Kaderin mesleği

Adana’nın sıcak bir yaz akşamıydı. Şehrin spor kompleksinde iki farklı dünyanın sporcuları her gün aynı saatlerde antrenman yapıyordu. Futbol sahasının hemen yanında voleybol salonu vardı.
⚽ Arda, şehrin genç ve yetenekli futbolcularından biriydi. Hızlı, hırslı ve biraz da inatçıydı.
🏐 Ece ise voleybol takımının pasörüydü. Uzun boylu, sakin ama sahada tam bir liderdi.
İlk kez göz göze gelmeleri tamamen tesadüftü.
Arda antrenman sonrası topunu alıp sahadan çıkarken voleybol salonunun kapısı açıldı. Ece ve takım arkadaşları gülerek dışarı çıkıyordu. O an Arda’nın topu elinden kaydı ve yuvarlanarak Ece’nin ayağına geldi.
Ece topu aldı, gülümseyerek Arda’ya attı.
“Futbol topu voleybol sahasına kaçmış galiba.” dedi.
Arda topu tutarken biraz utandı.
“Top kaçtı ama sahibi peşinden geldi.”
Ece hafifçe gülerek başını salladı. O an ikisi de fark etmedi ama o küçük konuşma her şeyin başlangıcıydı.
Günler Geçtikçe
Antrenman saatleri aynı olduğu için sık sık karşılaşmaya başladılar.
Bir gün Arda sordu:
“Hiç futbol oynadın mı?”
Ece kaşını kaldırdı.
“Hayır. Ama voleybol oynamayı denedin mi?”
Birkaç gün sonra spor kompleksinin boş sahasında ilginç bir görüntü vardı.
⚽ Futbolcu Arda voleybol öğrenmeye çalışıyordu.
🏐 Ece ise futbol topuyla çalım atmaya çalışıyordu.
Arda servis atmaya çalışıp topu tavana gönderince Ece kahkahalarla gülüyordu.
“Bu servis değil, uzaya fırlatma.” dedi.
Arda da Ece topa vurup yere düşünce güldü.
“Sen de futbolu voleybol gibi yukarı oynuyorsun.”
Ama her şakanın arasında bir şey büyüyordu: birbirlerine alışmak.
Zor Gün
Bir gün Arda’nın takımı önemli bir maça çıktı ama kaybettiler. Arda soyunma odasından moral bozukluğu ile çıktı.
Kapının önünde Ece bekliyordu.
“Bazen kaybedersin.” dedi.
“Biz geçen ay üç maç üst üste kaybettik.”
Arda şaşırdı.
“Gerçekten mi?”
Ece omuz silkti.
“Ama sonra kazandık. Çünkü pes etmedik.”
O akşam uzun süre spor kompleksinin tribünlerinde oturup konuştular. Hayallerini, korkularını ve hedeflerini anlattılar.
Arda profesyonel futbolcu olmak istiyordu.
Ece ise milli voleybol takımına girmeyi.
Bir Yıl Sonra
Bir yıl sonra spor kompleksinde yine bir kalabalık vardı.
Ece’nin takımı final maçına çıkıyordu.
Tribünde en çok bağıran kişi Arda’ydı.
“ECEEEE! SERVİS!”
Ece sahadan tribüne bakıp gülümsedi.
Son sayıyı aldıklarında takım şampiyon oldu.
Ece koşup tribüne geldi.
“Gördün mü?” dedi.
Arda gülümsedi.
“Evet. Milli takım yolu başladı.”
Ece başını eğip gülerek sordu:
“Peki futbolcu bey, senin yolun?”
Arda omuz silkti.
“Benim yolum da belli.”
“Ne?”
Arda voleybol sahasını işaret etti.
“Sen nereye gidersen.”
Ece hafifçe kızardı ama gülümsemesi hiç kaybolmadı.
File ile kale arasında başlayan o küçük tesadüf,
iki sporcunun en güzel hikayesine dönüşmüştü.