ÜNİVERSİTE

Yıllar sonra üniversite sınavına girdik.
Ben Amerika'da dedektiflikle alakalı bir bölümü kazandım, Serra da Kanada da doktorlukla alakalı bir bölümü kazandı.İkimizde en istediğimiz meslekle alakalı bölümü en istediğimiz ve yapılması en kolay olan ülkelerde yapacaktık.

Sınavlar açıklandığında Serra da ben de hatta annem bile sevinçten havalara uçmuştuk.
Annem biraz hüzünlenmişti çünkü iki kızı birden evden gidiyordu.Kızı dediğime bakmayın annem hiçbir zaman Serra'ya onun kızı olmadığını hissettirmemişti ikimizi de öz kızı gibi sevmişti.Hatta Serra herşeyi unutmuş gibiydi.Tabiki ara sıra ağlardı ama çok seyrekti.Annem ile teyzemin huyları da görünüşleri de çok benziyordu.Hatta Serra bana
"Teyzeme bakınca annemi görüyorum." derdi.

Önce Serra'nın sonra benim uçağım kalkacaktı.Serra "İstanbul-Kanada. Tarih:18.09.15 Saat:05.00-16.00"yazan bir bilet aldı.Serra uçağa gitmeden önce birbirimizden kopmayacağımıza ve birbirimizi ziyaret edeceğimize dair söz verdik.Serra uçağa bindi.Uçak gözden kaybolana kadar arkasından el salladık.Serra şanslıydı çünkü yıllar önce teyzemle Kanada'ya gitmişti orada da bir evleri vardı.Ne olur ne olmaz diye evi satmamışlardı.Yine ne şans ki evi ve okulu çok yakındı.
Tabi bende öyle şans olur mu?Benim şimdilik yeni bir kazancım olana kadar otelde yaşayacaktım.Aslında elimde olan paralarla iyi kötü bir ev alabilirim ama ben biraz daha lüks bir şey istediğimden biraz daha para biriktirip öyle ev almayı düşünüyorum.Birkaç gün sonra benim de uçağım kalktı ve ben de Amerika'ya ulaştım.
Amerikada şöyle birşey öğrendim ki Amerika'daki insanlar WhatsApp kullanmıyorlarmış ben de buradakilerden farklı olmamak için sildim.

Serra'yla söz verdiğimiz gibi bağlantıyı kesmemiştik.Genel olarak yılda ya bir ya iki kere buluşurduk.Aslında istesek daha sık buluşuruz ama ikimizde çok yoğun olduğumuzu bahane ederek buluşamıyorduk. Zamanla eskisi kadar buluşmamaya başlamıştık.Hatta hiç buluşmamaya...

Birgün aklıma Serra geldi.Bir anda içime doğdu ve
"Uzun zamandır ben niye Serra'yı ziyaret etmiyorum."diye düşündüm.Serra'yı aradım haber vermek için ama açmadı.Ben de uçağa bindim ve gittim evine.
Kapıyı bir kaç kere çaldım ama açmadı.Ben de evde değildir diye zorlamadım.Sürpriz yapmaya karar verdim.En yakın pastaneye koştum ve bir pasta bir kaç tane içecek aldım.Marketten de birkaç tane süs aldım.
Onun evinin yedek anahtarı bende vardı.-Böyle şeyleri hep yanımda taşırım.-Kapıyı açtım.Sürpriz dikkatsizliğimden bozulmasın diye birkaç kere seslendim ama ses gelmedi.Bende eşyalarımı girişe asıp odasına geçiyordum ki...
"Aaaaa bu da ne?"