Giriş Bölümü

Başlangıç Kazası
Hani bazen kim olduğunu bilmezsin ya.. İşte onun kadar zor bir durum yok. İki nokta arasında gidip gelirsin ya.. Çok yorar o ikilem insanı. Bende artık kim olduğumu bilmiyorum ne olacağımı bilmiyorum ve en önemlisi bu yolda nasıl ilerleyeceğimi bilmiyordum. Ama illaki bir sonucu olacaktı, iyi veya kötü sadece iki yol vardı..

Benim hayatım da zaten sadece iki yol olabilirdi ya ölürdüm ya da öldürürdüm.Bu yollar benim küçüklüğümden beri vardı.Ben genellikle öldürürdüm, çünkü bazıları yaşamayı hiç hak etmiyor.

Belis Kaner bunu yapamazdı lakin Lamia seve seve yapardı. Benim hayatımın iki noktası bunlardı..

Biri iyi bir psikiyatrist olan Belis Kaner biri ise katil Lamia idi..
..
Yine müdavim hastam Mine Hanımın bilmem kaçıncı aldatılma hikayesini dinliyordum. İnsanlara ikinci bir şans verilmemeliydi.Yoksa böyle insanın tepesine çıkıyorlardı.
“Sonra beni üvey annemle aldattı, bir daha yapmam dedi ama bu sefer üvey annemle aldattı” burnunu çekerek masanın üzerinden yeni bir peçete daha aldı. Sayesinde klinikte peçete kalmamıştı.
”Belki de ikinci bir şans vermemeliydiniz Mine Hanım lütfen bu sefer oluruna bırakın gerçekten kendinizi yıpratıyorsunuz bunun yerine yeni birini bulabilirsiniz” dedim yatıştırıcı bir sesle.
Gözyaşlarını silerek “Ama ben onu nasıl bırakırım, o benim ilk aşkım. Aağhh aağhh nasıl aldatırsın beni aşağılık pislik herif Allah belanı versin senin.”
Tekrar ağlamaya başladı.Bu kadar hızlı bir duygu değişimini diğer hastalarımda hiç görmemiştim.Derin bir nefes alarak devam ettim “Tamam o zaman sevgilinize bir şans daha verin ve geri dönün Mine Hanım, eğer böyle mutlu olacaksanız” diye sordum,anında eğik başını kaldırıp sulu ela gözlerle cevap verdi.
”Ama beni aldatmış hem de üvey annemle” aklına gelenlerle bir an duraksadı.”O kadını öldürücem!” ani bir şekilde koltuktan kalktı. Eğer şuan hipokrat yemini etmiş bir Belis yerine Lamia olsaydı kesinlikle bu fikre katılır hatta ikisini öldürmek için Mine Hanıma yardım ederdi.
Yerimden kalkıp sakinleştirmek amacıyla yanına gittim.”Hayır hayır Mine Hanım sakin oluyoruz öncelikle ne yapıyorduk derin derin nefes alıyorduk değil mi öldürmek yok tamam mı derin derin nefes almak var” kalktığı yere geri oturduğunda derin derin nefes alıyor birden ona kadar sayıyordu.
”Tamam çok sakinim yani ne olmuş ki sevgilim beni ilk önce en yakın arkadaşımla daha sonra kuzenimle ve en sonunda üvey annemle aldattıysa adam öldürmedi ya çok sakinim yani hatta o kadar sakinim ki sizin o önerdiğiniz papatya çayının tarlasında uyumuş gibiyim o kadar yani”
Gerçekten bu kadına inanamıyordum bir ortası yoktu kadının. Ona zarar veren, yıpratan, aldatan bir erkek müsveddesini sevmesi çok saçmaydı.”Tamam bak sorun çözüldü hiç kimseyi öldürmek yok tamam mı Mine Hanım?” Kafasını sallayarak bana onay verdi.
Daha sonra saate baktı ve çantasını aldı. Tam tamına üç saatir seans yapıyorduk. “Aaa seans saatimiz dolmuş Belis Hanım. İyi günler görüşmek üzere” diyerek gülücükler saçarak kapıdan çıktı.
Sanki az önce hüngür hüngür salya sümük ağlamamış gibi çıktı gitti. Kliniğin perdelerini kapatıp çantamı topladım.
Saat akşam 6 olmuştu, ben kliniğe öğlen 3’te girmiştim lakin Mine Hanım sağ olsun onun sayesinde bu saate kalmıştım. Kapıyı kilitleyip arabama doğru ilerledim.
Şuan sadece eve gidip dinlenmek istiyordum. Dışarı çıktığım an bir titreme geldi. İstanbul’da havalar iyice soğumuştu.
Hemen siyah cipime bindim. Akşam saatlerinde İstanbul trafiği hiç çekilmiyordu.Şu hayatta sevdiğim nadir şeylerden de biri arabamdı.Evet, arabama kesinlikle aşıktım.
Şuan sadece kırmızı ışığa yakalanmamak için dua ediyordum. Lakin benim duam tutsa gökten trafik lambaları yağardı.
Şom ağzıma bayılıyorum gerçekten daha duamı bitirmeden ışığa yakalandım resmen. Eve yarın sabah ulaşma ihtimalim sanki canım cipimin yokuşu zorlanmadan çıkması gibi yükseliyordu.
Başımı cama yaslayarak beklemeye başladım. Hayır yani daha ne kadar bekliyeceğiz acaba yarım saat mi? bir saat mi? Derin bir nefes alarak sabırla! beklemeye başladım.
