Bölüm 1

Sen 17 yaşındaydın. Annenin zoruyla 27 yaşındaki bir adamla nişanlanmıştın. Ona ilk bakışta tatlı gelmişti, ama aslında onun ne kadar tehlikeli biri olduğunu bilmiyordun.

Sabah olmuştu. Makyaj stajını yapacaktın ama hangi gruba denk geleceğini bilmiyordun. Hype binasına girdiğinde işlerini hallettin, sonra bir baktın ki karşına J-Hope çıkmış. Ona makyaj yapacaksındı.

Yavaşça yanına yürüdün. Gerçekten çok yakışıklı duruyordu. Garip bir şekilde sana bakıyordu. Sen de utanarak sandalyeye oturdun, fırçayı eline aldın.

— “M-merhaba…” dedin, sesi titreyen bir tonda.

J-Hope her zamanki gibi ifadesizdi. Kimse umurunda değildi. Daha önce güvendiği bir makyaj sanatçısı gizlice soyunma odasına girip onu videoya çekmişti. O günden sonra güvenmek imkânsız geliyordu. Annesinden sonra kimseye inanmamıştı zaten… Yetimhaneyi, babasını, annesini düşündü. Hepsi boğazında düğümlenmiş bir acıydı.

Tam o sırada senin sesini duyunca hayalinden sıyrıldı. Yavaşça sana baktı. Gözleri ifadesizdi, ama fark ettiği bir şey vardı: Parmağında nişan yüzüğü.

Yaşın küçük duruyordu. Normalde asla sormazdı, ama nedense bu sefer dilinden döküldü:

— “O yüzük… nişanlın mı var? Yaşın… biraz küçük duruyor da.”

Kendi kendine kızdı aslında. “Bana ne ki?” diye düşündü. Ama sana farklı bir şey hissetmişti.

Sen yüzüne baktın. İçin sıkıştı, ne cevap verebilirdin ki? Dudaklarını ısırıp kısa bir cevap verdin:

— “Nişanlandım işte. Yaşım küçükse, ne olmuş?”

Bunu söylerken içinde bir kırgınlık vardı. Makyajını bitirip kalkmak istedin. Daha fazla bakılmasını istemiyordun. Ama sen toparlanmadan J-Hope kalktı ve gitmişti bile.

Sen derin bir nefes alıp telefonunu eline aldın. Nişanlınla mesajlaşmaya başladın. İçindeki karmaşayı bastırmaya çalıştın.

---

J-Hope kulise yürürken kafası karışmıştı. “Neden sordum ki? Bana ne?” diye mırıldandı kendi kendine. Ama istemeden de olsa, o yeni kızı düşünüyordu. İsmini bile bilmiyordu.

Sahneye çıktı, performansını yaptı. Ama aklında hep sen vardın. Konserden sonra kulise geri döndü, ter içinde ve nefes nefeseydi. Yorgunluk bedenine çökmüştü. Makyajını tazelemek için tekrar senin yanına geldi.

Sen hemen kalkıp malzemelerini toparladın ve yanına oturdun. Elin hafif titreyerek fırçayı kaldırdın.

— “İ-iyimisin J-Hope?” diye sordun.

O ise ifadesizliğini korudu, ama bu kez dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme vardı.

— “İyiyim. Sıkıntı yok,” dedi, kısa ve net bir şekilde.

Sen makyajını bitirdin. O, yeniden sahneye çıktı.
--

BÖLÜM KİSA OLDU AMA YENİ BASLADİM İLK FİCİM HEMEN 2. BOLUMU YAZMAYA CALİSİCAM