Giriş

Bazı acılar sessizdir
Ölüm gibi

Hastane koridorlarında gidip gelen hemşirelere dikkatlice bakıyor, bir yandan da elimdeki şekeri bir an önce yemeye çalışıyordum. Sıkıntıdan yerin kareli şekillerini ezberleyeli çok olmuştu. Annemler doktordan korkmamam için sabahtan beri tembihliyordu.Küçüktüm tabii ne anlardım hastaneden, doktordan,hastalıktan...

Sonunda doktorda sıra bize gelmişti annem aceleci bir şekilde elimden tutup beni odaya doğru sürükledi. Her ay bu doktora gelmekten bıktığım için odada bir o yana bir bu yana koşturuyordum. Doktorda sadece beni izliyordu. Beni bir anda havalara kaldıran doktor kısa bir muayeneden sonra yine koşmama izin verdi. Ailem ve doktor arasında geçen kısa bir konuşma sonrası doktorun odasına çıkıp eczaneye, ardından hızlıca arabaya gittik. Eve geldiğimizde ailem beni karşılarına alıp yaptıkları ciddi konuşmadan sonra hayatım değişti. Konuşmanın yapıldığı gün küçüktüm ama olayın ciddiyetini kavrayacak kadar büyüttüm. Bir hastalığım olduğunu ve bana ciddi zararlar verebileceğini öğrendim tabii ailem bununla daha fazla uğraşamayacakları için bana söylemişlerdi.

Onlar ben doğduğumdan beri beni sevmezdi zaten. Sırf erken ölmem için ismimi lavinya koymuşlardı ailemden ilk darbeyi o zaman yemiştim. Bugün öğrendiğim şeyi kanser olduğunda ve atlatılması zor bir evredeydim.
Kanser olduğumu öğrendiğimde bilmediğim için bana çok bir şey ifade etmedi aslında ama özenle baktığım benim için kendimi en güzel gösteren yer olan saçlarımı kaybedeceğimi öğrendiğimde ikinci darbe ile sarsıldım.
Kendimde tek güzel bulduğum saçlarım artık tek tek dökülmeye başlayacaktı.

Bundan yaklaşık bir hafta sonra saçım hafifde olsa dökülmeye kafamda boşluklu oluşmaya başladı. Okuldan alındım,hastaneye yatırdım. Başımda bekleyen kimse yoktu bu savaşı tek başıma atlatmam gerektiğini anladığımda sadece dokuz yaşındaydım.İşte gerçek savaşım şimdi başlıyordu.