Bakışlarım sadece lambalardaydı ve beklediğim ışığı görmüştüm sonunda. Hemen yeşili gördüğüm an gaza bastım basmasına ama yandan bir aracın da benim canım arabama basmasını gördüm.
Bildiğin ezmişti canım arabamı. Sarsıntıyla yana gittiğimde ağzımdan çıkan tatlı! küfürlere engel olamadım.”Oha ne yapıyorsun lan! Kör gözünü sikeyim senin ben!"
Arabadan indiğimde kapım aynı hastalarım gibi içe doğru çökmüştü. Ayıp olmasa benim yerime arabayı kapım sürecekti neredeyse koltuğa kadar ulaşmıştı.
Arkamdaki korna seslerine tahamül edemeyip bir kaç tatlı! söz de onlar için söyledim. O sırada bana çarpan adam arabadan iniyordu. Bana doğru gelmeye başladığında bende ona doğru ilerledim.
Üzerinde takım elbise ile bana doğru ilerliyordu. “Hanımefendi iyi misiniz?”dediğinde bir yerimde bir şey olup olmadığına bakar gibiydi.
”Sence iyi miyim göt herif, trafik kurallarını bilmiyor musun sen it! Yeniden mi öğretelim trafik kurallarını size!”diyerek çıkıştım. Vallahi ben sabah çok sakindim nerede benim sakinliğim. He ne yapıyorduk Mine Hanıma söylediğimiz gibi derin derin nefes al Belis derin nefes- yok yok yok derin nefesi şimdi onların götünden aldırıcaktım.
Benim canım arabam bunların hiçbirini hakketmiyordu.
Karşımdaki adam hala sakinliğini koruyarak özür diliyordu. Bana çarpan arabadan bir kişi daha indi. Esmer, kahverengi gözleri, keskin bir yüzü, yapılı vücudu vardı. Beyaz gömleğinin düğmeleri isyan bayraklarını kaldırmış patlamak için fitil arıyorlardı.
Yavaş yavaş çatık kaşlarla bize doğru yaklaşıyordu. “Hanımefendi özür diledik ya zararınızı karşılayacağız lütfen sorun çıkarmaz mısınız?” dedi hala beni sakinleştirmeye çalışan adam.
Arabadan inen adam yanımıza geldiğinde beni çıldırtacak soruyu sormuştu.”Sorun ne acaba bu kadar abartıyorsun zararınızı karşılayacağız diyorsak karşılayacağız nesini anlamıyorsun sen?”
Galiba sinirden şimdi şuracığa bayılıcaktım. Hala sorun ne diye soruyor ya. “Sorun ne mi ? Belli sizin hepiniz en acilinden bir göz doktorundan randevu almanız gerek. Sen soruyor musun hala gerizekalı arabamı pert ettikten sonra sorun ne diye mi soruyorsun?”
Karşımdaki adam derin bir nefes alarak sessizce sabır diledi. Taklidini yaparak bende bir sabır diledim ama gerçekten de sabır diliyordum. Ya Sabr-ı selameti sen bize gani gani gönder Allah’ım.
Ters bakışlarını bana döndürdü. Arkadan arabalar hala boşluktan geçmeye çalışıyor bazıları ise korna çalıyordu, daha fazla sakin olamadım.
”Ne var embesil sürüsü görmüyor musunuz kaza olmuş burada, hala korna çalıyor. O kornaları götünüzde öttürücem sizin.”
Karşımdaki adam yüzünü buruşturarak “Allah aşkına sus bir ya” diyerek kartı elime bıraktı.”Bu kartım. Buradan arabanın zararını karşılarsın.”Ben hala arkasından bakarken “Bu kadar sinir bünyeye iyi değil.” dediğinde şok olmuş halde arkasından bakıyordum.
Gözlerim elimdeki karta kaydığında daha da sinirlendim. Yok yani sakin kalmayacaktım.”Bu kartı götünde temassız okutucam senin, göt herif!” diye bağırdığımda o arabasına binmiş çoktan basmıştı bile.
Onların arabasında hafif çizikler varken benim canım cipim resmen pert olmuştu. Daha fazla yolun ortasında bırakmak istemediğim için arabama ilerleyip bir umut çalıştırdım ve kenara çektim. Sonunda trafik açılmış korna sesleri susmuştu.
Elimdeki kartı koltuğun bir kenarına savurup telefonumu aradım o hengamede inşallah koltuğun arasında kaybolmamıştır. Benim kurtulmam bile mucizeydi ama arabam…
Maalesef arabam için aynı şeyleri söyleyemiyordum. Arabanın her yerine baktım lakin telefonum yoktu. Oflayarak elimi koltuğun altına soktum.
Rastgele elimle yeri yoklayıp telefonu bulmaya çalıştım. En sonunda elime sert bir şey gelince hemen aldım. Bu sefer şansım yaver gitti ki telefonum buradaydı.
Telefon yerine başka bir şeyde çıkabilirdi . Hemen şom ağzımı kapatıp rehbere girdim. Buket’i aradım.İkinci çalışta açtı.”Belis nerdesin ya. Bu Aryan benim beynimi sikti yemin ederim ya.” diyerek hemen şikayetle açtı. Arkadan Aryan’ın inkar edişini duydum.”Kesin şimdi kavgayı kaza yaptım ben gelin beni buradan alın .” dedim.
Buket ikiletmeden onaylamış ve kapatmıştı. Böyle şeyler zaten aranıyor aranıyor beni buluyordu. Çıldırıcaktım. Kesinlikle o adamı bulup bu kartı onun çok münasip yerlerine sokacaktım. Topuklu ayakkabılardan ayaklarım şişecekti neredeyse.
