki boşluğa düşüyordum. Etrafımda rüzgâr uğulduyor, kuru yapraklar bedenimin çevresinde dönüyordu. Gözlerimi kapattım ve ellerimle başımı korumaya çalıştım.

Sonra...

Her şey sustu.

Yavaşça gözlerimi açtım.

Artık orman yolunda değildim.

Başımı kaldırıp etrafıma baktım. Gökyüzü neredeyse tamamen karanlıktı. Devasa ağaçların dalları birbirine dolanmış, ay ışığının yere ulaşmasını engelliyordu. Birkaç metre ileride eski, taş bir yol uzanıyordu.
Ayağa kalkmaya çalışırken ellerimin titrediğini fark ettim.

"Bu da ne böyle?"

Arkamı döndüm.

Beni buraya iten yaprak yığını hâlâ oradaydı. Fakat diğer tarafında orman yolunu, polis araçlarını ya da Ella'nın arabasını göremiyordum.

Sanki başka bir dünyaya düşmüştüm.

Uzaklardan bir dalın kırılma sesi geldi.
Başımı hızla o yöne çevirdim.

Ağaçların arasından biri çıkıyordu.
İlk bakışta insana benziyordu. Uzun boylu, siyah giysili ve solgun yüzlüydü. Ancak bana doğru birkaç adım attığında ay ışığı yüzüne vurdu.

Gözleri kıpkırmızıydı.

Dudaklarının arasından sivri dişleri görünüyordu.

Olduğum yerde donakaldım.

Yabancı başını hafifçe yana eğip beni süzdü.

"Demek sonunda geldin..."

Sesini duyduğum anda kalbim hızla çarpmaya başladı.

Çünkü bu sesi tanıyordum.

Her gece rüyalarımda duyduğum o ses...

"Jessica, seni bekliyorduk." Ama bu ses kadın sesiyken karşım da ki kişi erkekti.

______________________________________________
𖤓

Burda bitirelim. Sizce Ellaya noldu öyle ella kim ve biz geçen seneden onu tanırken yüzünü neden şimdi gösterdi???

Lortina/Jessica

Saçını daha dalgalı düşünebilirsinizz.