Kalbimin Sahibi...

İnsan kalbinin kendine ait olduğunu sanır... Ta ki bir başkasının tek bir gülüşü ile göğüs kafesindeki o amansız atışın kontrolünü tamamen kaybettiğini anlayana kadar...

Ben kalbimin bana ait olmadığını o gün, o gece öğrendim. Peki bir insanı tamamen kaybetmeden önce ne kadar sevebilirsiniz?

Bu bir aşk hikâyesi değil, kalbimin ellerimden bir yabancıya teslim edilişimin ve geri almak için ödediğim bedelin hikâyesi...

Gecenin karanlığını sadece caddeden geçen arabaların ışıkları ve parkın sarı lambaları bölüyordu. Aylardır bir telefon ekranının arkasına sığdırılmaya çalışılan kelimeler, ses kayıtları ve geç saatlere kadar süren mesajlaşmalar...

Hepsi o an birkaç metre ötede duran o silüete dönüştü...

İnsan aylarca, günlerce sadece bir ekrandan tanıdığı birine doğru yürürken adımları nasıl böylesine ağırlaşabilir,kalbi nasıl göğüs kafesini zorlayacak kadar hızlı atabilirdi?

Göz göze geldikleri an, o ilk saniye aradaki tüm mesafeler tek bir anda silindi... Hiç yabancılık çekmeden sanki yıllardır birbirlerini tanıyorlarmış gibi bir güvenle birbirlerine sarıldılar. Birbirlerinin kokusunu ilk kez içlerine çektiklerinde ve o ilk öpücükte kelimelerin bittiği yerde kalplerin konuşmaya başladığını hissettiler.

O gece, hafif bir tutkuyla başlayan hikâye bir mahalle parkının bankında gerçek bir aşka dönüştü...

“ Maral 'ın Ağzından”

O gece eve döndüğümde odamın sessizliği, parktaki o ilk temasın sıcaklığıyla doluydu. Telefonu elimden düşüremiyordum. Sanki ekrana bakmayı bırakırsam o büyülü an bir rüyaya dönüşüp kaybolacak gibiydi. Öyle de oldu aslında...

Kendimi yatağa bıraktığımda, üzerinde onun kokusu vardı. Gözlerim tavana boşluğunu izlerken odam bir anda telefon ışığı ile aydınlandı. Telefona baktığımda gelen mesaj her şeyi özetliyordu…

“İkimiz de birbirimizden kopamıyorduk…”

O an anladım; aramızdaki şey sadece bir merak ya da geçici bir heyecan değildi. O gece parkta göz göze geldiğimiz an, kopması imkânsız bir kördüğüme dönüşmüştü.

İki insanın birbirinin varlığına bu kadar muhtaç olması, birbirlerinden ayrıldığı an bile tek bir kelimeyle yeniden aynı yere çekilmesi… Aşkın en yalın hâliydi.