KEHANET

İskandinavların, ingilizlerin ve Türkülerin bir araya gelerek yaptıkları tek şey... Norveç ve İskoçya'nın tam ortasında büyük ve güçlü bir ada ülkesi, Vegvisir Krallığı. Krallığın yüzlerce yıldır taşıdığı bu isim, bir inanışa göre eski denizcilerin fırtınalı havalarda yönlerini ilahi yardımlarla bulabilmek için kullandığı, mucizevi gücü olduğuna inanılan bir sembolden geliyor. Atalarının inançları doğrultusunda gücünü bu sembolden aldığına inanan krallık tam yedi yüzyıldır ayakta ve şimdi bir miladın en başında...
Yıl 1801. Yeni asrın ilk yılı, her şeyin başlangıcı.
Gecenin şafağa döndüğü ilk anlar yüzünü gösterirken bir bebek ağladı. Ebe kadın bebeği kollarının arasına aldı ve göz yaşları içinde başını kaldırdı. Titreyen dizlerine tutunarak ayağa kalktı ve kollarının arasındaki pembe yanaklı bu narin bebeği onu bekleyen koca adama, kralına uzattı.
" Bir kızınız oldu majesteleri" dedi heyecanla. "prensesimiz doğdu"
Orta yaşlarını çoktan geçmiş kral dört erkek çocuğun hâlâ bir kız bebek bekliyordu. Kızını kollarının arasında tuttuğunda sağ kolu, sarayın şifacısı ve kâhini her zaman olduğu gibi yanındaydı. Kral onu görünce susan bebeğin gözlerine bakarken kâhin öne eğildi ve derin bir nefes aldı.
" Ne oldu kahin?" dedi kral. "Söyle"
Odayı derin bir sessizlik sardı. Kraliçe iki gündür çektiği yoğun sancılardan yorgun düşmüş yarı baygındı. Krallığın sahip olduğu tüm iyi ebeler orada, kraliçenin ihtişamlı odasındaydım. Hizmetkarlar, ebeler, muhafızlar ve hatta az önce ağlayan bebek bile suskundu. Sanki herkes kâhinnin iki dudağının arasından çıkacak cümleyi bekliyordu. Kral sabırsızca başını kaldırdı, kollarındaki bebekle kâhine döndü. Kâhin gözlerini bebekten ayırıp yere çevirdi ve başını kaldırdı.
"Bu o, majesteleri" dedi. "Kehanetin bebeği. Tacın sizden sonraki sahibi, krallığın tek kurtuluşu ve kalbin taşıyıcısı"
Kral duyduğu cümleler karşısında kollarında tuttuğu bebeğin bir bebekten, onların biricik kızlarından daha fazlası olduğunu anladı. Sarayın gelmiş geçmiş her Kâhininin onlarca yıldır buldukları bir kehanet vardı. Bir gün sarayda bir prenses doğacak ve babasının ardından tahta o geçecekti. Onun hükümdarlığı bu zamana kadarki tüm hükümdarlıklardan farklı olacaktı. O krallık boyunca kehanetle başa geçen ve tahta en uzun oturan kraliçe olacaktı. Savaşların en büyüğünü verecek zaferlerin en büyüğünü tadacaktı.
Bu büyük kehaneti saraya ve krallığa miras bırakan tam yüzyıl önce tahtında ölen Kral Hermes'in Kâhiniydi. Yüz yıl boyunca her öngörüsü gerçekleşmiş, olacağını söylediği her şey belirttiği yer ve zamanda olmuştu. Kehanet, Kâhinin ölümünün ardından odasındaki sandıkta bulunan bir zarftaki sararmış kağıtta yazıyordu. Kağıdın yanında iki değerli mücevher vardı. Bir birinin aynısı iki kolye... Altın ve gümüş renklerinin arasında sıkışıp kalmış birer "kalp."
"Sevgili bu kehaneti bulan kişi,
Bunu bulduysan ben ölmüşüm demektir,ne yazık... Bulduğun bu zarfı kralın huzurunda sarayın yeni Kâhinine teslim etmekten başka herhangi bir şey yapmayı aklından bile geçirme. Söylediklerimi yapmadığın taktirde bu satırların ve kalbin gücü sana sonsuz acıyı yaşatacaktır.
