Önsöz

Bazı ölümler mezara gömülmez. Bazıları, okuyanların içine gömülür.

Bu sayfaları çevirdiğinde tarafsız kalamayacaksın. Çünkü burada anlatılan şey bir cinayet değil; bir bekleyiş, bir suskunluk ve herkesin payı olan bir suçtur. Adaletin sustuğu her yerde, seyirci kalanlar da sorumludur. Ve sen, bu hikâyenin sadece tanığı olmayacaksın.

Bir insanın hayatı tek bir gecede ikiye bölünür: Öncesi ve sonrası. O geceden sonra şehir uyanır, insanlar konuşur, zaman ilerler. Sadece kaybedenler geride kalır. Kız kardeşimi kaybettiğim gün, dünya dönmeye devam etti. Bunu hiç unutmadım.

Yıllar boyunca soru sordum. Dinlemediler. Sessizlikle cevap verdiler. Belki sen de şimdiye kadar böyle davrandın. Gördün ama sustun. Duydun ama geçtin. Çünkü başkasının acısı, insanın vicdanına ancak yaklaştığında dokunur.

Adalet geciktiğinde, suç cesaretlenir. Ve sessizlik, suçlunun en güvenli sığınağıdır.

Bu yüzden bekledim. İzledim. Gerçeğe yaklaştıkça, içimdeki karanlığın da büyüdüğünü fark ettim. Ama belki sen de aynısını yapardın. Belki sen de bir noktada çizgiyi geçerdin. Bu hikâye boyunca kendine bunu soracaksın.

Tetiği çektiğimde bir son sandım. Rahatlama bekledim. Ama bazı eylemler insanı özgürleştirmez; sadece uykusuz bırakır. Gerçek bana geç ulaştı. Öldürdüğüm adam güçlüydü, dokunulmazdı ve ardında başka hayatlar bırakmıştı. Onun kardeşiyle karşılaştığımda, kaderin bazen en acımasız yüzleşmeleri bilinçli olarak yarattığını anladım.

Bu kitapta kahraman yok. Masumiyet yok. Sana uzatılan kolay cevaplar da yok.

Bu sayfaları okurken, kimi zaman beni yargılayacaksın. Kimi zaman hak vereceksin. Ama en zor olanı şu olacak: Bazı anlarda kendini benim yerimde hayal edeceksin.

Çünkü bu hikâye sana da sorular soruyor. Ve bazı soruların cevabı yoktur. Bazı gerçekler affedilmez. Ve her intikam, yeni bir yüzleşme doğurur.