1. Bölüm

Merhabalarrrr ilk kitabıma hoşgeldizzz. Bölüm başı minik bir tanıtım olucak onun dışında bol aksiyonlu ilerlicek sakın sıkılıp bırakmasın.

❤️🍀🥷

——————————————————————————————————————————————

Ben intikam için annemin ve canımdan çok sevdiğim abimin katili olan adamın evine girdim. Onun himayesi altındayım. O ne derse yapıyorum yada o öyle biliyor. Ama içinde bir canavar yetiştirdiğinden haberdar değil. O beni hatırlamıyor ama ben onun unutamıyorum. Beni o kadar çok seviyordu ki evini benimle paylaştı bana bir oda ayarladı burası senin de evin dedi. İstediğini alıp yapabilirsin dedi. Bende intikam almayı seçtim. Zamanı geldiğinde seve seve alacaktımda.

Benim gerçek adımda bile onun lekeleri vardı. Ben onun yüzünden adımı kendi çapımda değiştirdim ben o isimden vazgeçtim ama o benden vazgeçmedi. Ben Açelya keser savunmasız, aciz, yardıma ihtiyacı olan, güçsüz kız çocuğu. Birileri olmadan hayatta kalamayan, herkesten kaçan o kız çocuğu. Ben istemediğim sürece kimse beni Açelya yapamaz. Tek kişi haricinde.

Ben Alev Ezgin Keser, güçlü, dayanıklı, kimseye ihtiyacı olmayan, insanların ondan korktuğu, acımasız, gözü kara, yapmacık sevgisi olan, herkesten nefret eden, o kadın. İşte o var benim içimde. Bir gün içimde Açelya belirirse o zaman savunmasız duruma düşerim. Kimse beni Alev olmaktan çıkaramaz tek kişi haricinde.

Ben Alev olmayı öğrendim. Ben yanacaksam her kez benimle yanacaktı. Kısasa kısas severdim ben. Oynarlarsa oynardım. Bana saygısız derler hep ama saygının hak edene verildiğini bilmezlerdi ve benim hayatıma giren kimse saygıyı hak etmiyordu.

Yine o illet malikaneye geldim. Kapıyı açıp içeri girdim. Kimsenin suratına bakmak istemiyordum, onunla konuşmak ben kötü hissettiriyordu. Ama tabikide o beni görmezden gelemiyor.

“Alev kızım selam vermeden nereye gidiyorsun bak misafirimiz var.”

Adımlarım istemsizce durdu. Kendi yetmiyor bir de misafiri var. Harika. Yüzüme zorla bir tebessüm kondurdum. Ve arkamı döndüm.

“Kusura bakma baba görmemişim.”

Bana zorla baba dedirtirdi. Demediğim zaman beni döverdi. Beni ne kadar seviyorsa o kadar nefret ediyordu benden. Yada beni sevdiğini falan sanıyordu. Ama bir insan sevgisini şiddetle göstermezdi, istismar ederek göstermezdi demi?

“Buraya gel kızım.”

Yüzümdeki tebessümü tutma gereksinimi bile duymadan tüm ciddiyetimle yanına doğru yürüdüm. Ayaklarının önüne geldiğimde misafir diye bahsettiği kişinin bakışlarını üzerimde hissediyordum. Ama bakmamak için direndim. Tek kaşımı kaldırarak söylemesini bekledim.

“Yeni eğitmeninle tanış, her gün aralıksız eğitim alacaksın. Benim askerim olmaya layık olduğun zaman ise benimle çalışacaksın.”

Kan beynime sıçradı, çenem seğridi. Alev Ezgine bunları söylemek büyük bir cesaret isterdi. Ağzımı açıp tek kelime edemezdim çünkü sorgulardı kim olduğumu. Benim eğitime ihtiyacım yoktu. Hatta imkanı varsa o benim gazabımdan kaçmak için eğitim alsın. Çünkü bana yaptıklarının zorunda bıraktırdıklarının hepsini burnundan fitil fitil getireceğim.

“Benim eğitime ihtiyacım yok aslında.” Dedim daha nazik bir şekilde dile getirerek.

Ama o kibarlıktan anlamayarak, “ karşı mı geliyorsun bana? Böyle bir lüksün yok kızım. Bana muhtaçsın. Bu günden başlıyordüsun ve düzenli eğitim alarak hazır hale gelmelisin. Şu an çok cahil ve savunmasızsıns.”

Çenemi öyle bir sıkıyorsun ki dişelerim kırılacak gibiydi. Eğer biraz daha burda kalmaya devam edersem kötü şeyler olacağı için uzatmadan “tabii sen dersen o Murat baba.”

