1 : Yeni Başlangıçlara

okulum bittikten sonra bir işe giremediğimi fark eden ailem, en azından hayallerini yaşasın diye beni teyzemin yanına göndermeye ikna olmuşlardı. tabii bu süreç sandığım kadar kolay olmadı; heyecanla bavul bavul geldiğim şehire alışmak köşede dursun, ilk aylarım yalnızca dükkanı minimal bir kafeye çevirmekle geçti.

yuvarlak masalar, sarı turuncu ışıklandırmalar, menü derken teyzemi zora sokmak istemiyordum. evini açtığı yetmezmiş gibi bana ileride lazım olacağını söyleyerek babamın gönderdiği paraya fazla dokundurtmuyor, çoğunu kendi cebinden çıkarıyordu.

kafeye bir isim koyduk sonra, turuncunun en güzel tonunda süslenmiş mekanımıza sunset ismini verdik.

çok özenmemize rağmen günde belki beş müşteri geliyordu. sorun etmemeye çalıştım fakat ay sonu yaklaştıkça teyzem işletmemize dair umudunu kaybediyordu, bir gün beni yanına çekip "hevesini anlıyorum gençsin, hayallerin var, iyi düşünmeye çalışıyorsun ama burası geldiğin yere benzemez melda. burda insanlar alışkanlıklarını kolay değiştirmez, her gün aynı pastaneye uğrar aynı yoldan yürürler. özellikle bizim gibi çevresi geniş olmayan kişilerin başarabileceği hayal şu anki durumumuzla sınırlı." sol omzumu okşadı ve devam etti "kiraya bir hafta kaldı ve ben mucizelere inanacak yaşımı çoktan geçtim. konu para değil, her gün saatlerini oturup küçük bir zil sesi bekleyerek geçiriyorsun. demem o ki zamanını yanlış yerlerde harcayıp pişman olma."

bir şey diyemedim; bir tarafım onun sonuna kadar haklı olduğunu bilse de diğer tarafım kabullememiyor, aileni ve arkadaşlarını bunun için mi geride bıraktın diye soruyordu.

o gece çok düşündüm. bu kasvetli şehre turuncu bir güneş ışığı sızamaz mıydı? rüzgarlı havasına kahve kokusu eşlik edemez miydi?

lütfen tanrı'm, eğer beni duyuyorsan yarın bana bi işaret gönder. benden vazgeçmediğine dair...

sabah uyandığımdaysa hiçbir farklılık yoktu. dükkan açıldıktan sonra ilk kişiyi ağırlamak için yaklaşık kırk beş dakika beklemem gerekmişti. nuran teyzemin gelmeyişini fırsat bilerek sevdiğim şarkıları açıp zamanı daha çabuk geçirmeyi umdum, sanki çok yoğunmuşuz gibi tek çalışmamın ödülü olarak da kendime magnolya ikram ettim.

saat altıyı biraz geçiyordu, bize artık daha fazla müşteri gelmezdi. hatta kepenkleri erken kapatıp evde film izlemeyi düşünmüştüm, ta ki zilin tiz sesini duyana kadar. ayağa kalkarken istemsizce kaşlarımı çatmıştım "müşteri beklemiyor muydunuz?" başımı iki yana sallayıp gülümsedim, elimle içeri buyur ederken ceketinin üzerindeki damlalar dikkatimi çekti. yağmurun başladığını fark edememiştim "hayır hayır!.. sadece biraz şaşırdım. şöyle geçebilirsiniz."

sandalyeyi çekip oturdu, gülümseyerek sessizce bana bakmasını garipsemiş olmalıyım ki boş dükkanın içinde gezdirdim bakışlarımı. bi bizim sessizliğimiz bir de yağmur damlaların tınısı ilişiyordu kulağıma. genç beyefendinin masasına yaklaşıp siparişini sordum. nemli saçları göz hizasına düşmüş, az biraz kemerli burnunun ucu kızarmıştı. sadece sıcak çikolata istedi "tek mi çalışıyorsun?" sözlerindeki samimiyet kötü bir niyetle sormadığına kanaat getirmeme sebep oldu "hayır," dedim "teyzemle beraber yürütüyoruz ama bugün gelemedi."

anladığına dair başını salladı bu sırada yağmur hızını arttırıyordu. kasanın yan tarafına ilerleyip telefonuyla ilgilenen yabancıyı izlemeye başladım. soğuk kahve tonlu deri ceketi dalgalı saçlarına uyum sağlıyordu, bir o kadar da griye kaçan pantolonuyla tezattı. belirgin yüz ve çene hattına karşın bakışları fazla yumuşak kalıyordu, sanki birbirine zıt bütün uyumlar onda toplanmıştı.