Ellerinde tuttuğun bu kalp saraya ait ve sarayda olmak onun kaderi. Onu taşıyabilecek tek insan ise günü geldiğinde doğacak prensesin ta kendisi. Kalbin sahibi kolyeyi doğduğu an takmak ve ölene kadar çıkarmamakla yükümlü. O, bu krallığın en uzun yaşayan hükümdarı olacak ; o, bu toprakların gördüğü en güçlü krallardan ve kraliçelerden güçlü olacak ;o, tarihin en büyük savaşını verecek ve en büyük galibiyeti tadacak. Kalbin sahibi krallığın kaderidir. O yoksa krallıkta yok. Eğer sahibi olmayan herhangi biri kalbin taşıyıcısı olmaya çalışırsa yaşamı uzun sürmeyecek, kalbi birkaç saat içinde duracak ve buna kimse bir sebep bulamayacak.
İkinci kolyeye gelirsek sevgili Kâhin, o sana aittir. İkinci kolye ellerinde olduğu sürece kalbin taşıyıcısı olan prensesin nerede olduğunu ve yaşayıp yaşamadığını hissedebileceksin.
Sevgili Majesteleri, tüm ışığın sizinle. Yıldızlar sizi aydınlatsın. "
Kehanetin bulunduğu o günden beri kolye krallığın en önemli konularından biri haline gelmişti. Yalancı kahinlerin kalbin taşıyıcısı olduklarını iddia ettiği üç kraldan doğma tam yedi prenses Kehanetin uğursuzluğuyla hayatlarını kaybetmişti. Sarayın şimdiki kahini ise gelmiş geçmiş en başarılı kahinlerden biriydi ve ona göre kralın ellerinde tuttuğu bu bebek, kalbin sahibiydi...
Kolye bebeğin küçük güçsüz boynuna yerleştirilirken Anne ve babasının, kral ve kraliçenin kalplerinde derin bir korku vardı. Prenses kalbin taşıyıcısı değilse diğerleri gibi birkaç saat içerisinde hayatını kaybedecekti. Geçmek bilmeyen saatler geçti. Bebek iyiydi, annesinin kendisini beslenmesine izin veriyor ve bol bol uyuyordu. Saatler geçtikçe saraydaki heyecan artıyordu, kral bir kutlama yemeği emri vermişti. Bebek yemeğe kadar yaşarsa kalbin gerçek sahibi olduğu tüm saraya ve halka ilan edilecekti.
Ve o an geldi. Halk tarafından "akşamı göremeyeceğine" inanılan bebek sarayın balkonunda, kralın kollarındaydı. Akşam güneşi boynundaki kolyeye öyle güzel yanıyordu sanki herkes karanlıktayken o aydınlıktaydı.
Güneş kalbi selamlıyordu, kalp güneşi.
O gece sarayın ve halkın kutlama gecesiydi. Kral tüm halkına yemekler, meyveler ve içkiler dağıttı. Tüm saray kutlamalarda eğlenirken kraliçe bebeğiyle odasında dinleniyordu. Beşinci doğumunun böylesine uzun ve zorlu geçmesi onu çok yormuştu. Kendisini halsiz, hasta ve yorgun hissediyordu.
Kral gecenin ilerleyen saatlerinde oğulları ve kardeşiyle eğlendiği sırada kraliçenin hizmetkarlarından birinin salona koşmasıyla test giden bir şeyler olduğunu anladı. Endişesini saraya göstermek istemediği için karısının odasına yürüyerek giden kral elinden gelse kraliçenin odasına koşar adım gidecekti. Yaklaşık yüz elli adım ve yetmiş iki merdiven sonrasında karısının odasında ulaştı ve acı haberi o an aldı.
O gün prensesin doğum günü, kraliçenin ölüm günüydü.
