1)İTİRAZ

Umay adliye koridorunda hızlı adımlarla ilerliyordu. Bugün kendi davası vardı; savunması için tüm belgeler elindeydi ve her adımıyla profesyonelliğini korumaya çalışıyordu.

Salona girdiğinde hemen dosyalarını açtı, hazırlandı. Tam o sırada fark etti: karşı sırada, boşanma davasına gelmiş bir adam vardı.

Ateş Kaya.

Mafya babasının en büyük oğlu, soğuk bakışlarıyla dikkat çeken, herkesin nefesini tutmasına neden olan adam. Ama bugün Umay’ın dikkatini çekmesi tesadüf değildi; Ateş arkadaşının boşanma duruşmasına gelmişti. Umay, onun amacını bilmese de bu karşılaşma ister istemez gerilimi artırdı.

Ateş, Umay’ı fark etti ve hafifçe gülümsedi. Ama bu gülümseme, düşmanca bir meydan okuma gibiydi.

Umay kaşlarını çattı. “İşe konsantre olmam lazım,” dedi kendi kendine, ama sesi biraz gergin çıktı.

Duruşma başladı. Umay tüm ciddiyetiyle savunmasını yapıyordu, ama karşı tarafı, yani Ateş’in geldiği dava ile karışan diğer sesleri takip etmek zorundaydı. Her hareketi ve bakışı, onunla göz göze geldiği anda tüylerini ürpertmişti.

---

Koridor, duruşma sonrası

Duruşma sona erdiğinde Umay belgelerini topladı, hızlı adımlarla salonu terk etmek istedi. Ama koridorda Ateş’le karşılaştı.

“Bugün yoğun bir gündü,” dedi Ateş, alaycı bir tonla.

Umay başını kaldırıp göz devirdi.

“seninle işim yok. Arkadaşının boşanmasıyla ilgileniyorsun, değil mi?”

Ateş gözlerini kırpmadan süzdü. “Evet, ama senin dikkatini çekmek kaçınılmazdı sanırım.”

Umay sinirle dudaklarını ısırdı.
“alay etme benimle. Bu bir iş yeri, oyun alanı değil.”

Kısa bir sessizlik oldu. İkisi de birbirine meydan okur gibi baktı.

Umay, hızlı adımlarla uzaklaştı. Ama kalbi hâlâ hızlı atıyordu.

Ve o an fark etti: Bu düşmanlık sadece bakışlardan başlamıştı, ama uzun süre bitmeyecekti.