20. ve Final Bölüm: “Yüzleşme”

– Orman Kulübesi / Sabahın İlk Işıkları

Sisler hâlâ dağılmamış. Fasıl aracı kenara çeker. Arpa’nın elinde Mahir’in yıllar önceki fotoğrafı var. Arpa:

> “Bu çocuk, bu masum yüz… nasıl oldu da cehenneme dönüştü?”

Fasıl cevap vermez. Çünkü bazen sessizlik, geçmişe verilen en dürüst cevaptır.

Kulübenin İçi – Mahir’in Sahnesi

Mahir, eski tip bir kasetçaları çalıştırır. Çalmaya başlayan müzik tanıdık:
Arpa’nın çocukluğunda bestelediği bir piyano melodisi.
Yavaşça ayağa kalkar, aynaya bakar:

> “Son perde… Arpa’nın gerçek yüzünü göstereceğim.”

Yüzleşme – Kulübenin Kapısında

Arpa ve Fasıl kapıyı açar. Mahir içeride tek başına. Elinde bir silah.
Ama onu kendine doğrultmuş.
Kafasında tuhaf bir gülümseme.

> Mahir:
“Bakın size ne getirdim. Geçmiş. Hatıralar. Ve... bir son.”

Arpa gözlerini kısmış:

> Arpa:
“İntikam istiyorsun ama hâlâ bana âşıksın. Bu, acının en ucuz hâli.”

Mahir kahkaha atar. Gözleri parıldar:

> Mahir:
“Sana tapıyordum. Ama sen bir gölgeye âşık oldun. Fasıl’a. O benim yerimi aldı. Hayatımı aldı!”

Fasıl öne çıkar:

> Fasıl:
“Ben sadece senin bıraktığın boşluğu doldurdum.”

Mahir bir an duraksar. Sonra silahı Fasıl’a çevirir.

> Mahir:
“Ya o, ya ben. Seç Arpa.”

Arpa’nın Seçimi

O an zaman yavaşlar. Arpa içinden geçenleri düşünür:

Mahir’in saplantısını.

Fasıl’ın sessiz fedakârlığını.

Kendi yaralarını.

Ardından silahı Mahir’in elinden bir hamlede alır.
Namlu şimdi Mahir’e dönüktür.

> Arpa:
“Ben kimsenin oyuncağı değilim. Ne aşkın, ne saplantının, ne geçmişin.”

Ve tetiğe basar. Ama...

Silah boştur.

Mahir şaşkın. Fasıl ileri atılır, Mahir’i yere yatırır. Polis çoktan çağrılmıştır.
Mahir tutuklanır. Gözleri Arpa’ya takılırken fısıldar:

> Mahir:
“Ben seni sadece sevdim…”

> Arpa:
“Hayır. Sen beni sahiplenmek istedin.”

Final Sahnesi – Bir Sahil Kafesi / Birkaç Hafta Sonra

Arpa ve Fasıl bir kafede oturur. Denize bakarlar. Her şey sessiz.
Nazlı uzaktan el sallar. Yanında Baran yok. O hikâye çoktan kapanmış.

> Fasıl:
“Yeniden başlamak mı dersin?”

> Arpa:
“Hayır. Biz zaten hiç bitmemiştik.”

İkisi gülümser. Göz göze gelirler.

Ve kamera yavaşça uzaklaşırken Arpa iç sesiyle finali yapar:

> “Aşk, seni güçlü yapan değil… seninle birlikte güçsüz kalmaya razı olandır. Ve o kişi yanındaysa... geçmiş artık sadece tozdur. Kül. Ve biz, o küllerden doğduk.”

SON