Bölüm 1- KAN KOKUSU

Yağmur İstanbul’u yıkamıyordu.
Sadece kanı seyreltiyordu.
Lara Çelik, siyah topuklularıyla mermer zeminde yankı bırakarak yürüdü. Malikânenin büyük salonu insan doluydu ama herkes susuyordu. Çünkü ortada duran tabut, sadece bir babayı değil, bir imparatorluğu gömüyordu.
Tabutun kapağı yarı açıktı.
Ve içeride yatan adam… bir zamanlar herkesin diz çöktüğü adamdı.
Kemal Çelik.
Lara eğildi. Babasının gömleğine dokundu. Kurumuş kan sertleşmişti.
Yüzü sakindi. Ama göğsündeki üç kurşun deliği, savaşın yeni başladığını söylüyordu.
“Karaca ailesi yaptı.” dedi amcası Faruk, dişlerini sıkarak.
“Ege Karaca’nın babası.”
Lara başını kaldırdı. Gözlerinde yaş yoktu.
“Kanıt?” diye sordu.
“İhbar geldi. Depo kameraları silinmiş. Ama o gece onların adamları limandaydı.”
Lara doğruldu.
Yavaşça eldivenlerini çıkardı.
“Hazırlanın.” dedi. “Bu gece biri ölecek.”
Salon bir anda hareketlendi.
Ama kimse Lara’nın içindeki sessizliği fark etmedi.
Çünkü o, ağlamıyordu.
Plan yapıyordu.