17

İatçı sincap, arının sorusuna cevap vermiş:
“Harikalar Ormanı’na gidiyorum.” demiş.
Ardından bal kovanını göstererek:
“Bu balları sen mi yaptın?” diye sormuş.
Arı gururla cevap vermiş:
“Evet, bu balları ben yaptım.” demiş.

Ancak sincap, arının emeğine saygı göstermek yerine onunla alay etmeye başlamış. Sincabın kırıcı sözleri arıyı çok üzmüş.
“Seninle arkadaş olmak istemiyorum. Lütfen artık buradan git!” demiş arı.
Fakat sincap, arının isteğini dikkate almamış ve onunla alay etmeyi sürdürmüş.
Bunun üzerine arı, sabrını koruyarak:
“Sen ne kadar da inatçı bir sincapsın! Her şeyin kendi istediğin gibi olmasını bekliyorsun. Başkalarının düşüncelerine ve duygularına hiç önem vermiyorsun.” demiş.
İnatçı sincap, arıya dönerek:
“Sen zaten hiçbir şey bilmiyorsun!” diye karşılık vermiş.
Bu sözler arıyı derinden incitmiş. Kendini toparlayarak sincaba şöyle demiş:

“Eğer ben hiçbir şey bilmeseydim, bu kovanda bal üretemezdim. Sen de bugün bu balı yiyemezdin. Buna rağmen hâlâ benimle alay ediyorsun. Kendini çok özgüvenli sanıyorsun ama özgüven, başkalarını küçümsemek değildir. Her canlının kendine özgü yetenekleri vardır. Kimsenin becerilerini küçümsememeli, emeğine saygı duymalıyız.”
Ancak inatçı sincap, arının söylediklerini dinlememiş. Her zamanki gibi kendi bildiğini okumaya devam etmiş.
Aslında arının söylediklerinin doğru olduğunu içten içe biliyormuş. Fakat gururu, hatasını kabul etmesine engel oluyormuş. İç dünyasında doğruyu kabul etse de bunu dışarıya yansıtmaktan kaçınıyormuş.
Kendiyle sürekli bir mücadele içindeymiş. İçinden gelen her düşünceye kolayca “evet” derken, başkalarından gelen uyarılara inatla “hayır” diyormuş.
Böylece kendi hatalarını görmek yerine, başkalarını küçümseyerek yaşamaya devam ediyormuş.