Bir süre sonra Buket'in arabasını gördüm. Sonunda gelebilmişlerdi. Arabadan inip yanıma doğru gelmeye başladılar. Aryan Buket'in aksine koşarak geliyordu.
Sert görünüşüne rağman aşırı hassas bir yapısı vardı. Buket ise tam tersiydi zarif ve alımlı görünüşüne rağmen sert ve disiplinli biriydi. Tamamen farklı kişiliklerdi.”Bir şey yok değil mi? Gelene kadar kalp krizi geçirecektim.” dedi Aryan.
“Bir şey yok Aryan merak etme. Arabamı tamir ettirin üzerinde tek bir çizik dahi görmek istemiyorum.” dedim ikisine bakarak. Buket başıyla onayladı ve Aryanla birlikte arabama doğru ilerlediler. Ben de onların geldiği arabaya yöneldim. Bir an önce eve gitmek istiyorum.
Elimdeki kartı çantaya atıp arabayı çalıştırdım. Yarın bu kartı bana veren münasebetsiz adama verecektim. Hala kim olduğunu bilmiyordum. Merak edip tek elimle çantayı açmaya çalıştım ve içinden kartı tekrar aldım.
Siyah kartın üzerinde büyük harflerle Karhan Diren yazıyordu. Bu ismi daha önce duymuştum. Bir kaç kuruma yaptığı yardımlarla gündeme gelmişti.
Adam dümdüz mafyaydı ama o herkesin gözünde nezih bir iş adamıydı. İş adamlığını yesinler onun bildiğin mafyaydı işte.
Bunu diyen sen misin Belis?
Sus.

Eve vardığıma sonunda şükredebilirdim. Arabayı park ettim çantamı aldım ve eve doğru sarsak adımlarla yürümeye başladım. Arabamı tamir ettiricek değil üstüne bir sürü araba alacak kadar zengindim ama canım siyah cipimden asla vazgeçemezdim.
O araba benim herşeyimdi. Eğer arabamda bir tane bile çizik kalırsa işte o zaman Karhan Diren’in de yüzünde de bir çizik olacaktı. Çantanın içinden anahtarı çıkarıp kapıyı açtım. Mantomu ve çantamı bir kenara atıp uzun koridorda ilerledim.
Evde sadece topuklularımın sesleri vardı. Merdivenlerden yukarı çıkıp odama ulaştım. Kendimi direkt yatağa attım. Üzerimi değiştirecek kadar gücüm yoktu. Sadece uyumak istiyordum. Gözlerimi yavaşça kapatıp kendimi uykunun kollarına bıraktım.
..

Gözlerimi açtığımda yani daha doğrusu her yerime bulaşan maskaradan açamadığımda kendimi berbat hissediyordum. Bazen üşengeçliğimden nefret ediyordum.
Ayakkabılarımı dahi çıkarmamışım. Sanırım yatağı atmam gerekiyordu. Ayakkabılarımı çıkardıktan sonra banyoya doğru ilerledim. Aynaya baktığımda dün yaptığım harika makyajın bugün yüzümde nasıl korkunç göründüğünün farkına varıyordum.
Dolabın kapağını açıp makyaj temizleme toniğini pamuğa döktüm. Tüm yüzümü güzelce sildikten sonra yıkadım. Kıyafetlerimi çıkarıp suyu açtım. Güzel bir duşa ihtiyacım vardı. Her yerimi köpükleyip üzerimdeki tüm kiri attım. Suyu açıp köpüklerden arındım.
Vücudumla da ilgileniyordum ama saçlarım kadar iyi değil. Saçlarımı hep iki kez şampuanlardım. Güzel kokmalarını seviyordum. Bir de banyodan sonra uyguladığım saç kremleri, saç yağları ve saç maskeleri vardı.
Sanırım sadece kendimle ilgilenirken üşenmiyordum. Banyodan çıkıp havluyu vücuduma doladım. Giyinme odasına gidip uzun bir karar alma seansından sonra ne giyeceğime karar verdim. Üzerime kırmızı düşük kollu mini bir elbise giydim. Altına uzun siyah topuklularımı giydim.
Odama gidip saçlarımı kuruttuktan sonra şekillendirdim.Son olarak sadece makyajım kalmıştı. Güzelce makyajımı yapıp kırmızı rujumu ve maskaramı özenli bir şekilde sürdükten sonra siyah kabanımı alıp odadan çıktım.
Son anda B12’me küfrederek odama geri döndüm. Onca şeyi yapıp parfümümü sıkmadan dışarı çıkacaktım. Çekmecemdeki parfümlerden birini alıp duş alırcasına üstüme boşalttım.
Vestiyerden çantamı alıp içine telefonumu, anahtarlarımı, cüzdanımı ve o malum adamın kartını atarak evden çıktım. Garajda arabamı göremeyince içim acıdı. Canım arabam bir an önce tamir olmalıydı yoksa çıldıracaktım.
Diğer arabaya yönelerek kapıyı açtım. Çantamı yan koltuğa dikkatlice bıraktıktan sonra arabayı çalıştırdım. Telefonumu alarak Aryan’ı aradım.
“Alo Belis arabayı soracaksan daha olmadı valla Selena ile Hades birleşip sihirli güçlerini birleştirse de araba bugüne çıkmaz valla dünden beri uyumadan başında bekledim götümden uyku akıyor” diye serzenişlerine yüzümü buruşturdum.
Bu çocuk bazen fazla konuşuyordu.”Bir dur Aryan ya sabah sabah beynimin anasını belleme.”diyerek susturdum. Tekrar konuşmasına izin vermeden
“Sen şu Direnlerin şirketinin nerde olduğunu konum atsana uğraşamayacağım şimdi onu bulmakla” kısa bir sessizliğin ardından konuşmaya devam etti.
