Bölüm12:Derinliğin çağrısı

Bodrum kapısı aralandığında yukarıdan gelen ışık bir an titredi.
Sonra tamamen söndü.
Sanki ev bile aşağı inmelerini istemiyordu.
Aslı ilk adımı attı.
Arkasında Deniz ve Burak vardı. En arkada ise babası…
Ama kimse artık kimin kimi takip ettiğini bilmiyordu.
Merdivenler daraldıkça hava ağırlaştı.
Deniz fısıldadı:
“Bu yer… yeni değil.”
Burak kısa bir cevap verdi:
“Değil. Sadece unutulmuş.”
Alt kata indiklerinde geniş bir alan açıldı.
Duvarlarda eski metal paneller, kablolar ve yıllar önce bırakılmış cihazlar vardı.
Bu bir bodrum değil…
Bir sığınaktı.
Ortada büyük bir masa.
Üzerinde haritalar, fotoğraflar ve kırmızıyla işaretlenmiş şehir planları.
Aslı yavaşça yaklaştı.
“Bu ne…?”
Babası gözlerini kaçırdı.
“Gerçek.”
Deniz masaya eğildi.
Haritanın üzerinde aynı nokta defalarca işaretlenmişti.
Şehrin merkezi.
Ama altında bir şey daha vardı:
“DERİN SEVİYE”
Aslı başını kaldırdı.
“Bu ne demek?”
Burak sessizce konuştu:
“Yeraltında bir yapı.”
Aslı’nın sesi yükseldi.
“Bu bir şehir değil! Bu saçmalık!”
Babası ağır bir nefes aldı.
“Saçmalık olduğunu sanıyordum…”
Tam o anda masanın altındaki ekran açıldı.
Kendi kendine.
Hiç kimse dokunmadan.
Ekranda tek bir kelime yazdı:
“HOŞ GELDİNİZ”
Deniz geri çekildi.
“Bu aktif…”
Burak dondu.
“Hayır… bu imkânsızdı…”
Aslı ekranı gösterdi.
“Ne bu?!”
Ekran değişti.
Bu kez bir görüntü geldi.
Karanlık bir koridor.
Koridorun sonunda biri yürüyordu.
Ve görüntü yavaşça yaklaştı.
Yürüyen kişi… Burak’tı.
Aslı geri çekildi.
“Bu sensin!”
Burak şaşkındı.
“Ben orada hiç bulunmadım…”
Babası gözlerini kapattı.
“Demek ki kayıt başlamış…”
Deniz panikle bağırdı:
“Ne kaydı?!”
Babası tek cümle söyledi:
“Bu sistem… insanları izlemek için değil.”
Durdu.
“Hatırlamak için.”
O anda ışıklar bir kez daha titredi.
Ve duvarların içinden mekanik bir ses duyuldu:
“ANOMALİ GRUP TESPİT EDİLDİ.”
Aslı nefesini tuttu.
Burak fısıldadı:
“Bizi fark etti…”
Ve tüm sığınak kilitlendi.
Çıkışlar kapanmaya başladı.
Metal kapılar tek tek iniyordu.
Deniz kapıya koştu.
“Hayır! Hayır!”
Ama çok geçti.
Babası Aslı’ya döndü.
“Şimdi başlıyor.”
Aslı titreyerek sordu:
“Ne başlıyor?”
Babası gözlerini ona dikti.
“Gerçek.”
Ve ışıklar tamamen söndü.