Bölüm 3:"Bazı insanlar vardır, yara açar... Bazı insanlar vardır, yarana yanar..."

Sabah kalktığımda Kanat başını boynuma gömmüş, uyuyordu. Sıcak nefesi tenimde süzülürken onun varlığı umut oluyordu bana. Yavaşça başını yan tarafa koyup sessizce yataktan kalktım. Güzel uyuyordu ve uyanmasını istemiyordum.Kalktıktan sonra başımı yatağa çevirdim ve sonra içten bir gülümsemeyle yanına yaklaşıp dudağına küçük bir öpücük kondurdum, daha sonra ise Kanatın bornozundan alıp banyoya geçtim, duş almassam kendime gelemiyordum.
Duştan çıktığımda Kanat kıyafet dolabını açmış kendine tişört seçiyordu ben ise uzun süreceğini bildiğim için yatağa oturmuş oflaya puflaya onu bekliyordum. En son dolaptan çıktığında ise siyah bir tişört seçmişti, klasik sevgilim.Bana döndüğünde"Sevgilim günaydın"diyerek dudağıma derin bir öpücük bıraktı, bende gülümseyerek karşılık verdim. Daha sonra ben kıyafet dolabına kafamı sokup iç çamaşırlarımı, beyaz bir crop ve siyah bir eşofman seçtim, rahat bir kombin daha ne isterim.Kanat ise hala giyinmemişti, telefonla uğraşıyordu, yanına gidip meraklı bakışlar attığımda fevri bir hareketle belimi tutup beni yatağa yatırdı bu haline gülümseyerek karşılık verdim.Kanattan korkmuyordum çünkü istemediğim sürece bana elini sürmezdi. Üstüme çıktığında ise"Noluyoruz Kanat bey"dedim gözlerinin içine bakarak"Bornozluyken bile güzelliğiniz beni büyülüyor Defne Hanım"dedi ve daha sonra dudaklarımı öpmeye başladı, ben ise kollarımı boynuna sarıp ona zevkle karşılık verdim.Tutkulu bir öpücüğün ardından"Kahvaltı yapalım mı çünkü ben çok acıktım"dedim mızmızlanarak, üstümden kalkarak bana yol verdi."Ama bu benden kurtulacağın anlamına gelmiyor su perisi"dedi hızlıca ellerini ensesine atıp tişörtünü çıkarttı ve diğerini giydi, benim onu hayranlıkla izlediğimi farkettiğinde güldü ve yerinden kalkarak yanıma geldi. Islak saçlarımı geriye attı ve alnıma küçük bir öpücük bıraktı"Hadi hasta olacaksın ben gideyim güzel bir kahvaltı hazırlayayım sende üstünü giyip gel hadi bebeğim"dedi ıslak saçlarımla oynarken"Tamam Kanat"dedim.
Kahvaltımızı yaptıktan sonra Beyza aradı."Alo abla ne yapıyorsun"dedi. Kardeşim Ankara'ya okumaya gitmişti ve orda kendi gibi deli birini bulup sevgili olmuştu, mutluydu ve bu benide mutlu ediyordu."İyiyim ablacım sen nasılsın"dedim.Onun hiçbir şeyden haberi yoktu ve mümkünse olmasındı."Bende iyiyim biliyormusun bugün Doruk bana çiçek aldı abla bir görsen çok güzel"dedi heyecanla"Bende bekliyorum işte enişten alacakta bende görecem"dedim Kanata imalı bir bakış atıp Kanat bıyık altından gülerken"Nerde şimdi versene"dedi Beyza. "Burda ablacım hoparlör açıktı zaten duyuyor seni"dedim."Enişte ne yapıyorsun nasılsın ayrıca beni Manga konserine götürecektin unuttum sanma ayrıca sen niye ablama çiçek almıyorsun ben ablamı yolda bulmadım bir kere hemen şimdi gidip ocağına incir ağacı dikecek kadar kocaman bir buket alıyorsun tamam mı"diye nefes kesecek türden konuştuğunda ben tekrar Kanata yüklenecektimki hemen"Ya siz abla kardeş benim başımın etini niye yiyorsunuz Allah Allah ayrıca bana kızacağına git ablanı benimle evlenmesi için ikna et"diye ikimizede çıkıştı. Sonunu belki şakasına söylemişti, belki ciddiye almamam gerekiyordu ama içime yinede bir ağırlık çökmüştü. Daha 16 yaşındayken 'Evlenicez iki tane çocuğumuz olucak onlarla birlikte oyunlar oynayacaz'diye hayaller kuruyorduk şimdi ise... "Abla ben gidiyorum Dorukla dönme dolapa binicez bayy"diyen Beyzanın sesi beni kendime getirmişti, hemen "Tamam ablacım görüşürüz dikkat edin"dedim. Heyecanlıydı, mutluydu, hayatı seviyordu, umutları ve hayalleri çalınmamıştı.Kanat durgunluğumu görüp benim elimi tuttu."Bebeğim özür dilerim bir an bilemedim"dedi hüzünle evlilik konusundan bahsediyordu."Yok aşkım asıl sen haklısın ben özür dilerim"dedim kendini suçlu hissetmesini istemiyordum.

