Bölüm#1

Günler sonra yeniden İstanbul'da ve yeniden evimdeyim.Evimin en sevdiğim köşesi olan balkonumda oturmuş yorgunluk kahvemi yudumlarken buradan küçücük gözüken insanların sağ sola koşuşturmasını izliyorum.Bu keyifim telefonumun çalmasıyla bozuluyor.Arayan tabiki Ateş.Günde on kere konuşmazsak olmaz.
"Efendim Ateş."
"Deniz.Seni meşgul etmiyorum değil mi işin falan yoktur umarım."
"Ne işim olacak tatilin tadını çıkarıyorum.Ama sen işini biraz savsaklıyorsun gibi geldi bana günde 10 kere benimle konuşuyorsun."
"Hiç de bile.Tatile nereye gittiğini söylemezsen böyle olur merak ediyorum seni."
"Acaba telefonumu da mı kapatsaydım.Tek başıma kafa toplama tatili bu.Nerde olduğumu söylesem işi gücü bırakıp hemen gelirsin."
"Gelirim tabi.Sen benim biricik ablamsın."
"Birkaç güne geleceğim bol bol görüşürüz canım kardeşim benim."
"Evet biliyorum ama yarın ekibin başına yeni amir geleceği için çok gerginim keşke ekibin yeni amiri sen olsaydın."
"Çok güzel olurdu ama işte.Benim amirliği bırak mesleğe dönüp dönemeyeceğim bile belli değil."
"Seni neden bu kadar dışarıda tuttular bilmiyorum."
"Sonuçta benim yüzümden bir başkomiser ,Serdar,öldü.Onu orada bırakmamalıydım."
"Kendini suçlama.Serdar'ın ölmesi senin suçun değil.Sen en o an en doğru olanı yaptın."
"Onu orada bırakıp kaçtım."
"Hayır kaçmadın yardım çağırmaya gitmeye çalıştın.Araba kazası olmasaydı başarıyordun."
"Ama sonuç ortada. Neyse boşver. Ece nasıl ne yapıyor?
"İyi.Senin yokluğunda benimle didişiyor.Tufan, Mahir, ekipteki ve burdaki herkes çok iyi merak etme."
"Tamam sonra tekrar konuşuruz.Sende işinin başına işlerini boşlama."
"Tamam görüşürüz." telefonu kapattı.İstanbulda olduğumdan haberleri yok.Ateşin öğrendiği anda işini gücünü bırakıp yanıma geleceğinden eminim.Son yaşanan; kaçırılma, arabanın çarpıp beni uçurması, beni hastanede bulması, benim olanları hatırlamamam;olay yüzünden beni hiç yalnız bırakmak istemiyor,ablasını yeniden kaybetmekten korkuyor.Yarın ona ve ekibe yapacağım sürprizden sonra bu gereksiz korkusunun geçeceğini düşünüyorum.Günlerdir söylene söylene bekledikleri yeni amirin Ateşle bu kadar olumsuz konuştuktan sonra ben olduğumu öğrenince çok şaşıracaklar.
Bir gün önce
Dün akşam Metin amirimin beni arayıp yarın sabah seninle görüşmemiz gerekiyor,hemen istanbul'a dön demesiyle tatilim sona erdi.Konunun ne olduğunu sorsamda hiçbir şey söyleden yarın öğrenirsin deyip telefonu kapattı.İşte tam da bu yüzden İstanbul'a adım atar atmaz sabahın bu erken saatinde emniyet binasındayım.Bizden kimseye görünmeden Metin amirin 2. kattaki odasına gittim.Kapalı kapıyı tıklatıp amirimin "Gel." sesini duyunca kapıyı açıp içeri girdim.
"Amirim."
"Deniz seni bu kadar erken beklemiyordum."
"Siz acil deyince İstanbul'a ayak basar basmaz buraya geldim.Bende belki siz gelmemişsinizdir diye düşündüm."
"Gel otur.Sana haberlerim var." demesiyle merakla koltuğun ucuna oturdum.
"Önce sana şunları vereyim." deyip çekmeceden çıkarttığı bir dosyayı ve kimliğimin, rozetimin ve silahımın içinde olduğu kilitli poşeti bana uzattı.Ellerim titreyerek aldım.
"Göreve geri mi dönüyorum?"
"Evet.Şaşkınlığından anladığım kadarıyla dönmeyeceğini düşünmüşsün."
"Yani büyük ihtimalle öyle olur diye düşünmüştüm Amirim."
"Sana bir haberim daha var.Yusuf başkomiserin emekliye ayrılacağından haberin var mı?"
"Evet amirim var."
"Yarın son günü.Yarından sonraki günde yeni başkomiser ekibin başına geçecek."
"Evet. yoksa yeni başkomiser beni ekibinde istemiyor mu?Başka yere mi geçeceğim?"
"Yok değil.Ekibin başına sen geçeceksin."
"Ben mi?"
"Evet.Daha çok sevinirsin diye düşünmüştüm."
"Sevindim tabi amirim sevinmez miyim.Çokça da şaşırdım.Bu haber binada infial yaratacak.Bunu da biliyorum, biliyoruz."
"Ekibe haberi gün içinde vereceğim çok sevinecekler.Seni seviyorlar."
"Göreve başlayana kadar haber vermesek olur mu?O sabah geldikleri an görsünler istiyorum."
"Kural olarak bildirmek zorunda değilim."
"Teşekkür ederim amirim.İzninizle ben gideyim." oturduğum yerden kalktım.
"Yeni görevinde başarılar."
"Teşekkür amirim" diyerek odadan çıktım.
Bu son durumdan daha kimsenin haberi olmadığından yani olay daha patlamadığından sessizce binadan dışarı çıkıp ara sokaktan metronun yolunu tutabildim.Eve geldiğimde kendimi garip hissediyordum.Hem mutluydum hemde endişeli.Ekibin başına benim geçtiğim duyulunca çok fazla konuşan olacak, fısıldaşmalar, saçmasapan imalar olacak.Neyse bütün bu kötü düşünceleri kafamda atıp son izin günlerimi kendime ve dağınık evime adıyorum.Çünkü koşuşturma başlayınca bir daha bu zamanı bulamayacağım.
"O zaman içecek bir şeyler." deyip mutfağıma gittim.Hazırladığım iskoç lattemi alıp salona geri döndüm ve kolileri açmaya başladım.