Süründür, acı çektir ama affet.

Fadime hırsla sürdüğü arabayla taş köprüye gelmişti. İso’nun arabası zaten oradaydı. Artık kırmızı pikabı yoktu. Zamanında kiraladığı arabanın aynısından satın almıştı. Fadime anahtarı çevirip hızla kapıyı açtı. Arabanın kapısını öyle bir hızla kapattı ki ses etrafta kademe kademe yankılandı. Sinirli şekilde nefes alıp veriyordu. Her nefeste göğsünün daha fazla şiştiğini hissediyordu sanki. Arabanın kaputuna yaslanmış Fadime’ye bakıyordu İso. Dudağının kenarında hafif bir gülümseme belirdi.

Fadime’si hiç değişmemişti.

Düşman Fadime’si.

Fadime sert adımlarla tam önüne geldiğinde yerinde dikleşti.

“Ula sen hangi hakla hâlâ karum diyusun bana?” İso o anda bir süredir bu kadar yakından görmediği o yüze dikkatle bakıyordu. Zayıflamıştı sanki canı karısı. Sonra gözleri uçuşan saçlarına değdi. İso’yu temsil eden boncuğun olmadığı saçlarına.

“Sen kimsin? Hem mahkemeye gelmez hem de,” sinirle solurken İso’nun gözleri hâlâ onu inceliyordu. “Dur ben diyeyim sen kimsin. Babamı öldüren, yeğenimi satan ve de bunu saklayan Furtunalılardansın.”

Saçlarından çekti bakışlarını İso. Bir adım attı ve Fadime’ye biraz daha yaklaştı. “Ben bu sıfatlardan hiçbiri değilim. Fadime Furtuna.”

“Hâlâ Fadime Furtuna diyor. Furtuna değilum, senin karun hiç değilum. Ha bir daha duyarsam,” eli belindeki silaha gitti. Eline aldığı gibi tetiği çekip İso’nun göğsüne dayadı. “Kalbinin ortasında bir delik bulursun.”

Silahı tutup göğsüne daha da bastırdı İso. “Altı kurşun mu sıkarsun peki?” Aradaki mesafeyi sağlayan tek şey silahtı. Artık nefesleri birbirine değecek kadar yakındılar. “Altı değil ne kadar varsa hepsini sıkarum. Şimdi bırak üç gün sonraki mahkemeye de gel.”

Son sözlerini de söyleyip silahı sertçe çekip aldı. Döndü arkasını. Yüreğinin tam ortasındaki sızıyı bir kez daha hissetti. Ama omuzlarını dik tutmaya devam etti. Nefes alıp verdikten sonra ilk adımı attı. İçinde bilmediği bir yerde durdurulacağına emindi.

Arabasına daha da yaklaştıkça hiçbir ses gelmedi. Dönmek istedi geriye. Bakmak istedi o mavi gözlere. Sarılmak istedi.

Hayır.

Artık ne o onun kocası olacaktı, ne de o onun karısı.

İso ve Fadime artık evli olmayacaktı.

İso ve Fadime artık birbirine sığınamayacatı.

Aklından geçenlerden dolayı kendisine sinirlendi. Arabanın kapısını açarken bile gözlerini değdirmedi İso’ya. Arabaya binip kapıyı örttü. Silahı da yan koltuğa attı. Emniyet kemerini isteksizce taktı. Arabayı çalıştırmak için niyetlenmişti ki kapısı açıldı. İso kapıyı açtığı gibi koltuktaki silahı aldı.

“Ula bu nedur? Patlar mi bu?”

“Ula napaysun? Bırak.” Sözlerle akılları kaderin tamamen kesişimlerini sağladığı güne gitti. Cama bir yağmur damlası düştü. Fadime’nin az önce taktığı kemeri çıkarmaya çalışıyordu İso. Fadime ise onun elinden kurtulmaya.

Camda yerini alan yağmur damlalarının sayısı arttı. İso Fadime’yi indirdi arabadan.

“Öldürürüm seni. Bırak ula, bırak. Anlamay musun? Kot kafali misun sen? Bırak.”

Köprünün tam ortasındaydılar. Durdu İso. Fadime’ye baktı ve bıraktı kolunu. “Sen yoksan ben zaten ölüyüm Fadime. Sen de bunu anlamay musun? Sensiz ne gündüzüm ne gecem var.” İso’nun yükselirken ikisinin de vücudunda adrenalin gezmeye başlamıştı.

“Madem ölüsün çıkma karşuma. Bana karum deme.”

“Essahtan mı Fadime? Duygularını yine düşmanlığa mı esir ettin?”