“Gönderiyorum konumu da…Sen niye sordun şimdi, ne oluyor?” diye sordu bu kadar kısa bulması beni şaşırtmamıştı.
Onun işi buydu zaten.”Bir hesap var görülmesi gereken onu halledicem hadi kapat uzatma işim var benim!” dedikten sonra konuşmasına izin vermeden telefonu yüzüne kapattım.
Bana gönderdiği konumu açarak sürmeye devam ettim. Aryan beni konuşturmasaydı daha hızlı olacaktı her şey. Hayatımda zaman israfı olmasından nefter ederdim hele ki bu
Karhan Diren tarafından olacaksa daha çok nefret ederdim. Navigasyondaki kadın beni bir sağa bir sola döndürürken tek niyetim bu kartı o malum adama vermekti. Mümkünse temassız! bir şekilde.
Sonunda varış noktasına vardığımda arabadan kaçarcasına indim. Canım arabamdaki konfor hiçbir arabada yoktu. Gelene kadar belim ağrımıştı. Üstümü başımı düzeltip şirkete doğru yürümeye başladım.
Bu şirket yüzyıllar boyunca neredeyse dünyanın en ünlü moda tasarım şirketi olarak biliniyor. Ve gerçekten de harika işler çıkardıkları da oluyordu.
Bu buz dağını görünen kısmıydı, görünmeyen kısmı ise yaptıkları karanlık işler. Karhan Dirhen her yıl yeni çizimler ile insanları büyülediği ve globalde 1. sıralarda olduğu gibi her yıl yeraltındaki en tehlikeli adamlarından biri oluyordu.
Onu silah kullanırken görenler çatışmayı unutup nasıl bu kadar profesyonel silah kullandığını inceliyorlardı. Tabi hemen sonrasında ölüyorlardı.
Kapıdan içeri girip sekreterlerin olduğu yere doğru yürüdüm. “Merhaba Karhan Diren ile görüşmek istiyorum.” dedim lafı uzatmadan. Kadın gülümseyerek “Randevunuz var mı acaba hanımefendi?” diye sordu.
“Hayır yok ama siz ona dün arabasına çarptığınız kadın geldi derseniz tanır o beni” kadın anlamayan gözlerle bana bakarken önündeki telefondan birkaç tuşa basarak kulağına götürdü.”Asiye Hanım Karhan Bey ile görüşmek isteyen bir hanımefendi var” karşı taraf konuştuğunda devam etti”
Karhan Bey’in dün arabasına çarptığı kadın gelmiş Asiye Hanım” karşıdaki kadının sözü bittikten sonra bana döndü.”Hanımefendi Karhan Bey şuan toplantıda olduğu için onunla iletişim kuramadık ama odasının önündeki bekleme salonunda beklersiniz sizin geldiğinizi bildirebiliriz.” dedi.
Başımla onu onayladım.”En üst kata çıkıp koridorda düz ilerleyin koridorun sonuna geldiğinizde sağa dönün Karhan Bey’in sekreteri size yardımcı olacaktır. İyi günler” dedi gülümseyerek. Aynı şekilde ona karşılık verdim. Asansöre doğru ilerledim.
Asansöre bindiğimde en son katın kırk dokuzuncu kat olduğunu gördüm. Bu adamı kırk dokuzda durduran neydi acaba? Asansörün düğmesine basıp yukarı çıkmayı bekledim. Aşırı sabırsız biri olduğum doğrudur.
Yukarı çıkana kadar zaten neden geldiğimi unutacaktım. Sonunda asansör durduğunda derin bir nefes alıp yürümeye başladım. Kulaklarımda en sevdiğim ses vardı. Tabiki topuklu ayakkabılarımın sesi.
Beni tatmin eden ve güçlü olduğuma inandıran ses. Koridorun sonuna geldiğimde sağa döndüm. İlk katta çok fazla çalışan görmeme rağmen bu katta hiç çalışan yok gibiydi. Ne yani yukarı çıktıkça çalışan sayısı da azalıyor muydu?
Bu düşüncelerden kurtularak sekretere doğru yürüdüm.Gülümseyerek “Karhan Bey ile iletişime geçebilir misiniz acaba önemli bir konuşma yapmam gerek” o da gülümseyerek bana karşılık verdi. Anlaşılan Karhan Diren’in çalışanları onun kadar gıcık değildi.
”Tabi Karhan Bey şuan toplantıda sizin geldiğinizi belirtirim siz isterseniz bekleme salonuna geçin” eliyle gösterdiği kapıya yürüdüm. Siyah deri bir koltuğa oturdum.”İçecek bir şey alır mısınız efendim?” diye sordu.
“Varsa sert bir kahve alıyım lütfen” kafasını sallayarak odadan çıktı. Odanın içi büyük ve ferahtı. Duvarlar bej rengindeydi tek zıt renk koltukların yeriydi. Yukarıdaki aydınlatma gözü yormuyordu, ortada şık bir sehpa vardı.
Sade bir odaydı. Birkaç dakika sonra kapı çalındı ve içeri biri girdi. Gözlerimi kapıya dahi değirmedim. O ego yığınının kapıyı çalacak hali yoktu. Bir kız elinde tepsi ile kahvemi getirmişti. Elindekileri sehpaya koyup “Başka bir isteğiniz var mı efendim?” dedi.
Kafamı iki yana sallayarak olmadığını belirttim. Kahvemden bir yudum aldığımda kendimi rahatlamış hissettim. Sert kahve bana iyi geliyordu. Bacak bacak üstüne atarak ritimli bir şekilde sallamaya başladım.