Baktı...
Gözleri çok şey anlatıyordu...
İçim acıyordu...
Baktım...
Gözlerim doldu...
Bir damla gözyaşı aktı...
Elini uzattı ve sildi gözyaşımı...

Kendimi hızlıca toparlayıp çantamı alıp kalktım."Aşkım bugün annemin yanına gidecektim beni götürür müsün?"dedim gözlerine bakarken"Tabiki birtanem ben motorun anahtarını alayım"dedi. Bende motorun yanına indim. Annem beni bekliyordu, gitmem gerekiyordu. Kanat geldikten sonra kaskımı taktım ve arkasına oturdum, sımsıkı sarıldım.Motoru çalıştırmış, yola çıkmıştık bile.
Annemin yanına geldiğimde gözyaşlarımı tutamamıştım, yine ve yine... Niye şaşırıyorumki buna alışmam gerekiyor sonuçta kader, yani kader diyip yine susucaktım... Yavaşça indim motordan kaskı çıkardım ve mezara yaklaştım."Sevgilim gideyim mi istermisin?"dedi yine beni düşünerek kafa sallamakla yetindim...Gitti...

Ve ben annemin mezarında ağladım, ona dert yandım...
Anlattım, babamı, kendimi, kardeşimi, Kanatı, anlattım...
"Özür dilerim anne çok özür dilerim ben senin kadar güçlü olamadım, yıkıldım, yoruldum, özür dilerim..."

Oturduğum yerden kalktım ve 10 adım uzaklıkta olan uçuruma yaklaştım, o uçurum kenarında yine dert yandım, yine ağladım... Çocukluğuma, gençliğime, babamın katili olduğu hayatıma, yaşayamadığım yaşamıma, keşkelerime, çalınan umutlarıma ağladım...Hep kendime sorduğum o soruyu bu defa dibi görünmeyen uçuruma sordum, gözyaşlarım arasından"Neden"diye bağırdım,"Neden"defalarca sordum.Cevap beklemedim açıkçası, çünkü yoktu... Yaklaştım bir adım, bir adım daha ve sonra Kanattan özür diledim..."Özür dilerim Kanat çok özür dilerim ben senin gibi güçlü olamadım, ben bu hayata karşı savaşamadım..."diye fısıldadım. O sırada tam o an bir motor sesi duydum.Kanat geliyordu, 5 adım arkamda durdu ve hızlıca indi."Sevgilim nereye" dedi çaresizce"Gidiyorum Kanat gidiyorum annem beni bekliyor onu daha fazla bekletemem"dedim gözyaşlarımın arasından"Hayır"dedi"Hayır gidemezsin ben sensiz yaşayamam ki"dedi. Onun bana bu kadar ihtiyaç duyup benim gitmem çok acıtıyordu.Elini uzatıp"Lütfen gitme" diye yalvardı. Ona döndüm ağlıyordu benim için ağlıyordu. Dayanamadım ve uzattığı eli tuttum. Beni sanki kanatlanıp uçucakmışım gibi tutması birkez daha anlatıyordu bana olan aşkını, sevgisini, güvenini, bağlılığını...Beni göğsüne çekip sımsıkı sardı. Daha sonra motora binip eve gittik. Beni şefkatle sarması yaralarımıda sarıyordu.Duş aldıktan sonra yatağa yattık. Beni çıplak göğsüne çekip bana kollarını sarması bana huzur veriyordu.Bana baktığını fark ettiğimde ona baktım gözlerinin derinliklerinde tarifi olmayan bir acı vardı, benimde... Dudağıma yaklaştı ve beni öpmeye başladı ona karşılık verdim çünkü seviyordum onu, yumuşak aynı zamanda birşeylerin acısını çıkartır gibi öpüyordu.Derin ve tutkulu öpücükten sonra geri çekilerek gözlerime baktı. İkimizinde şimdilik ileriye gitme gibi bir planı yoktu. Başımı göğsüne saklayıp kendimi uykuya teslim ettim...

Ama içimde yinede acı vardı, geçmek bilmeyen, sürekli kendini belli eden bir acı...