Sadece Seviyorum..

Biz sevgili olalı günler hatta aylar geçmişti. Fakat ben ailesiyle daha tanışmamıştım,o bana onlardan bahsetmemişti bile. Ama ona olan sevgim bu yüzden azalmayacaktı...Her geçen gün alevlenen aşkımız bizi evliliğe götürüyordu.

1 Hafta Sonra..

Okuldan eve gelmiştim. Hatırlarsanız ben bir tarih öğretmeniyim. Ayakkabımı çıkarıp içeri geçerken anneme seslendim

"Anneee"

Ama ne bir cevap ne de bir ses gelmişti. Telaşla odalara bakmaya başladım. Annem nerede diye..
Ardından annemin yatak odasına girdiğimde onu baygın gördüm. Yanına gittim. Seslendim. Ben diyim 5 siz diyin 20. Yüzüne hafif vurdum. Ama uyanmıyordu. Acilen Emir'i aradım. Titreyen sesimle konuşmaya başladım;

"Emir, Emir annem baygın,uyanmıyor..."

En sonunda dayanamayıp ağlamıştım. Emir de korkmuştu..

"Güzelim iyi misin? Hemen oraya ambulans gönderiyorum. Bende hastaneye geçiyorum,bakalım. Ağlama ama olur mu?"

Telefonu kapattım. Hala ağlıyordum. Ambulans gelince içerdr müdahale ettiler. Kalbi durmuştu. Annemin saçlarını okşuyor,öpüyordum..
Hastaneye varınca Emir beni köşeye çekti. Bana motive vermeye çalıştı. Ama ben onu hiç dinlemedim bile.
Aradan 3 saat veya daha fazla zaman geçmişti. Bir yerde duramıyordum. Aynı yerde dönüp dolaşıp yürüyordum. En sonunda çıldırıcaktım. Bir anda Emir çıktı odadan. Yüzü soluktu. O zaman anladım anneme bir şey olduğunu ama kabullenemedim. Emirin yanına gittim.

"İyileşti dimi Emir'im?.."

Kafasını başka yere çevirdi. Ağlayacak gibiydi. Yakasını tuttum,salladım..

"İyileşti de! Desene be oğlum!"

Bağırıyordum,en olmaması gereken kişiye. Yüzümü elleri arasına aldı..

"Maalesef,elimizden geleni yaptık güzelim. Ama olmadı"

Sesi net ama hüzünlü çıkmıştı. Kendimi bir anda yerde buldum. Dizlerimin bağı çözülmüştü sanki. Nefes alamıyordum. En son çığlık attıgımı hatırlıyorum. "Annem" diye bağırarak..

Cenazeyi ertesi gün yaptık. Benim gözyaşım dinmemişti. Gözlerim şişmiş,kızarmıştı. Emir hiç yanımdan ayrılmamıştı. Geceleri uyumamı bekliyordu,eve dahi gitmemişti.
Son varlığımıda kaybetmiştim. Benim Emirden başka kimsem yoktu. Yapayalnız bir ucube gibi hissediyordum. Ama içimde bir yerlerim hala buruktu.
Ne bir şey yiyebiliyordum,ne birşey içebiliyordum. Baya kilo vermiştim. Emir zorla helva yediriyordu.

"Güzelim bari bunu ye.."

"Hayır,istemiyorum. Sağol."

Zorla ağzıma sokup çiğnememi sağlıyordu..

1 Ay Sonra..

Arkadaaşllae devaamıı diğer bölümde. Ama bu bölüme en az 5 yorum gelmezse diğer bölüm olmayacak. Etkileşim alamıyorum. 600 kelime olmadı ama bi 300 var en azından. Bayadır bölüm atmmııyrodum kusuraa bakmaayınn.

YORUM YAPIP BEĞENİR MİSİN?