BÖLÜM: 1

KADERİN MÜHRÜ

GEÇMİŞ: 11 YIL ÖNCE

Bazı sabahlar, insanın hayatını değiştireceğini bilmeden başlardı.

Nare Karahan için o sabah da diğerlerinden farksız görünüyordu.

Saat tam yediye on kala, siyah aracının koyu renkli camlarından süzülen sabah ışığı, İstanbul’un henüz bütünüyle uyanmamış sokaklarını aydınlatıyordu. Şoförünün kullandığı aracın arka koltuğunda oturan Nare, dizlerinin üzerindeki tabletten günün programını inceliyordu.

Üzerinde kusursuz biçimde dikilmiş siyah bir takım vardı. Kumral saçları ensesinde sıkı bir topuz hâlinde toplanmış, yüzüne düşen tek bir tutam bile bırakılmamıştı. Bileğindeki saati kontrol etti, ardından ekrandaki son toplantının saatini değiştirdi.

“Saat On birdeki toplantıyı on bir buçuk yapalım.”

Ön koltukta oturan asistanı değil, doğrudan yanında bulunan çalışma çantasındaki telefonuna uzandı. Birkaç saniye sonra takvimdeki değişiklik tamamlanmıştı.

Nare, on sekiz yaşındaydı.

Kendi şirketinin yönetimini devralalı bir yıl olmuştu. Bir yıl boyunca önüne konulan dosyaları incelemiş, imzaladığı sözleşmelerin her maddesini okumuş, kendisinden yaşça büyük insanlarla masaya oturmuş ve gerektiğinde tek bir cümlesiyle saatler süren tartışmaları bitirmişti.

Şirket çalışanları onun yaşını zaman zaman unutuyordu.

Unutmadıkları tek şey, Nare Zilan Karahan’ın karşısına hazırlıksız çıkılmaması gerektiğiydi.

Araç, yüksek cam cepheli binanın önünde durduğunda Nare tabletini kapattı. Şoför kapısını açarken çantasını aldı, ceketinin düğmesini ilikledi ve binaya doğru yürüdü.

Her zamanki gibi dik bir duruşu, ölçülü adımları ve etrafındaki insanları fark ettiğini belli etmeyen bir ifadesi vardı.

Yalnızca kendisi biliyordu.

Bugün diğer günlerden farklıydı.

Bugün, KHO sonuçları açıklanacaktı.

Kara Harp Okulu.

İsmini zihninden geçirmek bile göğsünde belli belirsiz bir sıkışma yaratıyordu. Bunu heyecan olarak adlandırmak istemiyordu. Nare Karahan, hislerini isimlendirmektense onları kontrol altında tutmayı tercih ederdi.

Üstelik sonuçlar henüz açıklanmamıştı.

Öyleyse beklemekten başka yapacak bir şey yoktu.

En azından kendisine söylediği buydu.

---

Şirketin girişindeki çalışanlar onu görür görmez selam verdi.

“Günaydın, Nare Hanım.”

“Günaydın.”

Resepsiyondan geçip özel asansörlerin bulunduğu bölüme ilerlediğinde sekreteri çoktan elinde tabletle onu bekliyordu.

“Günaydın, Nare Hanım. Günün programını hazırladım. Birkaç değişiklik var.”

Nare asansörün çağrı düğmesine bastı.

“Anlatın.”

Sekreteri tabletini açtı.

“Dokuzdaki yönetim toplantısı için finans raporları tamamlandı. On buçukta hukuk birimiyle görüşmeniz var. Öğleden sonra iki ayrı müşteri toplantısı, saat dörtte de yatırım dosyalarının değerlendirilmesi bulunuyor. Ayrıca dün akşam gönderilen sözleşmelerin onayınızı beklediğini hatırlatayım.”

Asansör kapıları açıldı.

Nare içeri girdi, sekreteri de hemen arkasından onu takip etti.

“Finans raporlarını toplantıdan önce odama gönderin. Hukuk birimine de sözleşmelerdeki üçüncü ve yedinci maddeleri yeniden incelemelerini söyleyin. Dün konuştuğumuz değişiklikleri uygulamamışlar.”

“Peki, Nare Hanım.”

“Öğleden sonraki ikinci toplantıyı yarına alın. Bugün o dosyaya ayıracak vaktim olmayacak.”

Sekreteri notlarını alırken başını kaldırdı.

“Başka bir konu daha var.”

Nare gözlerini asansörün kat göstergesinden ayırmadı.

“Dinliyorum.”

“Bugün sonuçlar açıklanacak, değil mi?”

Asansörün içindeki sessizlik bir anlığına uzadı.

Nare bakışlarını ona çevirdi.

“Evet.”

Sekreteri hafifçe gülümsedi.

“Heyecanlı mısınız?”

Nare'nin yüzünde en ufak bir değişiklik olmadı.

“Sonuçların ne zaman açıklanacağını biliyorum. Heyecanlanmamın sonucu değiştireceğini sanmıyorum.”

Sekreteri dudaklarını birbirine bastırarak gülümsemesini gizlemeye çalıştı.

“Ben de zaten onu sormamıştım.”

Nare kaşını hafifçe kaldırdı.

“Neyi sordunuz?”

“Heyecanlı olup olmadığınızı.”

“Cevabımı verdim.”

Asansörün kapıları açıldı.

Nare hiçbir şey olmamış gibi dışarı çıktı.

Sekreteri arkasından yürürken kendi kendine gülümsüyordu. Bir yıldır Nare Hanım'la çalışıyordu ve artık onun bu tür cevaplarını tanıyordu.

