Kaybolan Zamanın Ardında

Bazı yaralar görünmezdir... İnsanların gözlerinden saklanır ama kalbin en derin yerinde, bir daha iyileşmeyecek gibi hissedilir. İşte benim hikayem de tam burada başlıyor; saklanan izlerin, suskun çığlıkların arasında. Ben hep böyleydim her adımımda biraz daha kayboldum, her an bir parçama veda ettim. İnsan sevdiğini kaybettikçe, kendini biraz daha kaybettiğini fark etmiyor; ta ki bir gün geriye hiçbir şey kalmayana dek...
Gözlerimi kırpıştırarak açtığımda Bulanık görüyordum. O kadar ağlamıştım ki gözlerim çok kısılmıştı, biliyordum çok büyük bir acıydı. Sadece yaşayabilenlerin anlayabileceği... Annemi kaybetmiştim en değerli varlığımı, en sevdiğimi. Ve bir kere bile öpemeden bir kere bile sarılamadan hayata gözlerini yummuştu. Babamla kavga ederlerken artık buna alıştığım için odamda kulaklığımı takmış müzik dinleyip kitap okuyordum. Ama bir çığlık sesi duydum ve bu diğerlerine hiç benzemiyordu içeri geçip baktığımda annemin kafasından akan birikmiş bir kan gölü olduğunu gördüm. Ben de çığlık attım babam ifadesizce annem izliyordu ambulans çağırmaya zaman bulamadan nabzı durmuştu.