KARANLIĞIMDAKİ IŞIK?

Hepimizin zaman zaman aydınlığı ve karanlığı vardır. Ben kendi yaşamımda pek de aydınlık görmem. Tabii sizi de bilmem; “en zor hayat benim” demiyorum. Belki zor bir hayatım bile yoktur. Yani kısacası herkesin zorluğu kendine göredir, canım.

Şimdi bazen bir yardım gerekir. Bu yardımı, her zaman dediğim gibi, kendinizden başkasında bulmazsınız. İster gidin siyasete girin, ister gidin flörtleşin, ister gidin evcil hayvan alın; ama hiçbiri işe yaramaz. Çünkü ilk iş, kendi içine bakman.
İçinde olmayanı dışarıda bulmazsın…

İnsanlar bazen bir fısıltı gibidir. Görülmesini istemezsiniz ya da kendi içinizde onu gizlersiniz.
Sana on saniyelik iyiliği hissettiren insanlar pek de değerli değildir. Bu yüzden ışık aslında sizsiniz. Kendi ışığınızın farkında olmak her zaman daha önemli olacaktır.

Burası benim karanlığım.
Karanlıkta ışık arıyorum.
Işığı görüyorum.
Tutunamıyorum, korkuyorum.

Onu da karanlığımın parçası edeceğimden korkuyorum…
Sabah akşam dua ediyorum:
“Kör olayım da, görmeyeyim ışığı.”
Ama… ben yetinemedim.

Daha fazlasını istedim.
Tuttum ışığı,
ışık yok oldu,
karanlıkla birleşti.