Aşkın celladı

Aşk insanın celladıyla el sıkışmasıdır bazen
İnsanın içindeki harap şehre ansızın giren bir bahar gibi
Ama o bahar harap şehrin ayazını gizleyemez
Karanlık soğuk sokaklarda yanan bir kibritmiş gibi sarılır insan aşka
Aşk güzeldir bir o kadarda tehlikeli
zamanında bırakmazsan peşini
Sende yanarsın diğerleri gibi
Çünkü aşk bazen kavuşmak değil, beklemektir
Bir ömür boyu kapanmayan yarayı sevmektir
Gidenin ardından sessizce susmak
Kalanın içinde bin kez ölmektir
Ve anlarsın bir gün, geç kalmışsındır
Kendi ellerinle kendi kalbini yormuşsundur
Bir zamanlar bahar sandığın o güzel gözlerde
Meğer en soğuk kışını yaşamışsındır.