Bu gıcık adamı daha ne kadar bekleyecektim acaba? Elimdeki kartı döndürmeye başladım. Bu şeyden bir an önce kurtulmak istiyordum. O kim oluyordu da bana bunu vermeye cüret ediyordu acaba.
Kahvemi sehpanın üzerine bıraktım, kartı çantama atıp dışarı çıktım. Sekreterin olduğu yere doğru tekrar yürümeye başladım.” Acaba çok sevgili patronunuzun toplantısı ne zaman biter?”diye sordum.
”Muhtemelen birazdan bitecektir efendim. İsterseniz Karhan Bey’e söyleyeceğiniz şeyi ben ona iletebilirim.” dedi. “Yok teşekkür ederim benim kendisiyle kişisel konuşmam gerek.” tekrar kalktığım koltuğa oturdum.
Bu sabırlı! bekleyişlerim daha ne kadar sürerdi kendim bile bilmiyordum. Eğer beni biraz daha bekletirse içeri dalıp o toplantıyı dağıtmayacağımın bir garantisi yoktu. 5 dakika sonra tekrar kapı çaldı ve sekreter içeri girdi.
“Karhan Bey toplantıdan çıktı efendim. Sizin geldiğinizi haber verdim, odada sizi bekliyorlar.” Ayağa kalkarak sekreteri takip ettim.
Odanın önüne gelince gülümseyip işinin başına geri döndü. Kapıyı çalma zahmetine dahi girmeyip içeri daldım. İçeri girdiğim an 2’si şaşkın 1’i öfkeli toplam 3 bakış gördüm. Öfkeli bakan dangalağı ve şaşkın bakanlardan birini tanıyordum.
Öfkeli olan bakış biçimli çatık kaşlarıyla sadece beni izliyordu. Hiçbir bakışa aldırmadan çenemi yukarı dikerek Karhan Diren “Bey’in” karşısına oturdum. Karşımdaki öküz hala ne olduğunu anlayamadığından mı yoksa sinirden mi hala konuşmuyordu.
En sonunda konuştuğunda şükür namazı kılacaktım. Tamam malsın ama bu kadar olmaz değil mi? Olayı anlaması rahat 3 dakika sürmüştür.
”Senin kapı çalma adetin yok mu diyeceğim ama buraya böyle geldiğine göre öğrenmen gereken şeyleri hala öğrenememişsin.” Ters bir bakış atıp gözlerimi devirdim.
“Bence öğrenmesi gerekilen şeyleri sen öğrenememişsin. Birinin arabasına çarptığınızda özür dilemek yerine öküz gibi ona kredi kartı uzatmamanız gerektiğini öğrenememişsiniz mesela. Yani ben sizi düşünüyorum ya o kişinin ters tarafına gelseydiniz ne olurdu?” Ona cevap hakkı tanımadan devam ettim.” Mazallah o kredi kartını münasip bir taraflarınızdan öttürüdü, değil mi?”
Diye sorduğumda tanımadığım adam ve bana çarpan salak gülmemeye çalışıyorlardı.
Karhan onlara ters bir bakış attığında yanaklarını dişleyerek gülmelerini durdurdular. Tekrar bana döndüğünde ona alay edercesine göz kırptım. Daha sonra çantamdan kartı çıkarıp ona doğru uzattım.
”Dikkat edin kartı bir yerlerinizde öttürmesinler” dedim ve ayağa kalktım. Diğer ikisi hala gülerken, Karhan’ın karta anlamayan bakışlar attığını gördüm. Kapıdan çıkarken iyi günler dilemeyi ihmal etmedim.
Asansöre binip aşağı indim. Şu asansörde uyuya kalmamam mucize gibi bir şeydi. Arabaya bindim.
Telefonum çalınca çantanın içinde iki saat telefonu aradım. Sonunda telefonu bulduğumda Gediz’in aradığını gördüm. Aramayı yanıtladım.”Naber ortak. Hiç aradığın yok valla ağlıyacağım şimdi” diyerek açtı.
Klasik Gediz’di işte.”Sanada günaydın Gedizcim, nasılsın?” homurdanarak birkaç bir şeyler geveledi ama anlamadım.” İyidir ortak ya. Çok yoğunsun heralde hiç şirkete uğradığın yok” dedi sitemli bir sesle.
Bir yandan hala homurdanıyor sanki başka biriyle konuşuyormuş gibi fısıldaşmalar geliyordu. “Evet bu aralar biraz yoğunum ama uğrarım bir ara. Şu yeni ortaklık yapacağımız şirket hakkında belgeler geldi mi?” diye sordum.”Hayır ortak hala gelmedi, sordururum birazdan.”
Hala arkadan birinin fısıltılı konuşmaları geliyordu. “Nerdesin sen Gedizcim” birkaç saniye ses gelmedi sonra öksürerek boğazını temizledi.”B-ben şirketteyim kızım işte nerde olacağım başka Allah Allah.” dedi paniklemiş bir sesle. “Gediz peki yanında birilerimi var ne o arkadan arkadan fısıltı sesleri bak bana yalan söyleme yemin ederim şirkete gelir seni orada bulamazsam kurşuna dizerim valla!” daha sonra arkadan bir kızın sesi duyuldu
“Bir işi de doğru düzgün yap Gediz ağabey ya anladı işte.” bu sesin kime ait olduğunu çok iyi biliyordum. Arkadan Gedizin sesi geldi.”Ulan sen bir yandan sıkıştırıyorsun ablan öteki yandan, abla kardeş beni sıkıştırdınız kenara hayatıma kast ediyorsunuz cadalozlar.” dediğini duydum.
