Sessiz izleyici

Ben Onu izledim.Gözleri hiç benimle buluşmadı.kalbi hiç benim için atmadı.Elbet bir gün karşısına çıkacaktım"
"Annem ve babamın vefat ettiği gün...Benim doğduğum gün Broklyn Kasabasına onların son bıraktıkları hatıraları almak için o kasabaya geri döndüm.Unutamadığım Güneşim,canparçam Arina... Kasabaya dönmemin en büyük sebebi güneşimdi gözleri aynı güneş gibi parlak ela rengindeydi.Bu yüzden ona güneşim diyordum.Yıllar önce babamın anlık taşınma kararı yüzünden hiç konuşamadık yıllarca haberleşemedik, görüşemedik ,konuşamadık ,tam 12 yıl boyunca..."
Tam tamına 12 koca yıl içimde tuttum.Aklımdan geçmediği bir gün bile olmamıştı,kasabaya geldiğimde, çoğu ev terk edilmiş,kasabanın hemen yanındaki küçük şelalenin suyu durmuş ve ortalık çok sessizleşmişti,bir kaç adım attım, rüzgarın uğultusu ürpertici bir hava yaratıyordu.Kasaba halkı hâlâ mutluydu,bu kasabada nasıl mutlu olur ki bir insan ihanetler,sahte dostluklar bu kasaba bundan ibaretti."nihayet ailemin kasabaya bıraktığı evin önündeydim bi an durakladım elim kapı kolunda kaldı ,derin bir nefes çektim, kapıyı açmaya çalıştım, ikinci deneyişimde açmayı başardım.Bastığım.yerdeki tahtalar gıcırdıyordu.Bu evde daha fazla dayanamayacağımı anladığım an evden çıktım bir daha girmeye cesaretim yoktu.Arabama doğru ilerledim tam oturacakken antrenörüm aradı"Gabriel,bugünkü maç iptal" dediğinde rahatladım.Arina ile buluşmak istiyordum.Aramızdaki mesafeler gittikçe azalmıyor aksine daha da derinleşiyor...