daha oyalanmadan kulpundan tuttuğum geniş fincanı önüne koydum, kaşlarını kaldırıp gözlerime baktı. hoşuna gitmeyecek bir şey mi yapmıştım? "çok yabancı duruyorsun.. yeni mi taşınmıştın melda?" o sorgular çehrenin nedeni buymuş demek, bana istediği gibi ismimle hitap etmesi üzerine yaka kartımı çıkarıp cebime attım "mesai saatleri içinde özel sorulara cevap veremiyoruz." arkamı dönmek üzereydim ki sesini tekrar duydum "mesain kaçta bitiyor?" az önce samimiyeti ile ilgili dediğim her şeyi geri alıyorum, hiç tanımadığın birinin sana böyle sorular sorması belasını aradığına açıkça işaret ediyordu "ne zaman kalkarsan o zaman."

"ne zaman kalkarsam mı?" sandalyesine yayılıp fincanı dudaklarına götürdü, gülüyordu. deli olmalıydı, ki beni akıllının bulacağını düşünmüyordum. derin bir nefes verip arkadaki masalardan birine yerleştim, saatlerce bekleyecek hali olmadığından sekizde kapattığımız söyleme gereksinimi duymamıştım falat o tepkisini gördükten sonra aynı şekilde düşünemiyorum. yine de yağmur azalır azalmaz gitmesini ümit ediyordum. kollarımı bağdaştırıp bekledim, o denli yavaş yudumlar alıyordu ki isteseniz bu kadar geç bitiremezdiniz. evde beni bekleyen olmadığından benim açımdan sorun yoktu elbette, gerisini o düşünsün diyerekten annemle mesajlaşmaya başladım. onu, en çok da sabah kahvaltılarını özlemiştim. neyse ki her gün veya gün aşırı arayıp konuşurduk.

telefonu indirince gördüğüm boş sandalyeyle beraber ayağa fırladım, nereye gitmişti şimdi? zili de duymamıştım. oflayarak önlüğümü çözdüm ve masaya bıraktım. etrafı kolaçan edip sakin kalmaya çalıştım, bir fincan sıcak çikolata için de hırsız olunmazdı ki! masayı temizledim kasayı kapatmak üzereydim "erken kapatıyorsunuz galiba." bir anda nükseden sözlere karşı kalbimi tuttum, aklımı çıkarıp beni de deli etmeye çalışıyordu "tuvaleti pek beğenmedim bu arada, ayna küçükmüş." içimden sabır çekerek gülümsedim "ücretiniz seksen lira."

cüzdanından çıkardığı nakiti kasaya yaslanma suretiyle uzattı, parmağımın ucuyla çekip para üstünü verdim. ardından kurduğu bir iki cümleye yalnızca başımı sallayarak karşılık vermiştim, dükkanı kapatmak sandığımdan zor olmuştu yanımdaki kişi sağ olsun. beni takip edip, kilidi asana kadar yanımda beklemişti. kilidin iyice sıkışıp sıkışmadığından emin olunca arkamı döndüm ve yaslandım "hadi git." şu an tek başıma yağmurdan sonraki o toprak kokusunu içime çeke çeke eve yürümek istiyordum. "ancak soruma cevap verirsen." dedi o da "bazı soruların cevabı seni tatmin etmez, yarın şansını tekrar dene belki öğrenirsin."

son bir bakış bile atmadan yürüdüm, sanki geldiğim yerde onun gibileriyle hiç rast gelmediğimi sanıyordu. bir iki hafta peşinden gezer, hayatında görüp görebileceğin en mükemmel ilgiyi verirler. kendini öylelerine kaptırırsan eyvah! çünkü bunu hissettikleri anda aldıkları ilgiden memnun bir şekilde terk edilirsin.

kimseyi rahatsız etmeden kilidi açıp içeri girdim, nuran teyzem hastalığın getirisiyle erkenden uyumuş. oğlu melih abimse oyun oynuyor, aramızda iki yaş olmasına rağmen çocukken kendine abi dedirtmek için neler çektirdi. şimdi abi olacak yaşta mıyım diyerek tersliyor.

odama geçtim, son işlerimi de halledip yatağıma girdim. adını dahi bilmediğim delikanlının yarın gelmemesini düşleyerek gözlerimi kapattım.