“Ettum var mı?” Dibine girdiği İso’ya alttan sinirle bakıyordu. Onu da sinir etmek istiyordu. “Var Fadime Furtuna.” Cümlesi biter bitmez omzuna atacaktı ki Fadime ondan önce davranıp geri çekildi.

“Fadime Koçari diyeceksun!”

“Demiyorum demeyeceğum. Karuma istediğim gibi seslenirum.”

“Karun değilim artık. Bitti bitti.” Yağmur sırılsıklam etmeye başladı ikisini de. Hızlanan yağmurla birlikte sesleri daha da yükseliyordu.

“Boşanacağız. Sonra da yalan söylemeyen sır saklamayan bir koca bulacağım.”

İso damarlarında akan kanı hisseder gibi oldu. “Koca bulacaksın?” Sesi inanamıyor gibiydi. Fadime başını salladı aşağı yukarı. Bütün direnci yok oldu İso’nun.

“Fadime etme da. Yapma. Öldürme beni, bırakma sensiz.” Fadime afalladı. Tartışmaları bir anda kesilmişti.

“Hata etmeden önce düşünecektin onu İso Furtuna.” Sesini onun sesinin tonuna indirmişti.

“Benim elimde olsa söylemez miydim? Beni hiç mi tanımadın be kızım?” Gözlerindeki acı ortaya çıkmıştı. Fadime’nin baktığı her saniye Fadime’nin yüreğine iniyordu bu acı. Döndü ikinci defa arkasını Fadime. Görmek istemedi gözlerindeki acıyı.

Adım atmadan İso sarıldı arkasından. “Süründür, acı çektir ama affet.” Fadime’nin duvarlarında bir sarsıntı gerçekleşti. Üşüdüğünü bile hissetmemişti ki arkasındaki sıcacık beden sayesinde anladı.

“Hata ettun.”

Biraz daha sıkı sarıldı İso.

“Ettum.”

“Ailenin günahını saklamasına ortak oldun.”

“Oldum ama hiç istemedim.”

“O zaman seni niye affedeyim İso?”

İso kollarını doladığı bedenden ayırdı. Fadime boşluğu anında hissetti. Ama elinde o doluluğu hissetti. İso onu kendine döndürdü. İso diğer elini de tedirginlikle yüzüne yaklaştırdı. Kızın gözlerinde gördüğü şeyle izin almış hissetti. Fadime de engellemedi zaten.

“Fadime’m,” derken öyle içten söyledi ki Fadime’nin içinde bir yer titredi. Alınlarını birbirine yasladı. Fadime’nin adını zikretmeden duramıyordu. İkisinin de gözleri kapandı. “Affet kurbanın olayım.”

Fadime ses çıkarmadı. “Birbirimizin yarasını sarmadık mı biz? Birbirimizi anlamaya çalışmadık mı?” Fadime’den yine ses çıkmadı.

Fadime evinde hissediyordu şu an. Huzur demek olan İso’nun kokusunu içine çekti. Kalbini sarıp sarmalıyordu duyduğu ses. Kendini bırakmak istediği bir andı. Gitmesi gerektiğini hissediyordu.

“Affet be Fadime’m, affet.”

Fadime gözlerini açtı. Yağmur bardaktan boşanmaya başladı. Fadime hafif geriye çekildi. Soluduğu koku ona yeterdi bir süre. Yetmeliydi. İso Fadime’nin elini bıraktığı gibi kolunu kızın beline sardı. Fadime’nin gözlerine İso’nun dudaklarına takıldığı gibi kendini tutmayı bıraktı. Ellerini sarı saçlara daldırdı. Hasretinde olduğu dudaklara dudaklarını bastırdı.

İso ne olduğunu ilk an anlayamasa da kızı içine çekercesine sarmaladı. Ölecekti onsuz sanki. Bırakmak istemedi. Tek umudu bunun affettim anlamında olmasıydı. İçinden çıkan hasret ve tutku ikilisiyle yağmura meydan okuyan bir an yaşandı. Ama Fadime yine aynı Fadime’ydi. Hiçbir şey olmamış gibi davranacaktı ama kaderin varlığı oradaydı.

Taş köprü yeniden kaderdeki değişime tanıklık etmişti. Düşen her damla köprünün altından akan dereye karışırken İso ve Fadime ise duygularıyla birbirlerine karışıyorlardı. Akan suyun coşkusu onları temsil ediyordu.

Dağdan denize karışıyordu dere.

Koçari’den Furtuna’ya.

Fadime’den İso’ya.