5. BÖLÜM

Koridorda zil tekrar çaldığında herkes sınıflara dağıldı.

Ben hâlâ olduğum yerde duruyordum.

Arya’nın söylediği son cümle kafamda dönüp duruyordu.

“Korkutucu değilsin.”

Hayatım boyunca insanlar ya benden çekinmişti…
ya da çekinmiş gibi davranmıştı.

İlk kez biri yüzüme karşı umursamadığını söylüyordu.

Sinir bozucuydu.

Ama garip şekilde…
hoşuma da gitmişti.

“Pars.”

Kaan omzuma vurdu.
“Derse geliyon mu? Yoksa burada karaktergelişimi mi yaşayacaksın?”

Göz devirdim.
“Kes sesini.”

Sınıfa döndüğümüzde Arya yerinde oturuyordu.

Kulaklığı yine kulağındaydı.

Cam kenarında dışarıyı izliyordu.
Yağmur hızlanmıştı.

Öğretmen daha gelmemişti.
Sınıf uğultulu haldeydi.

Ben yerime geçince Arya kısa bir bakış attı.

Sonra tekrar önüne döndü.

“Bu kadar mı?”

Kaşımı çattım.
“Ne?”

“Ego patlaması bekliyordum.”
dedi sakin sakin.
Rüzgar anında sıraya gömüldü.
Kahkaha atmamak için kendini tutuyordu.

Ben sandalye yaslanıp ona baktım.
“İnsanları sürekli sinirlendirmek gibi bir hobin mi var?”

Arya omuz silkti.
“İnsanlar kolay sinirleniyorsa benim suçum değil.”

Bir an sessizlik oldu.

Sonra dayanamayıp sordum:

“Gerçekten hiç korkmuyor musun?”

Bu sefer bana direkt döndü.

Bal köpüğü gözleri bir saniye bile kaçmadı.

“Korksam ne değişecek?”

İşte o an…
ilk kez cevap veremedim.

Çünkü haklıydı.
Tam öğretmen sınıfa girecekken kapı tekrar açıldı.

İçeri müdür yardımcısı girdi.

Ve arkasında…

Babam vardı.

Sınıf bir anda sessizliğe gömüldü.

Benim yüzüm direkt sertleşti.

Babamın burada ne işi vardı?

Adam sınıfı şöyle bir süzdü.
Her zamanki soğuk bakışlarıyla.

Sonra gözleri bana döndü.

“Pars. Konuşmamız lazım.”

Arya hafifçe bana baktı.

Ve ilk kez yüzündeki rahat ifade küçücük değişti.

Çünkü o an şunu anlamıştı:
Benim problemim sadece ego değildi.

Daha büyük şeyler vardı.
Babam gibi