Ayrılık

Vedanın başlangıcı.
Gri bulutlar, sanki aramızdaki görünmez duvarın bir yansıması gibi şehrin üzerine çökmüştü. Bella, pencere pervazındaki parmaklarını sıkarken, dışarıdaki yağmurun cama vuran ritmi, kalbindeki düzensiz çarpıntılarla yarışıyordu. Her damla, bir vedanın habercisiydi; her yankı, asla söyleyemeyeceğimiz o büyük cümlenin ağırlığını taşıyordu.
Arkasına döndüğünde, odanın loş ışığında onun siluetini gördü. Birbirimize ait olmamız için dünyanın tüm yasalarının, kaderin tüm haritalarının değişmesi gerekiyordu. Biz, iki farklı zaman diliminin aynı anda yaşanamayan iki anı gibiydik. Dokunduğumuzda sadece birbirimizi değil, kendi dünyalarımızı da yakıyorduk.
"Gitmeli misin?" diye fısıldadı Bella. Sesi, boş odada yankılanırken titredi.
O, cevap vermedi. Sadece ona doğru bir adım attı, ama aralarındaki o son santimler, aşılması imkansız bir uçurum gibi duruyordu. Gözlerinde, yaşanmamış bir hayatın tüm pişmanlıkları birikmişti. İmkansızlık, sadece uzaklık değil, birbirine ait olamayan iki ruhun aynı bedende kavuşmaya çalışmasıydı.
Elini ona doğru uzattı, ancak dokunmadan durdu. Bu, sadece bir veda değil, bir teslimiyetti. Kendi masallarımızın sonunu, hiç yazılmamış sayfalarla mühürlüyorduk.
"Bazı vedalar, veda olduğu için değil," dedi adam, sesi bir rüzgar kadar soğuk ve bir o kadar da içtendi, "kavuşmanın imkansızlığı yüzünden bu kadar ağır."
Bella arkasını döndü. Kapının eşiğinde, dış dünyanın tüm kaosuna ve imkansızlığına doğru bir adım attı. Geriye baktığında, içerideki ışığın yavaş yavaş söndüğünü hissetti. İmkansızlık, ardında bir boşluk değil, hiç kapanmayacak bir yara bırakıyordu. O gece, şehir üzerindeki yağmurla birlikte sadece bir aşk değil, bir olasılık daha yok oldu.