6-cı Fəsil: Gölgələrin Pıçıltısı

6-cı Fəsil: Gölgələrin Pıçıltısı
Kristal Qalanın nəhəng, yarımşəffaf qapıları Ayla və Kaelin daxili işığına cavab verərək səssizcə kənara çəkildi. Zala daxil olan kimi onları başı görünməyən Kristal Günbəz və divarlar boyunca axan işıqlı su şəlalələri qarşıladı. Lakin zirvəyə gedən mərkəzi dəhlizə addım atdıqca havanın temperaturu anidən düşdü.
Ağacların və otların işığı söndü. Qalanın künclərindən, kölgələrin dərinliyindən formasız, qara duman kütlələri süzülməyə başladı. Bunlar Sərhəd Dünyasının ən təhlükəli varlıqları — insanın şübhə və qorxularından bəslənən Gölgələr idi.
Gölgələr fiziki olaraq hücum etmirdi. Onlar birbaşa Ayla və Kaelin zihninə pıçıldamağa başladılar. Aylanın qulaqlarında həkimlərin xəstəxanadakı son fısıltıları əks olundu: "Müqaviməti düşüb... Ümid yoxdur... Əbəs yerə mübarizə aparır..."
Kael diz üstə düşdü. Onun gözlərindəki firuzəyi işıq sönməyə başladı. Gölgələr onun üzərini bürüyür, daxilindəki son yaşamaq həvəsini sorurdu.
Ayla bir anlıq geriyə çəkilmək, gözlərini yumub qaçmaq istədi. Amma sonra Kaelin sıxılmış yumruğuna və öz biləyindəki gümüşü naxışlara baxdı. O anladı ki, Gölgələrin gücü onların gerçəkliyində deyil, insanın gələcəyə olan inamsızlığındadır.
Ayla Kaelin yanına qaçıb onun əlindən tutdu. Düz Gölgələrin mərkəzinə baxaraq uca səslə dedi:
"Siz menim acılarımsız, amma gələcəyim deyilsiniz! Mən yaşamaq üçün buradayam!"
Aylanın daxilindəki sonsuz iradə zəncirini qırdı. Onun daxilindən yayılan gümüşü işıq dalğası bütün zalı bürüdü. Gölgələr işığın istiliyinə tab gətirməyərək parıltılı toz zərrəciklərinə çevrildi və yoxa çıxdı.