O gece sabaha kadar eğlenen halk, ertesi gün büyük bir yaş gününe uyandı. Odadaki tüm hizmetkarların dışarı çıkma emrini veren kral çok sevdiği kralocesinin, biricik karısının ölü bedenini kollarının arasına almış ağlıyordu. O an kraliçenin yastığının altından ucu görünen kağıt parçasını gördü. Uzanıp kağıdı ellerinin arasına aldı ve karısının ona bıraktığı son mektubu okudu.
"ne yaparsın bilmiyorum, nasıl korursun, nasıl savunursun sonsuza kadar...
Emin olduğum tek şey var sevgilim,
Kahinin avuçlarındaki kalp bizim kızımızın kalbi ve sen onu sonsuza kadar koruyacaksın.
Sana inanıyorum, güveniyorum ve seni seviyorum.
Sevgilerle,
Biricik eşin Nalya. "
O gün krallığın kader günüydü. Kraliçenin uğruna öldüğü kızı, kalbin sahibi prensesin doğduğu, Kehanetin başlangıç günüydü. O gün prensesin yıllar sonra bile asla kutlamayacağı, tüm gününü yas tutarak geçireceği, hediyeler beklemek yerine kendisini annesinin mezarında bulacağı gündü.
Prenses Sara kendi annesinin ölümüne doğmuştu ve kehanet şimdiden başlamıştı, onun yaşadığı dünyada başka bir kraliçenin varlığına yer yoktu.

on sekiz yıl sonra, 1819
Sara her yıl olduğu gibi bu yıl da doğum günü sabahını biricik annesinin mezarında geçirmişti. İçini saran yas duygusu sade siyah elbisesi ve başına geçirdiği siyah peleriniyle tüm saray halkına yansıyordu. Bu gün annesine menekşeler götürmüştü. Onunla hiç bir zaman uzun uzun konuşamazdı, yanına uğrar ve sadece bir cümle kurardı.
" Ben geldim anne, hep geleceğim." Sonra ne yapacağını bilemez elleriyle toprağı okşar, bir süre toprağı izler ve kalkıp giderdi.
Annesini hiç tanımamıştı ama annesini tanıyan yardımcılarından hep duyduğu bir şey vardı: Prenses annesinin kopyasıydı. Aynı annesi gibi hırçın, onun gibi zeki ve inatçıydı. Uzun koyu kestane saçları, dolgun yanakları, kırmızı dudakları ve her daim hüzünlü bakan gözleri annesin ona bıraktığı en güzel mirasıydı. Ağabeylerine ve kuzenlerine göre genç yaşına rağmen oldukça içe kapanıktı. Yemeğini odasında yemeği tercih eder, çoğunlukla okur ve yazardı.
"Majesteleri!"
Sara ona seslenen yardımcısını duyduğunda annesinin mezarından ayrılmış, sarayın bahçesinde yürüyordu. Hava bu gün en az kendisi kadar kasvetliydi. Başını çevirip pelerinin altından yardımcısına baktı.
" Söyle Lara," dedi.
"Odanıza dönmek zorundasınız, Kralın emri."
"Bu da ne demek?" diye sordu Sara, kaşları çatılmıştı.
Babası ona kolay kolay emir vermezdi, hiç bir yanlışı olmayacağını bilir ve belki de bu sarayda en çok kızına güvenirdi.
"Bana öyle söylendi efendim. Üstelik..." Otuzlu yaşlardaki kadın konuşmakta tereddüt ediyor gibiydi yolunda gitmeyen bir şeyler olduğu kesindi. "Üstelik ne?" diye sordu Sara.
"Bize siz majestelerinin önemli eşyalarını toplamamız söylendi efendim. Sanırım bir yolculuğa çıkacaksınız." kadın nefes nefeseydi, sarayın en üst katından buraya koşa koşa gelmişti. Sara kadına şaşkınlıkla baktı. Yolculukta nereden çıkışmıştı?
" yolculuk mu? " diye sordu hayretler içinde." Gidip onunla konuşacağım"
Sara sarayın girişine yönelirken yardımcısı da onun adımların yetişmek için koşar adım ilerliyordu. "Fakat kendisi çok öfkeli görünüyordu, odanıza gitmenizi emretti..."
