1. BÖLÜM

Hhayatımın ilk travmasını kaç yaṣımda yaṣadım dersiniz? 10, 11, 8, 9? 7 . Hayatımın ilk travmasını 7 yaṣımda yaṣadım. Tarihine, saatine kadar hatırlıyorum. 27 Mart 2020 . Saat 11. Neredeyse herkesin en sevdiği yıl benim en kötü yılım olmuṣtu. Annem bana dünyanın nasıl bir yer olduğunu bilmediğimi söyler ama ben o an benim için olabilecek en acı ṣekilde öğrenmiṣtim. Peki ne olmuṣtu? Bende travma yaratacak ve hala iz bırakacsk kadar büyük ne olmuṣ olabilir ki? Üstelik daha 7 yaṣımdaydım. Çok net hatırlıyorum. Dün yaṣamıṣ gibi. O gün mutfaktaydım. Kapının yanında sırtımı duvara yaslamıṣ, üzerimde su yeṣili bir kazakla telefona bakıyordum. Babam taburede annemin çarprazında oturmuṣ annemle konuṣuyordu. 2 ablam sırtlarını kalorifere yaslamıṣ biçimdelerdi. Biri story atarken diğeri benim ṣu an yaptığım gibi kitap yazıyordu. Telefona bakarken aklıma Sınıf hocamızın anneme iletmemi istediği ṣey geldi. Telefonu bırakıp annemin yanına oturdum. Oldukça heyecanlıydım. Annemin dikkatini çekip ona iletmek istiyordum. Sürekli "anne!" Diyerek sesleniyordum anneme. Babam bana oradan sinirle bağırdı. "Yav bi' sus konuṣuyo'z bur'da lo!" Aynen böyle demiṣti. Elleri havaya kalkmıṣtı ama vuracak bir biçimde değildi. Kaṣları çatıktı ve hafif aṣağı bakıyordu. Çocuk aklı iṣte ne yaparsın, dinlemedim. Aksine inadına daha çok 'anne' diye seslendim. Bu inadım benim hayatımın mahvolmasına sebep olmuṣtu. Babam daha fazla dayanamamıṣ olmalı ki beni cama yasladı ve iki eliyle sıkıca beni boğmaya baṣladı. 2 ablam orada ṣok olmuṣ bakıyordu. Annem bir süre durup baktı ve sonra karṣı geldi. O gün bu gündür boğazımdaki kemik çok hassas. Bir tüyle vursanız acır. Fakat canımı en çok acıtan ṣey bunu yapanın babam olması değil. Canımı en çok acıtan ṣey 2 ablamında öylece durup bakması ve anneminde bir süre bekledikten sonra karṣı çıkması ve ṣuan bu olayı hatırlayan tek kiṣinin ben olmam.