“Alize?” hattın diğer ucundan bir şeylerin düşme sesi gelince kıkırdadım, yine sakarlığı tutmuştu.
“Ablammm nasılsın, seni öyle çok özledim ki anlatamam, sana anlatmam gereken çok şey var , hemen gelmelisin, buraya gelirken neler neler oldu biliyor musun? Henüz bilmiyorsun çünkü anlatmadım ama sen gel hemen anlatacağım”
Bunlarını art arda söylediğinde nefesi kesilmiş gibi derin bir nefes alıp kıkırdadı. Hayatımda sadece Alize’yi bu kadar bıkmadan uzun bir şekilde dinleyebiliyordum. Onun sesi beni iyileştiriyordu.
“Gelirim ablacığım sen eve geç bende geliyorum tamam mı? Sonra anlatacaklarını uzun uzun anlatırsın bende seni uzun uzun dinlerim olur mu balım”
Dediğimde onaylayarak telefonu kapattı.
Klinikte küçük bir evrak işi vardı. Onu halledip eve gidecektim. Arabayı kliniğe doğru hızla sürdüm. Yukarı çıkıp işimi hallettikten sonra eve geçtim.
Arabayı park edip indiğimde arabamı özlediğimi iliklerime kadar hissediyordum. Yönümü eve çevirdiğinde Gediz’ in arabasını gördüm.
Alize çoktan gelmiş olmalıydı. Korumaları başımla selamladım. Çantamdan anahtarı çıkarıp kapıyı açtığımda burnuma harika kokular geliyordu. Hemen salona ilerleyip kendimi koltuğa attım. Başımı geriye doğru yatırıp gözlerimi yumdum.
Bugün başıma gelenler kamera şakası gibi birşeydi. Başım hala arkadayken yanağımı birinin sulu öpücükleri süsledi. Tebessüm ederek gözlerimi açtım. Alize kafamın üstünde gülücükler saçarak bana bakıyordu.
Ayağa kalktım ve ona sımsıkı sarıldım. Onu o kadar özlemiştim ki ona olan özlemimi dile getiremezdim. Alize benim her şeyimdi. Bende onun yanağına sulu öpücüklerimi bırakıp geri çekildim.
“Ne kadar cıvıksınız sanki her gün birbirinizi arayıp 2 saat konuşmamış gibi hasret gideriyorsunuz.” Alize ile ters bakışlarımız Gediz’e ulaştığında susmak zorunda kaldı.
“Hadi abla masaya geçelim senin için neler neler hazırladım bir görsen.” heyecanla elimi tutup beni masaya doğru çektiğinde tebessümüm hala dudaklarımdaydı.
Gediz hala ağzının içinde bir şeyler homurdanıp bizi takip etti. Masaya baktığımda enfes görünüyordu. Elinin lezzetli olduğunu kabul etmeliydim.
Hemen oturup iştahlı gözlerle sofraya bakıyordum. Gediz de oturduğunda hemen yemeğe başladı. Alize de geldiğinde yemeğe başlamıştık. Yemekler o kadar lezzetli olmuştu ki hemen bitivermişti. Yemekten sonra biraz sohbet ettik daha sonra Gediz bir bahane uydurarak gitti. Alize ile başbaşa kalınca ne zaman bir araya gelsek yaptığımız o şeyi yapmak için odama çıktık.
Üzerimizi değiştirip yatağa geçtik. Kitaplıklıktan bir kitap seçerek Alize’nin yanına gittim.Oturur pozisyonda göğsüme yaslandığında kokusunu içine çektim.
Küçüklükten beri onu yanıma yatırır masal okurdum. Gerçi bunu büyüdüğü için pek yapmak istemese de benim küçük ricalarımla! kabul ediyordu.” Masal yerine ninni, türkü tarzı şeylere geçsen. Bak onlara bile razıyım ama büyüdüm ben artık masal okumak nedir ya!”
Yine mızmızlanmaya başlamıştı. O çok hatırlamasa da gece karanlıktan korkup odama gelen ve bana masal okutturan oydu. Masalı okumaya başladığım an gözlerini yumdu ve uykuya daldı. Bende onu izleyerek huzurlu bir şekilde yattım.

..
Enfes kokular eşliğinde gözlerimi açtığımda güneşin kızıl turuncusu gözlerimin içine sızdı. Saat kaçtı?
Yatakta doğrulduğumda Alize yanımda göremedim. Pijamalarımla merdivenlerden aşağı doğru indim. “Yanlız sen beni alıştırırsan böyle aşçım yaparım seni.” Alize üzerindeki garip önlükle kıkırdayarak bana döndü.
Gözlerimi kısarak önlüğe baktığımda just say “Belis Kaner değildi zaten” and keep going on yazıyordu. “Bende seni zehirler tüm bu zenginliğin şöhretin başına geçerim.” Yemek odasının kapısı açıldığında Gediz gördüm.
Şaşkınca ona bakarken Alize’nin önlüğün aynısın onda olduğunu gördüm.”Senin bizim evden çıkmaya niyetin yok herhalde Gedizciğim 7/24 bizim evdesin maşallah.”Alize uyarır gibi bana baktıktan sonra Gedize döndü.
“Sen üzerine alınma Gedocum, evimiz ve yemeklerim 7/24 sana açık.”Gediz yüzünü buruşturarak bana baktıktan sonra Alize’ye gülümsedi. “Hiç üzerime alınmadım zaten Alişim” dediği anda bu sefer yüzünü buruşturan ben ve Alize oldu.
