1

Uyandığımda hiç uyanmamayı diledim.
Hep böyle olmuyor muydu zaten?
İnsan yaşamak bile istemiyordu.
Özellikle benim gibi kusurlu bir insan,hayata kendini nasıl layık görürdü ki?,sevdiği adamın yanına kendini nasıl layık görürdü?,konuşamıyordum.

Evet bu doğuştan gelen bir özellik maalesef ki,eğer doğduktan sonra sesimi kaybetseydim,belki sesime kavuşabilirdim.

Fakat şimdi olmayan sesine kavuşmak için can atan bir kuştan farksız değildim.

Size kendimi kısaca tanıtmak isterim,
Ben Alisa Açar,adımı hiç tanımadığım bir arkadaşım koymuş.Evet buna arkadaş denmez belki de ama ben küçükken onu tanıyordum.Henüz dört-beş yaşlarındaydım ama onu tanıyordum.Sadece adını hatırlamıyordum.

Okulum nedeni ile İstanbul'a,öğrenci yurduna taşındım.
Ailem Bursa da küçük bir evde yaşıyorlar.
Yani çok ta küçük sayılmaz ama o eve ortalama üç kişi anca sığar.

Gözlerimi hiç ummadığım bir yerde açmam beni korkutsa da artık hastahane odalarında gözlerimi açmaya alışmıştım.

Ya birisi tarafından şiddete uğruyordum,ya da kan gördüğüm için kalbim sıkışıyordu.Evet kan görmek aynı zamanda midemi bulandırmıyor,kalbimin sıkışmasına da neden oluyordu.

"Kendini nasıl hissediyorsun,tatlım?,"
yanıma yüzünde sevecen bir ifade kondurup gelen hemşireye gülümsedim.

Konuşamadığımı bilmiyor olmalı ki "İyi misin?,neden konuşmuyorsun?,"diye sordu.Halbuki bunu bir hemşirenin bilmesi gerekirdi,özellikle de bana her zaman bakan bir hemşire.

Elimi havaya kaldırıp yazı yazıyormuş gibi yaptım.Hemşire kaşlarını çatarak "Kağıt kalem mi istiyorsun?,"diye sordu.
Bunun neyini anlamamıştı acaba?

Başımı onu onaylarcasına salladıktan sonra hızla hemen yanı başındaki çekmeceyi açıp bana kağıt ile kalemi uzattı.Hemen elinden kağıt ve kalemi alarak komodinin üzerine koydum ve yazmaya başladım.

"Ben konuşamıyorum,aslında bunun bir hemşirenin bilmesi gerekli ama sizin neden bilmediğinizi henüz anlayamadım.Bu doğuştan gelen bir özellik maalesef ki,"

Hemşire elimden aldığı kağıdı kaşlarını çatarak okurken "Nasıl?,"diye sordu.
"Ama bunu benim bilmem gerekirdi,"
Bende onu kaşlarımı çatarak izlerken elindeki kağıdı hızla aldım ve ters çevirip tekrardan komodinin üzerine koydum "Sizin bilmemeniz gerçekten çok tuhaf,"
Tekrardan kağıdı hemşireye uzatırken hemşire bu sefer almayı reddetti ve hızla kapıyı açıp odadan kayboldu.

Arkasından kaşlarım çatık bir şekilde bakakaldığım esnada kapı hızla açıldı.
İçeriye giren hemşire ile kaşlarım eski yerini alınca hemşire nefes nefese "Dışarıda feci halde bir salgın var,"biraz soluklandıktan sonra devam etti "Sizi hemen buradan çıkarmam gerekiyor,"

Kaşlarımı tekrardan çattıktan sonra hemen ayaklandım ve üzerime paltomu geçirerek kapıya yöneldim.Hemşire arkamdan kaşlarını çatarak baktığı esnada "Dur!,"diye bağırdı.
Arkamı dönerek hemşire ile göz göze geldim "Konuşamamanın doğuştan olduğundan emin misin?,"

nefes alışverişlerim hızla daralırken hızla gözlerimi kapatıp açtım.Bu hemşire neler söylüyordu böyle?,ben kaç kere konuşmayı denedim,bu bunun farkında mıydı acaba?

Başımı onu onaylarcasına salladım.Emin olmasam konuşmaz mıydım acaba?

Hemşire bana cevap vermek yerine hızla kapıyı açtı ve eli ile dışarıyı göstererek "Hemen buradan çıkmamız gerekiyor!,"diye öfkeyle bağırdı ve benden önce kapıdan çıkıp ortadan kayboldu.

