BÖLÜM-5

"Ben onu o beni kaybetmişti"

Bana deliler gibi aşık olan adam şuan gözlerimin önünde kanlar içinde yerde yatıyordu.
Şuan beni seven adam gözlerimin önünda yerde yatıyordu.
Topuklu botlarım ayağımı acıtırken umursamaz bir şekilde yanına koştum.
"Aybars uyan gitme!"
"Aybars aç gözlerini lutfen uyan geldim!"
"A-ambulans"
Hemen ambulansı aramak için arka tarafa gittim.112 numarasına tıklayarak arıyordum.O sırada arkamdan 1 çift el belimi sardı.Korkuyla arkama döndüm.Aybars...Yaşıyordu...
"Aybars...sen"
Şaşkındım başım dönüyordu.Bunlar bir şakamıydı.Gözlerimden yaşlar akıyordu.
"Şsst,tamam güzelim ağlama birşey yok"
Hemen onun boynuna atladım sonra ağlamaya başladım.
"Ya sen ölseydin ya gerçekten sana birşey olsaydı ne yapardım ben ne biçim şaka bu"
"Bir dakika ya sen bende nefret ediyordun hani noldu"
"Bendeki de kalp işte birden bire korktum,ama emin ol 365 gün 6 saat senle konuşmiycam"
Biraz sinirlenmiştim bir adım geriye attığımda kaldırımdakı çukura ayağım takıldı.En son başımda hissettiğim ağrıyla yere doğru akan kanları gördükten sonra gözlerim karanlığa karıştı...
Gözlerimi açtığımda hastane odasında değil yoğun bakım ünitesindeydim.Etrafıma bakındığımda camın arkasından ses geliyordu.O kadar halsizdim ki parmağımı bile kıpırdatamıyordum.Camın arkasında babam Aybars'ın boğazına yapışmış bir şekilde resmen öldürmeye çalışıyordu.Aybars benj gördü.Babamda bu tarafa bakınca hemşire doktor diye bağırmaya başladılar.

1 AY SONRA

O günden beri Aybars'ın yüzünü görmedim.Ne kadar telefondan arasamda hiçbir şekilde ona ulaşılmıyordu.Ama suç benim suçumdu ben geriye gittiğim için düşmüştüm.Salonda haberlere bakarken birden bir haber dikkatimi çekti.
"Merhabalar sayın izleyiciler hepiniz Türkiye'nin en büyük haber kanalına hoş geldiniz.Bugün büyük haberlerin biride Mardin'in en zengin 1. adamı olan Aybars Yılmaz biliyorsunizki birden bire ortadan kayboldu.Haber ekiplerimizde onu Mardin sınırlarının içinde başka bır Yılmaz konağında görüntülendi."
O konağı biliyordum.Hemen üstüme kısa kollu siyah bir crop giydim altıma ise bol baçalı dizi yırtık detaylıda bir pantolun gidyim.Beyaz spor ayakkabımı giydim çantamı alıp evden çıktım.Arabaya geçip çalıştırdım...

Şuan konağın önündeydim.Kocaman kapının önünde 5 tane koruma vardı.Bir korumanın yanına gidip"Merhabalar ben Özün Çetin Aybars Yılmaz musaitse konuşabilirmiyim?"
"Malesef sizi alamayız Aybars beyin emri var"
"Sen ona Özün Hanım geldi de o beni çağırır zaten"
"Tamam siz burda bekleyin."
Korumayı beklemeye başladım yaklaşık 5 dk sonra geldi.
"Buyrun Özün hanım Aybars bey bahçede"
"Teşekkürler size kolay gelsin"
İçeri girdiğimde Aybars bahçede oturuyordu fakat ağzı burnu kurumuş kanlarla doluydu.Telaşla hemen yanına koştum.
"Aybars! noldu sana"
"Babanın şaheseri"
diye yanıtladı.
"Niye pasuman yapmadın"
Sadece gözlerini kapatmıştı.Birşey demiyordu.
İçeride ilk yardım kutarı gördüm çantamı ve ceketimo tekli koltuklardan birine fırlattım.Sonrada içerideki ilk yardım kutusunu aldım geldim.Olabildiğince orta hızda yürümeye çalışiyordum çünkü anlımda hayla yaraları kapatlamak için bez vardı.Eğer düşersem yine bu sefer latlama ihtimalı vardı.Hemen Aybars'ın yanına gittim.Sonrada pasuman yapmaya başladım.
"Niye benden kaçtın niye telefonları meşgule attın"
"Seni unutmak için"
"Ama ben senin hani güzelindim"
"Artık değilsin"
"Neden bana verdiğin değer bumuydu."
"Bilmem belkide birbirimize ait değilizdir"