”Aliş ne yaa? Erkek miyim ben Gedoş!” hala anlamayan gözlerle onları izlerken onlar isim kavgası ediyorlardı.
Doğrama tahtası üzerindeki çeri domatesi ve tabaktaki bir dilim kaşarı ağzıma atıp kapıya yöneldim. İkisi hala kavga ettiğinden benim dışarı çıktığımı görmemişlerdi. Yukarı çıkıp hazırlandım.
Arabamın en az 1 haftası varmış. Çok sert bir çarpışma olmadığı için büyük bir hasar olmamış. Bahçeye inip adamlarıma arabayı gösterdim. Araba sürecek halim yoktu. Son zamanlarda şirketteki işler çoğalmıştı.
Normalde şirketle pek ilgilenmez kağıt işlerine bakardım. Yeni anlaşacağımız firma bir moda tasarım şirketiydi. Anlaşacağımız şirketin adını daha bilmiyordum ama birazdan toplantıda öğrenecektim.
Onlar yeni kıyafetler tasarlarken bizde o ürünlerin reklamını yapacaktık. Şirkete vardığımda vakit kaybetmeden odama ulaştım.
Hem üşengeç olup hemde düzen takıntısı olan bir adet Belis bırakıyorum buraya. Masamın üzeri yine darmadağındı.
Çalışırken kafam kadar masamda karmaşık oluyordu ve daha sonra toplamaya üşeniyordum. Dışardaki temizlikçiden rica ederek odamı temizlemesini bekledim. Temizlikçi abla dışarı çıktığında tebessüm ederek teşekkür ettim.
Aklıma düşenlerle kafam biraz daha karmaşıklaştı. Şimdilerde herkes yeni birinin yeraltına katılacağını söylüyor ama hala netleşmiş bir konu değildi.
Yeraltındaki toplantılara uzun süredir katılmıyordum. Ama bu süre zarfında orada ne olup bittiğini tabiki de ilk ben duyuyordum. Bu yeni gelen her kimse kendini çok iyi gizliyordu. Şu ana kadar sadece erkek olduğunu öğrenebilmiştim.
Kapım çalındığında kafamı önümde duran dosyadan ayırmadım ve gelmesini söyledim. Kapım açıldığın sekreterim toplantının birazdan başlayacağını ve Buket ile Aryan’ın geldiğini söyledi.
Onu onaylayıp ikisini odama gelmesini söyledim. İki dakika sonra kapım açıldı. Bu şirkette bir tek onlar kapımı çalmazlardı çünkü aramızdaki ilişki arkadaşlıktanda öteydi. Buket her zamanki gibi yüzü asıkken Aryan’ın yüzünde gülücükler saçılıyordu.
Aryan deri koltuğa yayılırken Buket masama bir dosya bıraktı. Sorgulayan gözlerle ona bakarken dosyayı gösterdi. Meraklı bir şekilde dosyanın kapağını açarken Aryan’ın sesini duydum
“Bence sürpriz olmalıydı o dosyayı vermemeliydin.” dedi. Normalde Buket evrak işleriyle hiç ilgilenmediğindendi bu merakım. Dosyanın kapağını tamamen açıp yazanları okumya başladım.
İlk paragrafta bizim şirketin anlaşacağımız şirketle olan şartları yazıyordu. Gözlerim alt taraftaki yazıyı görünce yuvalarından fırlayacakmış gibi oldu. Çünkü anlaşma yaptığımız şirket Direnlerdi.
Dün adamın bir taraflarında kart öttürecektim az kalsın ve kahretsin ki adam benimle anlaşma yapacağını biliyordu değil mi?

Siktir.

Gerçekten büyük siktir.

Şok halindeydim ve konuşamıyordum. En sonunda gözlerimi dosyadan ayırıp Buket’e döndüm.
“Ben bu adamla anlaşma yapmam. Daha dün adamı götüyle tehtid ettim. Bırak ikimizi anlaştırmayı şirketleri hiç anlaştıramayız, arayın sekreteri iptal etsin toplantıyı.” Buket onaylamayan gözlerle bana baktı.
“Bunu yapamayız çünkü onlarla anlaşma yapmazsak şirketin hem itibarını hem değerini kaybederiz. Son zamanlarda uğramadığından şirketin kötüye gittiğini göremiyorsun. Eğer onlarla anlaşma yapmazsak önemli olan üç şeyi kurtaramayacağız.” Yine mantıklı mantıklı konuşmuştu.
“Lan şirketin itibarı ve değeri iki yapıyor kurtaramayacağımız üçüncü şey ne o zaman?” diyerek ortaya bir soru attı Aryan.
Buket boş gözlerle ona dönerek” Eğer anlaşmayı yapmazsak kurtaramayacağımız üçüncü şey götümüz olur salak herif, şirket battığında ne yapacağız yine o zenginliğimizi mi sürdüreceğiz?”
Bu kızın haklı haklı konuşması beni geriyordu. Kapı tekrar çalındığında içeri çağırdım. Bu sefer kapıdan giren Gediz’di. “Oh be ekip tamamlandı bende bir şey eksik diyorum Gedizmiş lan.” dedi hala koltukta yayılan Aryan.”Tabi oğlum ben olmazsam olur mu hiç? Şu dörtlüye bak be dört büyük melek gibi maşallah.”diyen Gediz’e Buket’in tek sözü Tövbe Haşa olabildi.
Gözlerimi Gedize çevirerek sorumu yönelttim.“Kiminle anlaşacağımızı biliyor musun?” kafası karışmış gibi yavaş yavaş onayladı. Sert bir nefes vererek ayağa kalktım. “Gelmiş mi bu şirket sahipleri anlaşalım bitsin hemen” dedim.
