Kendi Hayatına Uyarlamak

“Fadime’m.”

İso yavaş adımlarla odasından çıktı. “Fadime’m neredesun?” diye sesleniyordu. İso’nun sesi eve yayılıyordu. Odasından çıkınca onu karşılayan boş koridora baktı.

İki katlı evin üst katında üç tane yatak odası bulunuyordu. Alt katta ise mutfak, salon ve bir misafir odası vardı. İso odaların olduğu yerde bulamazken aşağı kata inmek için merdivenlere yöneldi.

O sırada kapılardan biri açıldı. Barış Furtuna babasına baktı. İso da durup açılan kapıdan görünen oğluna çevirdi gözlerini. Oğlunun gözlerinden öyle bir bakış geçti ama İso geçen bakışı anlayamadı. Anlama çabasına da girmedi de zaten. Çünkü şimdi daha önemli bir işi vardı, karısını bulmalıydı. Uyandığında yanında değildi onsuz bir sabaha başlamak hiç hoşuna gitmiyordu.

“Oğlum, anneni gördün mü?”

“Günaydın baba.” Kısacık duraksadı.” Yok görmedum,” dedi.

Sonrasında gözlerini kaçırarak devam etti. “Ama gelir sanurum birazdan.”

Kattaki diğer kapı açıldı. Annesine birebir benzeyen Zehra kapıdan çıktığı gibi babasına sarıldı. Babası da sıkıca kızına karşılık verdi. Bu sarılmayı görüp de eklenmemek olmaz diyerek Barış da sardı kollarını onlara.

Ama İso böyle eksik hissediyordu. Karısının da bu sarılmada yeri olmalıydı. Onsuz herhangi bir eylem o kadar anlamsız geliyordu ki Fadime yoksa tüm gün sadece oturabilirdi. Oturmak bile onunla güzeldi aslında. Karısı varsa hayatının anlamı vardı İso için.

“Anneniz de gelince öyle sarulalum da,” dedi geri çekilirken.

“Baba,” derken Zehra’nın boğazındaki koca yumru hissediliyordu. “Hadi aşağı inelim.”

İso kızıyla birlikte aşağıya indi. Onlar gözden kaybolur kaybolmaz Barış kendini duvara yasladı. Ne yapacaktı şimdi? Babası yine başlamıştı. Sürmeneye mi götürseydi? Deniz kenarında balık tutmaya mı gitmelilerdi? Ne yapacağını bilemez halde aşağıya inmek için toparlandı. Basamakları düşünceli şekilde indi. Merdivenlerin sonunda babasının sesi kulaklarına ilişti.

“Anneniz belinde barabellisiyle dağda keçi kovalardı. Onu izlemek için kaç drone yok ettiğumu bilmirum.” Sandalyede oturan İso derin bir iç çekti.

“Sadece drone da değul ha içimdeki düşmanluğu da yok ettim,” diyerek mırıldandı.

Aklına başka bir şey gelmesiyle oğluna baktı. “Barış, beni Sürmene’ye götür. Fadime’me yeni saç boncuklarından alacağum.”

“Olur baba,” dedi Barış. İso’nun aklı başka yerde olduğu için onu pek duymuş gibi değildi.

“Fadime’min her saç teli çok kıymetlu. Ben,” dedikten sonra yutkundu.

“Ben geç anladum. Ah, Fadime’m…” Gözleri duvardaki orta boy resme takıldı. Düğün fotoğrafıydı. Babaannesinin gelinliği içindeki Fadime’si her haliyle güzeldi.

“Babaannemun gelinliğini giymek zorunda kalmasuna rağmen nasıl da güzel duruyordu.” Gelinliği seçmeye gidecekleri zaman Fadime ortadan kaybolmasaydı zorunda kalmazdı. O şerefsiz Eyüphan yıllar sonra bile sinirini bozuyordu. Yardan yuvarlayabilseydi belki içi biraz soğurdu.

