Geçmişin Vaziyeti

Tam 2 gündür bu ailenin içindeydim. Doğru yüzlerini bilmesemde bana karşı çok iyiler. Yataktan yavaşça kalktım. Üzerimdeki eşofman takımına bakıp aşağıya inmeye karar verdim. Aşağı indiğimde herkes salonda oturmuştu ve sohbet ediyorlardı. Savaş abim telefon ile ilgileniyordu. Babam beni görünce içten bir şekilde gülümsedi.

Babam:"Günaydın prensesim

Dediğinde hafifçe gülümsedim

Alya:" Günaydın Baba"

Babam yanındaki boş yere oturumam için iki kere vurdu. Yavaş bir şekilde yürüyerek yanına oturdum. Babam masada duran telefon kutusunu elime verdi. Şaşırarak babama baktım. O ise her zamanki gülüşü ile bana baktı.

Alya:"Baba bu telefon ne için?"

Baba:"İhtiyacın olan bir şey kızım. Benim ve abilerin numarası orda kayıtlı. Acil bir durum olursa hemen bizi atabilirsin."

Kaya:"Hadi ya kahvaltı yapalım! Açım aç!"

Kaya abimin isyanı ile gülerek koltuktan kalktık. Yemek masasına oturduk ve herkes kahvaltı yapmaya başladı. Benim dışımda herkes yemek yiyordu. Adar abim bana baktı. Ve;

Adar:"Alya niye yemek yemiyorsun?"

Demesi ile gözler bana döndü

Alya:"Aç değilim.."

Aslında açtım ama o 14 yıl boyunca kaldığım yerde her yediğim şeyin içinde ilaç olurdu ve bu yüzden yemek istemiyordum. Tabi kimse bunu bilmiyordu.
Babam endişeyle bana baktı

Baba:"Babacığım çok zayıfsın ve bu sağlığın için çok zararlı.. lütfen birşeyler ye"

Derin bir nefes aldım ve çatalımı bıraktım

Alya:"Biraz dinlenmek istiyorum , sonra yemek yerim."

Babam benimle başa çıkamayacağını anladığı için kafasını olumlu anlamda salladı

Baba:"Peki.. Git biraz dinlen güzelim.."

Masadan kalktım ve odama gidip yatağa yattım. Yavaşça uykuya daldım. Gözlerimi hafifçe araladığımda gene o karanlık odadaydım. İçeri o katil girdi ve yavaşça üstüme çıktı. Hareket edemiyordum. Konuşamıyordum, çünkü; Hem ağzımı bantlamış hemde beni yatağa zincirlemiştu. Sadece çırpınıyordum. Yatakta üstümde olan katil ağzımı açtı ve dudaklarıma yumuldu ve tam o anda kafama şimşekler çaktı. Üzerimde gecelik olduğunu bacağımı okşayan elinden fark ettim. Çığlık attım, çırpındım ama nafile.. Asla durmadı. Karşımda soyundu ve dudaklarıma yumuldu. O kadar sertti ki canım yanıyordu. Ve sonra aniden uyandım. Ter içinde ağlayarak çığlık attım. Herkes odamdaydı. Babam elimi tutunca korkuyla çığlık atarak yataktan kalktım.

Alya:"Dokunma bana!"

Babam:" Tamam sakin ol lütfen!"

Alya:"Uzak dur dokunma bana!"

Resmen kriz geçiriyordum. Çığlık çığlığa ağladım. Tam o anda sırtımda bir acı hissettim ve bedenim uyuştu. Arkamı döndüğümde Savaş abim bana bir iğne yapmıştı.. Kollarını bana sardı ve kucağına aldı beni ve yumuşak bir sesle konuştu.

Savaş:"Sakin ol bebeğim.. Geçti.."

Ve gözlerim kapandı..