Bu sefer kaşlarımı çatmadım veya hemşireye sinirlenmedim.Çünkü dediğine göre dışarıda çok büyük bir salgın vardı ve buradan hemen şimdi çıkmazsam,bir daha çıkacağımı sanmıyordum.
♾️
"Demiştim işte!,"diye telefondaki birisine bağırıyordu bir kadın "Bu salgın bulaşıcı,eğer erkenden eve gitseydin bunların hiç birisi olmayacaktı!,"

Bir kaç saniye kadının yüzünü inceledim.
Sapsarı saçları omuzlarından dökülüyordu ve mavi gözleri onu çekici kılıyordu.Dudaklarında hafif dolgu var gibiydi ama çokta dikkat çekmiyordu.Aynı zamanda kulağındaki uzun küpeleri ona asilik katıyordu.Bakışlarımı vücuduna çevirdim.Fiziği yaşına göre oldukça güzel görünüyordu.Mavi elbisesi sanki gözleri ile uyumlu olsun diye özenle seçilmişti ve uzun topukluları ile tıpkı bir mankeni andırıyordu.

Kadını tepeden tırnağa incelediğim için kendimi bir sapık gibi görmüştüm.Acaba dışarıdan bir sapığa benziyor muydum?

Bakışlarımı tekrardan kadının yüzüne sabitleyerek gözlerine odaklandım.Gözleri buz mavisi gibi keskindi ve sanki dokunsam ağlamak yerine öfkelenecekti ve bu kadını kızdırmak hayatımda isteyeceğim son şeyler arasında bile geçmiyordu.

Kadın telefonu kapatarak yere fırlattı ve ayağındaki topuklunun topuk kısmı ile telefonu ezmeye başladı.Bu kadın tam bir ruh hastası!

Eğilip telefonunu aldıktan sonra gülümsedi ve telefonun ekranının kırık olup olmadığını kontrol etti.He önce kırmaya çalış,daha sonra kırılıp kırılmadığını kontrol et.

Kadın gülümseyerek elindeki telefona baktı,belli ki telefonu kırılmamıştı.

Onu görmezden gelip yanından geçip gideceğim esnada kolumu sertçe kavrayarak yüzümü yüzüne doğru çevirdi.

Sonra yaptığı şeyin farkına vararak elini nazikçe kolumdan çekti "Kusura bakmayın sanırım sinirden kafayı sıyırdım,"sağ elini kaldırar bana doğru uzattı "Tanışalım mı?,ben Sema Yıldız,"uzattığı eline tiksintiyle bakarak ona belli etmemeye çalıştım.Umarım salgına yakalanmamıştır.

Bende elimi uzatarak onunla el sıkıştım ve gülümsedim.Çantamdan bir kağıt ile kalem çıkartarak yere oturdum ve yazmaya başladım. "Bende Alisa Açar,tanıştığıma memnun oldum,"yazarak ayağa kalktım ve Sema'ya kağıdı verdim.

Sema kaşlarını çatarak "Konuşamıyor musun?,"diye sordu.Onu başımı sallayarak onayladıktan sonra üzgünce dudaklarını büzdü "Özür dilerim öyle pat diye sordum,öyle bir kişiliğe sahibim maalesef ki,"diyerek hüzünlü bir şekilde gülümsedi.Bende ona gülümseyerek 'sorun yok' dercesine başımı iki yana salladım.

Sema tuttuğum elimi bırakarak "Bir yerden tanıdık geliyorsunuz,"diyerek tıpkı benim onu süzdüğüm gibi beni tepeden tırnağa doğru süzdü.

Sonra kaşlarını şaşkınlıkla kaldırarak heyecanla bağırdı "Sen bizim yurtta kalıyordun öyle değil mi?,"diye sorunca başta afalladım,çünkü onun gibi genç bir kızı oralarda hiç görmemiştim.Gerçekten manken olacak bir fiziğe,yüze,saçlara sahipken neden aptal gibi okuyordu ki?
Hadi ben aptalım,markette çalışıp geçimini sağlamak yerine okumaya karar verdim ama bu kız neden okuyor ki?

Kız kaşlarını çatarak "Hey bir şey mi oldu?,"diyerek beni hafifçe dürttü.
Başımı hayır dercesine salladıktan sonra çantamdan bir tane daha kağıt çıkardım ve yere oturarak yazmaya başladım.

Sema "Hey ayağa kalk!,"diye bağırınca başta ürperdim ama daha sonra telefonundan notlar kısmını açarak telefonunu elime verdi "Buraya yazabilirsin,"dedi ve yüzünü buruşturarak elimdeki kağıdı alıp buruşturdu,ardından kağıdı yakınlardaki bir çöpe atarak hemen yanıma geldi "Hangi devirde yaşıyoruz!,"diyerek sitem etti ardından yazdığım yazıyı okumak için yere eğildi ve telefonunu alarak yazdığım yazıyı okumaya başladı.

"Yurda kadar yürümek zaman alır,"diyerek omuzlarını düşürdü.
"Şurada bir taksi durağı var gel benimle,"
diyerek hızla taksi durağının olduğu yöne doğru ilerlemeye başladı.

Hemen arkasından onu takip ederek kaldırımda yürümeye başladım.
Umarım bu kız beni kaçırmıyordur.
Gerçi kaçırsa kaçırsa nereye kaçırabilir ki?,kızda mafya tipi bile yok,anca beni mankenlerin olduğu yerlere götürür.