“Nasıl yani kabul mu ediyorsun.” dedi Aryan. Anlamayan Gediz olaya dahil oldu. “Neden kabül etmiyecekmişiz kafamıza talih kuşu sıçtı siler miyim sanıyorsun lan” En az Gediz de benim kadar bu şirketle ilgileniyordu ve yavaş yavaş battığımızı biliyordu ama benim o talih kuşunu tehdit ettiğimi bilmiyordu.
“Ben anlaşacağımız şirketin sahibiyle kavga edip, tehdit ettim.” ortam benim söylediklerimle bir an sessizleşti. Gediz duyduklarının yanlış duymuş olmasını ister gibi ellerini açtı, gözlerini kapadı ve konuşmaya başladı.
“Allahım ne olur bu bir rüya olsun. Ben yine uyanıyım Alize ile kahvaltı hazırlayıp daha sonra onunla kavga ediyim sonra şirkete geliyim ve anlaşacağımız şirketle anlaşalım lütfen Yarabbim!” Buket ve ben ona ters ters bakarken Aryan’ın arkadan amin demesi bir oldu.
Gediz gözlerini açtığında bunun bir rüya olmadığını gördü. Tekrar bana döndü. “Neden? Neden ya Belis? Neden kızım?Adamla neden kavga edip tehdit ettin? Ben bunları duyacak kadar ne günah işledim.”
Ters bakışlarım hala onun üzerindeyken “Ne yapayım adam arabama çarptı, kavga etmek yerine gidip alnından mı öpseydim adamı. Hem sen hala zenginsin saçma sapan konuşma, batsam yine ben batıyorum babanın kaç fabrikası var saydın mı?”
“ Olur mu kızım hiç senin yanlız batmana izin verir miyim. Batsan bile sayıını bilmediğim fabrikalardan bir tanesinde sana iş verebilirim.. Bir dakika lan benim babamın fabrikaları varsa seninde aşiretin var, neredeyse bir şehri yönetiyorsun lan!”
Söylediklerine sadece göz devirmekle yetindim. Batsam bile oraya gitmezdim. Zaten ben yönetmiyordum ama oradakilere göre şehir benimdi. Tekrar kapının çalınmasıyla kapıya yakın olan Gediz açtı.
Sekreter içeri gelip Direnlerin geldiğini söyledi. Gediz bana yalvaran gözlerle bakarken deminden beri söylediği ‘acaba sen gelmesen mi?’ laflarını duymayarak toplantı odasının kapısını açtım. Gözlerim ilk Karhan Diren gördüğünde yine o kaslar hakkında tez yazmak istedim.
O neydi öyle ya, hayır yani gömlek isyan ediyor bu kadar şova gerek yok o kadar paran var bol bir gömlek al değil mi ama. Ama hangi gömleği alsa yine sığmayacak gibi duruyor.
Alaycı bir tavırla beni süzerken sandalyeme kuruldum. Onun yanında da benim yanımda da üç kişi vardı. Kısa bir tanışmadan sonra yanındaki iki kişinin biri en yakın arkadaşı diğerininde kardeşi olduğunu öğrendim.
O gün şirketine gittiğimde de odada bu ikisi vardı. Onların da kinayeli bakışlarını umursamayıp kısa bir an Gediz’e döndüm. Resmen ecel terleri atıyordu, bu kadar kasmasına gerek yoktu ki koskoca ülkede bir moda tasarım şirketi onun mu vardı yani?
Yanımızda getirdiğimiz satış yöneticileri kendi arasında ve bazende bizden onay alarak anlaşmaya devam ediyorlardı. Ve bu adam hala bir pürüz çıkarmamıştı. Buna şaşırmalı mıydım, adamı tehdit ettim ya hani götüyle.
Anlaşma onaylandığında hala şaşkındım çünkü karşımdaki adamın mutlaka bir pürüz çıkaracağına emindim. Acaba gelirken kafasına vurdularda hafızası mı silindi diyeceğim, herif imalı imalı bakış atıyor anlamıyorum ki.
Satış danışmanları el sıkışırken benim gözüm hala karşımdaki çam yarmasındaydı. Bizimkilerde onlarla tokalaşmaya kalktığında bende en sonunda ayağa kalktım. Aynı anda ayağa kalktığımızda onunla tokalaşmadım onun yerine yanındakilerle tokalaştım.
Bu sıkıcı ve gereksiz tokalaşma bittiğinde tam karşıma geldi ve konuşmaya başladı.”Bu benim şirket kartım. E artık ortağız bir şey olursa bana buradan ulaşırsın.”
Bilerek kart kelimesinin üstüne basa basa söyledi değil mi? Bu adamın kartlarla alıp veremediği neydi acaba çok merak ediyorum.
Elime tutuşturduğu kartla öfkeyle ona baktım. Misilleme mi yapıyordu? Daha iyisini yapardım. Aryan’ın bıyık altından güldüğünü görünce sinirli bakışlarım ona döndü.
Son sözlerini de söylerken çok keyifliydi Karhan Diren.
“Dikkat edin bu kart ötmüyor. Sonra gelip şirketimi basıp ağlamayın” sadece kapıdan çıkışını izledim ve başka hiçbir bok yapamadım. Hala kenarda gülen Gediz ve Aryan’ a bağırarak dışarı çıkmalarını söyledim.
Gerzek herif bir de benim laflarımı bana yutturmaya çalışıyor piç. Elimi sinirle sarı saçlarıma daldırıp hırsla koltuğa attım kendimi.
Başımda onca bela varken birde bununla uğraşacaktım. Mükemmel gerçekten.