Sara cevap bile vermedi. Hızla saraya girdi ve siyah pelerinin başlığını bir bir çıktı. Yardımcısı da peşindeydi, kadın artık yorgunluktan bayılmak üzereydi ama prensesin her anında yanında olmak zorundaydı, yani bayılmazdı.
Kralın çalışma odasına ulaştıklarında Sara başını kaldırıp kapıdaki muhafızlardan birinin yüzüne baktı. Başıyla kapıyı işaret etti.
"üzgünüm majesteleri, içeriye kimseyi, sizi bile almam için tembihlendim"
Sara muhafızların kendisine asla dokunamayacaklarını biliyordu. Duyduğu cümleleri umursamadı, onlara doğru yürüdü ve kapıyı açıp içeri girdi. Babası öfkeyle kapıya döndüğünde kızı çoktan içerideydi. Yardımcısını bile kapıda bırakmış hiçbir şeyi umursamadan içeri girmişti.
"Sara!"
"Baba."
Aralarında hiç bir zaman klasik bir kral - prenses ilişkisi olmamıştı, bambaşka bir yüzyıldan gelen bir baba-kız gibiydiler her zaman.
"sana odana gitmeni emretmiştim, üstelik içeri alınmaması da söylemiştim" dedi kapıdaki muhafızlara duyurmak için sesini yükselterek.
Sara babasının çalışma masasının önünde durmuş umursamazca ve aynı zamanda neler olup bittiğinin meraklıyla etrafına bakınıyordu. Babası her zamanki ihtişamlı kıyafetleriyle masasında oturmuştu. Masanın üzerinde sararmış ve yıpranmış bir harita vardı. Masanın sağ tarafında ayakta dikilen iki uzun ve geniş omuzlu adamın kıyafetleri şövalye olduklarını hemen ele veriyordu.
"Odama gideceğim," dedi Sara. "Ama bilmek istiyorum."
Babasının ne kadar gergin bir gün geçirdiği her halinden belliydi;gözleri kızarmış, göz altı torbaları belirginleşmişti. Sara babasını böyle görünce durumun ciddi olduğunu hemen ikna oldu.
"Ne bilmek istiyorsun?"
Sara endişeyle konuştu. "Yolculuğa çıkacakmışım. Beni nereye ve neden gideceğimi bilmeden öylece dışarı atacak değilsin, değil mi?"
"Seni dışarı atmıyorum Sara!" dedi babası öfkeyle. Kral kendisini iyi hissetmiyordu, başını ellerinin arasına aldı ve alnını ovdu.
" Şifacıyı çağırmamı istemisiniz Majesteleri?" diye sordu şövalyelerden biri ;diğerine göre daha kısa boylu ve daha gençti. Üzerlerindeki gümüş rengi savaş kıyafetleriyle asla zarar görmeyecekmiş gibi duruyorlardı. En azından Sara o an onları süzerken öyle düşünmüştü.
" Hayır, hayır beyler. İyiyim. " Kral sakinleşmeye çalışarak Sara'ya döndü, başını salladı. Kızını o kadar seviyordu ki ona karşı asla bir hükümdar tavrına bürünemiyordu, yelkenleri suya indirdi ve anlatmaya başladı.
"Savaş geliyor," dedi Kral.
Sara tüylerinin diken diken olduğunu hissetti merhaba. Eli istemsizce boynundaki kolyeye ve ucundaki kalbe gitti. Kendinizi ne zaman kötü hissetse kalbi tutardı, sanki o kalp içinde annesinin sonsuz sevgisini taşıyordu.
"Büyük yıkım olacak Sara," dedi hüzünle. "tek istedikleri sensin, kalbin sahibi."
"Ben mi?" diye sordu Sara, hayretler içinde. Kral başını salladı.
"Kral Noyan seni kraliçesi yapmak istiyor. Sahibi olarak o krallığın başında olduğun sürece yenilmez olacaklarını sanıyorlar. "
" bu da ne demek? benimle evlenmek mi istiyor? adam seksen beş yaşında!"
Kral başı ile onayladı "işte bu yüzden seni buradan göndermek zorundayım Sara. Sana zarar gelmesi bu toprakların felaketi olur."
