Tüm kadınlar için…

Selam.
Birbirimizi hiç tanımayan, belki hayatımız boyunca hiç karşılaşmayacak iki insanız, sevgili dostum. Hayatımda ilk defa bir yazı yazıyorum. Bu hikâye, bir masal ya da roman değil. Farklı olması da bu yüzden; çünkü bu benim hikâyem. Bir ilk.
Çevremde bunu anlatmaya ya birini bulamadığım, ya da senin anlatacak, dertleşecek birini bulamadığın bir konuyla geldim sana: Kadın olmak.
Kadın olmak, benim için – hatta bizim için – sadece bir kimlik değil; bir mücadele, bir sabır ve bazen bir sessizliktir. Küçük bir kız çocuğuyken kadın olmanın bu kadar zorlayıcı olacağını ilk anladığım an, eve gelen misafirlerin, annem ve teyzemleri hizmetçi zannedermişçesine “Sizinkiler bir çay koysun da içelim; bizim kızlar da bulaşıkları halleder,” dediği andı.
Erkeklerin tek vasfının yemek sonrası kürdan istemek olduğunu görüp, sofrayı biz toplarken yerlerinden bile kıpırdamamaları… O zamanlar aklımdan şu geçmişti: “Sırf kız olduğum için mi bunları yapmak zorundayım?”
Kendime şunu sorduğumu hatırlıyorum: “Neden herkes aynı fikirde?”
Çocuk aklı ermez deyip geçiştirilmeseydi eğer, belki bugün fikirlerimiz çok daha aydınlık bir geleceğe sahip olurdu.
Bunları, artık kanunen çocuk sayılmadığım bir günün gecesinde yazıyorum: 24 Temmuz 2025.Belki artık bir çocuk değil de, kendi fikirlerini söyleyebilen, haklılığı sadece yaşla değil akılla ölçülebilecek bir genç kadın olabilirim.
Bu yaşa kadar öğrendiğim en önemli şeylerden biri şu oldu:Kadın olmak sadece doğuştan gelen bir şey değil, her gün yeniden var edilen bir duruş.
Kimi zaman ses çıkarmadım, çünkü konuşmanın bile yasak olduğu yerler oldu.Kimi zaman sesimi yükselttim, çünkü sustukça yok sayıldım.Ama en çok da içimde büyüttüğüm sesi fark ettim:Ben ne olmak istiyorsam, kim olmak istiyorsam, o olmaya hakkım var.
Sadece mutfakta, sadece evde, sadece arka planda değil;Sahnede, okulda, sokakta, yönetimde, bilimde, sanatta – hayatın her yerinde var olmaya hakkımız var.
Ve şimdi bu satırları yazarken, biliyorum ki yalnız değilim.Sen de yalnız değilsin.
Bu yazıyı birilerine göstereceğim mi, bilmiyorum.Ama birinin iç sesi olabildiysem ne mutlu bana.Ve eğer bir gün sen de kendi hikâyeni anlatmak istersen, unutma:Bir kadın sesi, dünyayı değiştirebilir.
Şimdi bu satırları bitirirken, biliyorum ki bu sadece bir yazı değil. İçimde sakladığım, kimseye anlatamadığım duyguların sesi. Kadın olmanın ne demek olduğunu hâlâ öğreniyorum belki ama artık susmuyorum. Bu benim sesim. Ve artık duyulmayı hak ediyor. Belki hâlâ yolun başındayım ama biliyorum: Güçlü olmak için her zaman bağırmak gerekmez. Bazen sadece yazmak, anlatmak bile yeter. Bugün yazdım. Belki yarın yürürüm. Sonraki gün sesim olur birilerine. Ama her adımda, artık daha çok kendimim. Kadınım. Varım. Ve var olmaya devam edeceğim.Var olmaya devam edeceğiz.Bu satırları bir gün unutursam bile, hissettiğim şeyi unutmayacağım. Kadın olmak bazen zor, bazen güzel, bazen sessiz… Ama ne olursa olsun, artık kendime sesimi borçluyum. Bu yazı da o sesin ilk yankısı. İkinci yankısını dinlemek istersen yorumunu belirtsen yeterli bitanem. Kendini ne zaman yalnız hissedersen ve ne zaman kadın olduğunu hatırlamak istersen buraya gelmen yeterli. Sizi seviyorum sağlıklı,mutlu,huzurlu ve en önemlisi güçlü bir kadın olarak kalmanız ve direnmeniz dileğiyle.
Kız kardeşiniz…