Belki…

Ve yeniden aynı soruyu dile getirdi İso.

“Fadime’m nerede?”

Zehra artık dayanamayarak İso’nun ayaklarına kapandı. Biraz önceden beri sessizce ağlıyordu ama şimdi sessizliği bir kenara atmıştı. Hıçkırıklar kelimelerini bölerken konuşmaya çalıştı.

“Baba dur artık.” Ellerine sarıldı babasının. “Annem yok, o gideli çok oldu baba.” Gözyaşları bir bir süzülüyordu. İso kızına baktı. Saçlarına sonra. Elini kaldırıp sevdi o saçları.

“Aynı annenin saçları.”

Gözlerindeki yalvaran bakışlar dilinden dökülen sözler İso’ya ulaşmıyordu sanki.

“Fadime’m keçilere bakmaya gittu heralde. Ben gidip bir bakayum.”

“Baba,” dedi Barış. Sesi biraz yüksek çıkmıştı. Ne kardeşinin ne babasının bu haline dayanamamıştı. “Fadime Koçari, seni bırakup gitti. Bizi de bırauıp gitti. Keçilere bakmaya değil bu dünyadan tamamen gitti.”

İso ayağa kalkmış ve öylece kalmıştı. Duyduklarının gerçeklik payını sorguladı kendi kendine. Ayak ucunda ağlayan kızına ve az önce sesi yükselen oğluna baktı.

“Yalan söylüyorsun. Sabah olmadan önce yanumdaydı. Gördüm karumu ben, gördüm karumu. Sen benden iyi mi bileceksin?”

İso’nun sesi kararlı çıkarken Barış pes edercesine sesli bir nefes verdi. Babasının ayaklarının dibinde sessizce ağlayan kardeşinin yanına gidip onu ayağa kaldırdı.

“Hadi sen Adil dayımlara git. Ben sonra seni almaya gelirum.” Elleriyle Zehra’nın göz yaşlarını silerken onay bekliyordu. Zehra başını aşağı yukarı sallayıp onayladığını belirterek odasının yolunu tuttu. Önündeki babasına sıra geldiğinde onu böyle görmek canını yaktı bir kez daha.

“Baba,” dedi sakince az önceki sesine nazaran. “Gel hadi ben seni anneme götüreyim.”

Babasının koluna girdi. Babasına mı güç veriyordu şimdi yoksa kendisine mi güç verecek bir dayanak arıyordu? Barış da bilmiyordu cevabı. Arabanın anahtarını vestiyerin üstünden alıp ayakkabılarını giydi. Kendi ayakkabılarından sonra İso’nun ayakkabılarını da önüne koydu. Dış kapıyı da açıp arabaya gidip beklemeye karar verdi. Arabayı çalıştırmış İso’nun binmesini bekliyordu.

Arabaya bindikten sonra İso uzaklara dalmış şekilde geçirdi yolculuğunu. Durdukları yer boncuk dükkanı önüydü. İso’ya beklemesini söyleyen Barış hızlı şekilde içeriye girip birkaç dakika içinde arabaya geri dönmüş oldu. İso o kadar bu dünyadan soyutlanmış gibiydi ki ellerine bırakılan renkli, çiçekli ve kalpli boncukları bile fark etmemişti. Barış babasına acıyan bir bakış atıp asıl hedefine doğru yol aldı.

“Baba geldik, inelim.”

İso sesle birlikte etrafına baktı. Bakmasıyla birlikte vücudundan bir ürperti geçti. Koçari mezarlığı anılarında pek de güzel bir yer kaplamıyordu. Derince yutkundu.

Fadime, anne babasını ziyarete gelmiş, ben zorla buraya gelmek zorunda kalmayayım diye düşündüler demek ki diyordu aklındaki mantıktan yoksun kısım. Eline bırakılmış boncukları sıkıca tutmaya başladı. İndi sonra arabadan. Oğluyla birlikte yolunu hiç unutamadığı mezarlara doğru ilerliyordu.

