8. BÖLÜM

Ben kenan, herşeyi beklemeden ibaret olan kenan, bilge öylece çekip gitmişti. Ama onun ne kadar çok canının acıdığını iyi biliyordum.
Çünkü bende bir duvar içerisinde büyümüş olan, aynı şeyi yaşayan, kinsesizlerdendim. Ne kadar canının acıdığını o kadar iyi biliyordum ki. Daha 8 yaşlarındayım hiç birşeyin farkında değilim etrafımda çocuklar koşuştutuyor, ip atlıyor herşey var ama sadece tek bir şey yok. Mutluluk var kahkahalar var ama sadece tek bir şey eksik. Aile. Anne ve baba. Anne ve baba yok ama mutluluk var çok garipti bir ben bunu düşünüyordum o zamanlar. Herkes mutlu çok garipti ama bende mutluydum. 2 yaşımdan 17 yaşıma kadar ben orada kaldım. Haftada bir olan etkinlik saatimizde hayalinizi çizin ve üstüne yazın dediklerinde her zaman bunu yaptım.
Ailemin beni almaya gelmesi