2. Bölüm

Sabah erkenden uyandım. Bütün gece gözümü bile doğru düzgün kapatamamıştım.
Dolabımı açıp küçük bir çanta hazırladım. Birkaç kıyafetimi, telefonumu ve paramı içine koydum.
Bunu gerçekten yapacak mıyım?
Bir an duraksadım. Sonra kendi kendime fısıldadım:
— Evet, Ada. Kendini kurtarmak zorundasın.
Kapıyı sessizce açıp merdivenlerden inmeye başladım.
Tam çıkmak üzereyken annemin sesini duydum.
— Ada? Nereye gidiyorsun?
Kalbim hızla atmaya başladı.
— Bir yere!
Ve koşmaya başladım.
— ADA! GERİ DÖN!
Ama artık çok geçti. Evden çıkmıştım bile.
Bir taksiye binip havaalanına gittim. Uçuş ekranına bakarken kalbim hâlâ deli gibi atıyordu.
Bir uçak kalkmak üzereydi.
Biletimi alıp uçağa bindim.
Sonunda… Kurtuldum.
Derin bir nefes aldım. Koltuğuma doğru yürümeye başladım. Tam arkamı dönüp koltuğumu bulacakken bir ses duydum.
— Nereye kaçtığını sanıyorsun?
Olduğum yerde kaldım.
Bu ses…
Hayır. Olamaz.
Yavaşça arkamı döndüm.
DEMİR YILMAZ!
— SEN BURADA NE ARIYORSUN?!
Demir kollarını bağlamış, bana bakıyordu.
— Seni takip ediyorum.
— BENİ TAKİP Mİ EDİYORSUN?!
— Başka ne yapacaktım? Düğünden kaçan tek kişi sen değilsin.
Gözlerimi devirdim.
— Hayatımın içine etmeye mi geldin?!
— Merak etme. Benim hayatım da pek iyi durumda değil.
Sinirle arkamı dönüp koltuğuma doğru yürüdüm. Demir de hemen arkamdaki koltuğa oturdu.
Kendi kendime söylendim.
— Bu bir kâbus olmalı…
Demir'in sesini duydum.
— Aynı fikirdeyim.
Tam ona cevap verecektim ki uçak kalkış için hazırlanmaya başladı.
Camdan dışarı baktım.
Ben şimdi nereye gidiyorum? Ne yapacağım?
Bir de arkamda Demir vardı!
O an henüz bilmiyordum…
Bu kaçışın hayatımı tamamen değiştireceğini.