Tanıdık mezarların yanına gelince kimseyi göremedi İso. Fadime burada değilse eve dönmüş olabilirdi. Dönseler iyi olurdu.

“Fadime’m,” en sevdiği isim dudaklarından dökülürken oğlunun başında durduğu mezarın üstündeki yazı ona bir ok gibi saplandı. Babasının katilinin yanında yatan kişi onun karısı olamazdı. En nefret ettiği ve en sevdiği iki kişi de onu yaşarken mezara koymuştu. Babası en sevdiği kişiydi ve onu vuran da bir Koçari idi. Karısı da Koçari idi ama canıydı. Koçariler hep canını yakıyordu. Gözleri karardı İso’nun daha fazla dayanamadı.

Dış kapının kapanmasıyla Fadime elindeki telefonla yerinden sıçradı. Ceketini çıkaran İso’ya doğru ilerledi.

“Canum Karum. Kapıyı çalayrum çalayrum açmaysun. Bir şey oldu zannettum.”

“Duymamaşım, telefona bakarken dalmışum öyle.”

Bir anda sosyal medyada gezerken karşısına çıkan hikayeyi okurken kendi hayatına uyarlamış ve hayal etmişti. Fadime kafasında kurduğu o sahnelerden sonra içi sıkılmıştı. Şimdi kocası fabrikadaki işlerini halledip evlerine geri dönmüştü. Kanlı canlı karşısındaydı. Önünde duran İso’ya bir dakika daha beklemeden sıkıca sarıldı. İso da ona kollarını dolamadan önce Fadime’nin çenesinden tutup yüzünü kaldırdı. Karısının gözlerindeki bakışa ölebilirdi. Alnına dudaklarını bastırdı. Aynı anda derin bir nefes aldı.

“Fadime’m sarılalum ama bir yanık kokusu alayrum sanki?”

Fadime havayı koklayıp hızlıca geri çekilip mutfağa koştu. Peşinden İso da girdi mutfağa. Fırını kapatan Fadime böreğin çok yanıp yanmadığına bakıyordu ki yenmeyecek kadar olmadığını görünce rahatladı.

“Ula bu nedur? Karum börek mi yapmış?”

“Sadece Boşnak böreği yapmayı deneyeyim demiştum.” Yanık işi biraz moralini bozsa da tadının güzel olduğunu düşünmek istiyordu.

“Karumun yaptığı her şeyi yerum. Yanık olsa bile ama sen canının isteduklarını bana de beraber yapalum.”

“İso biz hep beraber yaşayıp,” kısa bir duraksamadan sonra devam etti Fadime. “Beraber ayrılalum bu dünyadan.”

Yemekten bağımsız gelen bu cümle İso’yu şaşırtsa da karısını kendisine çekti. Çenesini Fadime’nin başına yasladı.

“Ula seni bırakup da gider miyum ha bu dünyadan? Senin de beni bırakmana izin vermem. Takilirum hemen peşine.”

İçine su serpilen Fadime ellerini İso’ya dolayıp onun kalp atışlarını dinledi. Hayatına uyarladığı o hikayeyi sadece bir gece yatmadan önce hırsız eve girerse ne yaparım düşünceleri gibi düşünecekti. Önemli olan şu andı.

“İso, yemeğimizi yiyip yaylaya mı çıksak biz?”

İso duyduğuyla Fadime’nin yüzüne baktı. İlk önce yanaklarına kokulu birer öpücük bıraktı. Yüzünü avuçlarının arasına alıp yüzünün her zerresini öpmeye başladı.

“Çıkalum karum, çıkalum.”

________________________________________

İlk kısmın sonunu üzücü şekilde sonlandırmak çok zor geldi. Muhtemelen yetmişlerinde beraber aynı vakitler içerisinde gözlerini bu dünyaya kapatacaklar. Onlara mutlu son yakıştığını sonuna kadar savunacağım.