13.bolum

Yarım saat sonra odadan çıktık.Kocaman salonda sadece Ateş’in annesi oturuyordu. Bizi el ele görünce yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.

— Oturun, dedi.

Hemen karşısındaki koltuğa oturduk.

Aysun abla önce bana baktı, sonra Ateş’e döndü. Yüzündeki gülümseme kaybolmuş, yerini ciddi bir ifade almıştı.

— Ateş, ciddi bir konu. Baban bu evlilikten vazgeçmeyecek.

İçim bir anda sıkıştı.

Babasının bizi evlendirmek istediğini biliyordum. Ama bunu her duyduğumda içimde aynı ağırlık oluşuyordu.

Ateş başını öne eğip derin bir nefes aldı.

— Anne, biliyorum. Kabul etmezsek Eylül’e yapacağı korkunç şeylerin de farkındayım. Mecburen evleneceğiz. Aynı evde de olsak Eylül’ün sınırlarına saygı duyarım. Tek istediğim ona bir şey yapmaması.

Elimi hâlâ bırakmamıştı.Beni korumaya çalışıyordu. Üstelik kendi babasına karşı bile.

Aysun abla iç çekti.

— Onun peşindeki diğer mafyalara da dikkat etmelisin. Çok güçlü adamlar. Ateş, zorlandığında babandan yardım iste.

Ateş hemen başını kaldırdı.

— O adamdan yardım istemeyeceğimi biliyorsun, anne.

— Biliyorum oğlum.

Aysun abla birkaç saniye sustu.

Sonra bana baktı.

— Seviyor musun Ateş’i?

Bir an ne diyeceğimi bilemedim

.Ateş’e baktım.

Bunca şeyin arasında bile ona baktığımda içimdeki bütün korkular birkaç saniyeliğine susuyordu.
Gülümsedim.

— Çok seviyorum. Sevmesem katlanmazdım bunlara zaten.

Aysun ablanın yüzü yumuşadı.

— Oh, rahatladım. Bundan sonra tüm zorlukların üstesinden beraber geleceksiniz.

Sonra cebinden bir kâğıt çıkarıp bana uzattı.

— Düğün tarihi ve nerede olacağı yazıyormuş bu kâğıtta. Gelinliği beraber seçeriz falan. Numaramı vereyim ben sana.

Kâğıdı aldım.Gözlerim tarihe takıldı.

Düğün tarihi bir hafta sonra.Kelimenin kendisi bile tuhaf geliyordu.Daha düne kadar hayatımda böyle bir şey yoktu. Şimdi ise önümde tarihi bile belli bir düğün vardı.

Telefonumu çıkardım ve Aysun ablanın numarasını kaydettim.

— Tamam, Aysun abla.

Ateş ayağa kalktı.— Ben lavaboya gidiyorum.

— Tamam oğlum.

Ateş yukarı çıktı.
Aysun abla onun merdivenlerden çıkışını izledi. Sonra yanıma gelip oturdu ve ellerimi kendi ellerinin arasına aldı.

— Bak Eylül, seni çok sevdim kızım. Ateş’e iyi gelecek bir insansın. Neşe dolusun.
Gülümsedim.
— Teşekkür ederim.

— Ateş bayadır içine kapanık. Sert işlerle uğraşıyor. Ama o fotoğraflar ortaya çıktıktan sonra her şey daha da kötü oldu.

İçim burkuldu.

O fotoğraflar…

Her şeyin başlangıcı onlardı.Sadece güzel bir gece geçirdiğimizi sanmıştım. Birilerinin bizi uzaktan fotoğrafladığını fark etmemiştik bile.

Sonra fotoğraflar internete düşmüştü.Ateş’in yüzü.Benim yüzüm.Ve insanların daha önce bilmediği bir gerçek.Ateş’in kim olduğu.Mafya olduğunu herkes aynı anda öğrenmişti.

Bir gecede Ateş’in bütün hayatı değişmişti. Benim hayatım da onunla birlikte.

Aysun abla sesini alçalttı.

—Babasinin bunu öğrenmesiyle ortalık zaten karıştı. Çok öfkelendi. Fotoğrafların yayılması onun için büyük bir meseleydi. Sonra da sizi bu evlilige zorladı.

Başımı eğdim.
— Biliyorum.

Aysun abla bir süre yüzüme baktı.

— Ama Eylül… asıl korktuğum şey onun öfkesi değil.

Başımı kaldırdım.

— Ne demek istiyorsun?

— Ateş’in babasının düşmanları artık onun kim olduğunu biliyor. Daha önce Ateş’i bulmak için uğraşıyorlardı. Şimdi ise onun en zayıf noktasını da biliyorlar.

Kalbim hızlandı.

— Ateş mi?

Aysun abla başını iki yana salladı.

— Hayır.

Bakışları doğrudan bana çevrildi.

— Sen.

Bir an nefesimi tuttum.

Ben.

— Çünkü seni Ateş’in yanında gördüler. Fotoğraflarda yüzün var. Adını öğrenmeleri de zor değil. Artık seni sadece Ateş’in sevgilisi olarak görmeyecekler.

Sesi iyice ciddileşti.

— Seni Ateş’e ulaşmanın yolu olarak görebilirler.

İçimdeki bütün sıcaklık çekilmiş gibiydi.

Bir anda bar gecesini düşündüm. O fotoğrafları çeken insanları. İnternete yüklenen görüntüleri. Herkesin Ateş’i tanımasını.Ve şimdi herkesin beni de onunla bağlantılı olarak tanımasını.

Aysun abla ellerimi sıktı.
— O yüzden bundan sonra tek başına hareket etmeyeceksin. Ateş nereye gidiyorsa git demiyorum. Ama onun düşmanlarının seni kullanabileceğini bil.

— Aysun abla… ben korkmalı mıyım?

Kadın birkaç saniye sustu.

— Korkmak zorunda değilsin kızım. Ama dikkatli olmak zorundasın.

Tam o sırada yukarıdan Ateş’in ayak sesleri duyuldu.

Aysun abla bana son kez baktı.

— Ve ne olursa olsun, Ateş’e belli etmediğin bir şey olursa bana söyle. Çünkü o senin için kendini düşünmeden hareket eder.

Ateş merdivenlerden inerken bize baktı.
— Ne konuşuyorsunuz?
Aysun abla hemen gülümsedi.

— Eylül’e seni anlatıyordum.
Ateş şüpheyle baktı.— Umarım iyi şeylerdir.

Yanıma gelip oturdu ve elimi tuttu.Ama bu kez elimi tutuşunda başka bir şey hissettim.Endişe.Sanki o da bir şeylerin değiştiğini anlamıştı.
Bana baktı.
— İyi misin?

Gülümsedim.
— İyiyim.
Ama içimden geçen bambaşkaydı.Artık sadece Ateş’in yanında olduğum için korkmuyordum.Artık Ateş’in düşmanlarının beni de hedef olarak görebileceğini biliyordum.Ve en kötüsü…Bunu Ateş’e söylersem, kendini suçlayacağını biliyordum.

Elini biraz daha sıkı tuttum.

— Merak etme Aysun abla, dedim. Ateş’in asla yalnız kalmasına izin vermeyeceğim.

Ateş gözlerimin içine baktı.Bu kez hiçbir şey söylemedi.Sadece elimi tuttu.Çünkü ikimiz de biliyorduk…Bu evlilik artık yalnızca babasının zorladığı bir anlaşma değildi.Eylül, Ateş’in hayatına girdiği andan itibaren onun düşmanlarının da dikkatini çekmişti.