Nare bir konuyu ne kadar kısa kesmeye çalışıyorsa, o konu zihninde o kadar büyük bir yer kaplıyor olabilirdi.

Ama bunu kendisine söylemek, mesleki sınırlarını gereksiz yere zorlamak demekti.

Üstelik Nare Karahan'ın sınırları vardı.

Hem de oldukça belirgin olanlarından.

---

Nare odasına girdiğinde ilk işi ceketini çıkarmak değil, masasının üzerindeki dosyaları kontrol etmek oldu.

Geniş camların ardında İstanbul bütün hareketliliğiyle uyanıyordu. Aşağıda insanlar işlerine yetişmeye çalışıyor, yollar doluyor, telefonlar çalıyor, şehir kendi düzenini sürdürüyordu.

Nare masasının arkasındaki koltuğa oturdu.

Önündeki ilk dosyayı açtı.

Sonra ikincisini.

Ardından üçüncüsünü.

Çalışmaya başladığında zamanın geçişini unutmak onun için zor değildi. Sayılar, raporlar, kararlar ve sözleşmeler zihnini düzenli bir çizgide tutuyordu. Her şeyin bir karşılığı, her sorunun bir çözümü, her gecikmenin bir nedeni vardı.

Fakat KHO sonuçları bunlardan hiçbirine benzemiyordu.

Saat dokuzu yirmi geçe telefonunu kontrol etti.

Henüz açıklanmamıştı.

Dokuz kırk beşte yeniden baktı.

Yine yoktu.

Onu on bir dakika geçe sekreterine bir dosya için mesaj gönderdiğinde, ekranın üst kısmında herhangi bir bildirim görmeyi umduğunu fark etti.

Telefonu masaya bıraktı.

“Kendine gel, Nare.”

Sözler, odanın sessizliğinde kayboldu.

Tam o sırada kapı çalındı.

“Gelin.”

Sekreteri elinde bir dosyayla içeri girdi. Dosyayı masanın üzerine bıraktıktan sonra tabletini açtı.

“İstediğiniz raporlar hazır. Ayrıca öğleden sonraki toplantının tarihini değiştirdim.”

“Güzel.”

“Bir de…”

Nare kalemini bıraktı.

“Bir de?”

Sekreteri kısa bir tereddütten sonra konuştu.

“Sonuçlar açıklanmış olabilir. İsterseniz kontrol edebilirim.”

Nare'nin parmakları masanın üzerindeki kaleme uzandı. Kalemi iki parmağının arasında bir kez çevirdi.

“Henüz açıklanmadıysa boşuna uğraşmış olursunuz.”

“Kontrol etmek bir dakikamı alır.”

“Öyleyse kontrol edin.”

Sekreteri başını sallayarak odadan çıktı.

Nare yeniden dosyasına döndü.

En azından dönmeye çalıştı.

Aynı satırı iki kez okuduğunu fark ettiğinde gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. Ardından kalemi masaya bıraktı ve sandalyesinde geriye yaslandı.

Çocukluğundan beri bazı şeyleri istemenin yetmediğini biliyordu. İnsanın kendisini hazırlaması, çalışması, vazgeçmemesi gerekiyordu.

Nare de hazırlığını yapmıştı.

Şimdi, kendi kontrolü dışındaki bir kararın açıklanmasını bekliyordu.

Ve beklemek, itiraf etmek istemese de, hiç sevmediği bir şeydi.

---

Saat on biri yirmi geçiyordu.

Kapı bu kez daha hızlı çalındı.

“Gelin.”

Sekreteri içeri girdiğinde elinde tablet vardı. Her zamanki ölçülü yürüyüşü aynıydı, ancak yüzündeki ifade Nare'nin dikkatinden kaçmadı.

Kadın kapıyı kapattı.

“Nare Hanım…”

Nare ayağa kalkmadı. Yalnızca gözlerini kaldırdı.

“Söyleyin.”

Sekreteri birkaç adım ilerledi.

“Sonuçlar açıklandı.”

O an, odadaki her şey yerli yerinde duruyordu.

Masanın üzerindeki dosyalar, camın ardındaki şehir, duvardaki saat…

Yalnızca Nare'nin dikkati artık hiçbirinde değildi.

Elini uzattı.

“Gösterin.”

Sekreteri tableti önüne bıraktı.

Nare ekrana baktı.

Bir saniye.

İki saniye.

Sonra parmaklarını ekranın üzerinde hareket ettirerek ilgili sayfayı açtı.

Yüzündeki ifade değişmedi.

Ama gözleri satırları daha dikkatli okumaya başladı.

Kendi adını buldu.

Nare Karahan.

Bir anlığına nefesini tuttuğunu fark etti.

Sonra okumaya devam etti.

O sabah şirketine girerken olduğu kadar dik oturuyordu. Omuzları aynı hizada, çenesi aynı kararlılıkla yukarıdaydı.

Yine de o an, on dokuz yaşındaki bir genç kadının bütün düşünceleri tek bir ekranın üzerinde toplanmıştı.

Sekreteri sessizce bekliyordu.

Nare sonuç ekranından gözlerini ayırmadan konuştu.

“Kapıyı kapatır mısınız?”

“Tabii, Nare Hanım.”

Kapı kapandı.

Ve Nare Karahan, hayatının bir sonraki bölümüne geçmeden önce, karşısındaki birkaç satırı yeniden okumaya başladı.

Çünkü bazı kararlar bir insanın hayatını değiştirebilirdi.

Bazılarıysa bütün bir kaderin mührünü taşıyordu.