İkisinede bakmadan merdivenlere doğru yürüdüm. Ona ismiyle hitap ettiğim için beni döveceğini biliyordum ama umurumda değildi.

Odamın önüne geldiğimde hışımla kapıyı açtım ve içeri girdim. Sinirden yerimde duramıyordu. Bana AlevEzgin'e savunmasız dedi ciddi olamaz demi şaka yapıyordu sinirlendirmek için yapıyordu.

Telefonuma bildirim sesi geldiğinde yatağın üzerine oturdum ve telefonu açtım. Görüklerimden dolayı çığlık etmamak için kendimi zor tutuyordum. Şerefsiz adam eğitim saatlerini bana gözündermişt. Dinlenmem için zaman bile vermemişti.

Beş dakika içinde antrenman başlayacaktı ama ben katılmayacaktım. Şansımı zıorlayacaktım. Ondan korkuyordum ama bir o kadarda korkmuyordum. Bana her dokunduğunda beni her odaya kitlediğinde bana her el kaldırdığında bana her bağırdığında beni her azarladığında ondan korkuyordum.

Cezam ikiye katlanacağını biliyordum ama gitmeyecektim.

10 dakika sonra: hala gelen yok

20 dakika sonra: gelmedikleri sürece gitmeyecektim.

35 dakika sonra: sanırım hala farketmediler.

1 saat sonra;

Kapı tüm sertliğiyle açıldığında karşımda babamı gördüm sinirden kıp kırmızı olmuştu elinde bir kemer vardı. Yerimden sıçrayarak geriledim. O da benim üzerime doğru yürüdü.

“İşte şimdi işin bitti Alev. Kimse seni benim elimden alamaz.”

Üzerime doğru seri adımlarla geldiğinde ağzım açık bir şekilde hiç hareket etmiyordum. Bana her buşekilde yaklaştığında hareketsiz kalırdım. Hiç bir şey yapamıyordum çünkü korkuyordum.

Saçlarımı eline doladı ve kendisine doğru çekti. Saçlarımdan çekildiği zaman canım acımıyordu yada bana bunu alştırmıştı, bilmiyorum. Canımın acımadığını bildiği için sert bir tokatı suratıma geçirdi. Bedenim sola doğru yalpalandı. Tam ayağı kalkacakken dizini suratıma geçirdi çığlık atarak yere doğru düştüm.

Olduğu yerde doğruldu bir kaç saniye beni izledi sonra odadan çıktı. Yine aynı şeyiyapacaktı. Ama artık dayanamayacak durumdayım. Bana her seferinde aynısını yapmaktan ölmek üzereydim. Anlamıyorum herşeye gücüm yeterken neden onun karşısında tavrı ceylana dönüyordum.

Bir kaç dakika sonra elinde elektroşhopla içeri geldi çalışma masamın önündeki sandalyeyi çekti ve beni kolumdan tutarak kaldırdı ve sandalyeye oturttu. Elinde tuttuğu iple beni sandalyeye bağladı. Ellerimi öyle sıkı bağladı ki, kısa sürede kangren olabilirdim. Bantla da ağzımı kapattı ve o illet işkenceye başlamadan önce kapıyı kilitledi. Makinenin tuşuna basarak çalıştırdı ve sorularını tekrar etti.

“Benim sözüme bir daha karşı gelecek misin?”

Hiç bir tepki vermeden suratına baktım. Birazdan yaşayacağım acının haddi hesabı yoktu. Ama ona teslim olmak istemiyordum. Eğer ona tamamen boyun eğersem biterdim. Ne Açelya kalırdı nede Alev.

Hiç bir tepki vermediğim için makineyi tenime doğru yapıştırdı. Öyle bir çığlık attım ki sesim malikanede yankılandı. Hareket edemiyordum vücudum benim dışımda hareket ediyordu. Yel bir acıydı ki sanki kanımın içinde zehir vardı. Çığlıklarım ardı ardımı kesilmeden devam etti. Birazdan bilincim kapanacaktı. Beni öldürmezdi çünkü yüksek volt elektrik değildi ama yinede acı veriyordu. Artık büçığlık atmaktan sesim kısılmak üzereydi ama çığlık atmadan duramıyordum. Gözlerimden yaşlar akıyordu. Karşımdaki aynadan yansımamı gördüğümde tanınmayacak hale gelmiştim şimdiden. Gözlerim kan çanağına dönmüştü. Saçlarım birbirine girmiş yanağımda attığı yokatın morluğu kalmıştı.

Cihazı tenime iyice ittirdiğinde artık dayanacak gücüm kalmamıştı zaten sonrası da silinti hatırlamıyordum.