Herşeyden habersiz☕️

Ani bir sesle uykumdan irkildim.Telefonu elime alıp saate baktığımda saat 01.32’yi gösteriyordu.İçeriden gelen sesler daha da artıyordu.İçeri gittiğimde ağlayan annemi bağıran babamı ve odanın ortasında el ele tutuşmuş iki genç gördüm.Birisi abimdi ama abimin yanındaki abimin eline yapışan kızı tanımamıştım.Genç kız gözlerini babamdan çekip bana yönelttiğinde bi afalladım.Çünkü karşımda duran kişi Ateşoglu aşiretinin en büyük kızı aynı zamanda benim en yakın arkadaşım Hüma’ydı.”Ne oluyor Hüma neden buradasın?” diye sordum.Soruma cevap veren babam olmuştu.”Ne olacak?Senin bu kurmi abin Hüma’yı kaçırmış.” “Ne” diye bağırdım.Abim ve Hüma’ya dönüp “Siz beni kandırdınız mı? Bu sefer tamamen yönümü Hüma’ya dönderip “Hani o benim abim gibi diyordun Hüma,ne çabuk değiştirdin kararını?”dedim sinirle.Ben de geçip koltuğa oturdum.Bir süre derin bir sessizlik çöktü.Sessizliği bozan babam oldu “ Şuan daha önemli bir mevzumuz var.Yokluğun fark edilince ne olacak sanıyorsun Hüma ya da dur ben söyleyim.O deccal abin gelecek ve ikinizi de öldürecek.Bunları hiç düşünmüyor musunuz?” dedi babam sözlerinden haklılık fışkırıyordu.Abim söze girdi “Aslında başka bir yol daha var” “Neymiş o?” diye kükredi babam.Abim yutkunduktan sonra “Berde-“ sözünü yarıda kesip”Ne diyorsun lan sen?kaçmadan önce düşünecektiniz onu.”Babam sakin bir sesle “TamamDila sakin ol böyle bir şey olmayacak sen merak etme hayatını yakmana izin veremem,bu abin de ne bok yiyorsa yesin.” Babam sakinliğini koruyarak abime bir şeyler söylüyordu.Bedenim bu kadar strese dayanamadıgı için koltukta uyuyakalmıştım.Kulağıma bazı sesler geliyordu ama görüntü net değildi.