" Peki ama nereye?"
" seni büyük halan Helda'nın yanına, Ada'nın saraya en uzak yerine göndereceğim Sara... Savaş bitene kadar senin için en güvenli yer orası"
O da bir süreliğine sessizleşti. Kulaklara gelen tek ses Sara'nın ağlamamak için aldı o derin ve titrek nefesin sesiydi.
" peki ya sen?"dedi Sara titreyen dudaklarıyla eli hala kalbindeyidi."Ağabeylerim? Kuzenlerim "
" biz burada kalıp savaşmak zorundayız bunu biliyorsun. 'Kral derin bir nefes aldı."sana en iyi şövalyelerimi veriyorum Hazar ve kardeşi Atlas."
Sara başını ka başını çevirip masanın yanında duran iki adama baktı. İkisi de kralı olan saygılarından yere bakıyordu ikisinin de elleri arkalarında birleşmişti uzun boylu olanın sağ elinin üzerindeki kesik net bir şekilde göze çarpıyordu. O Hazar olmalıydı Sara'nın henüz göremediği yüz hatları kabaca daha olgun duruyordu. Atlas ise Sara ile aynı yaşlarda olmalıydı. Birbirlerine o kadar benzemiyorlardı ki kardeş oldukları asla anlaşılmıyordu Hazar'ın koyu kahverengi saçları vardı, Atlas'ın saçları ise koyu sarıydı. Hazar esmer'e yakınken Atlas resmen bembeyazdı sarı iki şövalyeye daha dehşet içinde süzdükten sonra korku ile babasına döndü bu gerçekten oluyor muydu ?
" yanınızda onların seçtiği beş yetenekli Şövalye daha olacak yalnızca önemli eşyalarını alacaksınız Sara çünkü yolculuğunuzu at üzerinde yapacaksınız"
"Ben..." dedi ve sustu Sara ne diyeceğini bilemiyordu.
" artık hazırlanman lazım." dedi babası" yoksa güneş batana kadar yeterince yol alamayacaksınız"
"Peki benim burada kalmam savaş için daha iyi değil mi?" diye sordu Sara çaresizce. " kolyenin sahibi benim! ben buradaysam topraklarımız koruma altında olur!"
" O öyle değil güzel kızım..." dedi kral çaresizce. "sen hala bir prensessin, kehanetin gerçekleşmesi için önce benim ölmem ve senin kraliçe olman gerekiyor. Lütfen artık daha fazla soru sorma git ve hazırlan yolculuk boyunca kolyeni asla boynundan çıkarmayacaksın, bunu unutma. Ve siz de unutmayın," dedi kraliçe şövalyesine dönerek." Kalp bize saranın yerini ve nasıl olduğunu gösterebilecek tek güç, kolye prensesin boyundan asla çıkmayacak. "
Şövalyeler başlarını salladı. Kral ayağa kalkıp birkaç ağır adım attı ve Sara'nın yanı başında durdu. Kızını Kollları ile sardığında Sara kendini ağlamamak için zorluyordu. Sarılmaları kısa ve hızlıydı, ikisi de çok zamanlar olmadığını biliyordu. ayrıldıklarında kral şövalyelerden uzun boylu olan döndü ve onu son cümlelerini kurdu.
" kızımı sana emanet ediyorum Hazar. Fakat sen yalnız onun, prensesin değil kalbinde koruyucusun unutma sen artık bir Kalp Muhafızı'sın."
Şövalyeler saray için olmazsa olmazlardandı Hazar ve kardeşi Atlas çocukluklarından beri birer Şövalye olmak için yetiştirilmişlerdi ve Hazar'ın yönettiği elli kişilik birincil şöval ekibinin ismi Saray Muhafızları'ydı.
Saray Muhafızları sarayın kapıları ardında onların çok gerisinde kalacaktı. Birileri Sarayı Muhafızı olmaya devam edecekti elbette ama Hazar Artık yalnızca bir kalp muhafızıydı artık onun tek görevi inatçı bir kızı ve onun kalpli kolyesini korumaktı...