Kabusun ortasında uyuyan bi çiçek

Nasıl başlanır bilmiyorum...

Bazen çocuk, bazen yetişkin yapar hayat insanı. Belki de hayatın en acı tarafı, insanın ailesini seçememesidir. Bazı yaşantılar rüya gibidir; bazı rüyalar ise zamanla kabusa dönüşür. Bazen can yakar, bazen mutlu eder. Ama eğer bir kabusun içinde doğmuşsanız, o kabus peşinizi bırakmayan bir gölge gibi sizinle yaşar.

Küçük yaşlardan itibaren kız ve erkek ayrımı başlar. Hayat erkeklere geniş yollar sunarken, kızlara çoğu zaman dar sınırlar çizilir. Erkekler özgürlükle büyütülürken, kızlar sessizlikle tanıştırılır. Erken yaşta olgunlaşmak zorunda bırakılır, görülmeyen ve bastırılan duygularını içine atar.

Oysa mesele kimin daha güçlü olduğu değildir. Mesele, kimin daha değerli görüldüğüdür.

Bazılarının hayatına güller düşerken, bazılarının payına dikenler düşer. Kimi çocuk sevgiyle büyür, kimi ise sevgiyi uzaktan izler.

Birçok yerde erkek çocuklar daha kıymetli görülür; hata yaptıklarında görmezden gelinir, başarıları büyütülür. Kız çocukları ise çoğu zaman daha fazla fedakârlık yapmak zorunda bırakılır, daha çok susar, daha çok yük taşır.

Böyle bir döngünün içinde doğan bir kız, zamanla kendi sesini bile duyamaz hâle gelir. Çünkü o konuşmadan önce ailesi konuşur, o hissetmeden önce başkaları onun adına karar verir.

Kalbimle ve vicdanımla söylüyorum ki bazı yangınların sebebi dışarıdaki dünya değil, insanın en güvende olması gereken yerdir. Ve bazı yaralar yabancılardan değil, en yakınlarından gelir.

Belki de en büyük mücadele, insanın kendine değer vermeyi öğrenmesidir. Çünkü bir gün herkes gider; geriye yalnızca insanın kendiyle kurduğu bağ kalır.