Zamanın Durduğu Yer"

🌟 Bölüm 2: Tozlu Hatıralar
Oturma odasındaki saatin tiktakları, sanki boş evde devasa bir balyozun yere vuruluşu gibi yankılanıyordu. Her saniye, senden biraz daha uzaklaşıyormuşum gibi hissettiriyordu. Ama mesafe yollarla değil, saniyelerle ölçülüyormuş; bunu yeni anladım.
Eşyaların yerini değiştiremiyorum. Raftaki o mavi kitap, senin bıraktığın gibi hafif yan duruyor. Onu düzeltirsem, hikayemizin bittiğini kabul etmiş olacağım. Psikolojide buna "Dondurulmuş Zaman Sendromu" diyorlar mı bilmiyorum, ama ben bu evde zamanı dondurdum.
Bugün ilk kez telefonumu açtım. Galeriye girmek, bir mayın tarlasında gözü kapalı yürümek gibiydi. İlk fotoğrafa tıkladım: Geçen yaz, deniz kenarında... Gülüşün öyle canlıydı ki, ekranın camını delip odadaki bu gri sessizliği dağıtacak sandım. Sonra kendime baktım. Yanındaki o adama... O kadar mutluymuş ki, şimdi aynada gördüğüm bu enkazla hiçbir alakası yokAniden bir hıçkırık düğümlendi boğazımda. İnsan, kaybettiği birine değil de, o kişinin yanındaki "mutlu kendine" mi ağlar en çok?
Pencereyi açtım. İçeriye dolan soğuk hava, evin içindeki o senin kokunu taşıyan durgun havayı darmadağın etti. Korktum. O kokuyu kaybedersem seni tamamen kaybederim sandım. Hemen kapattım camı.
Sonra masadaki o dolu kahve fincanına baktım. Üzerindeki toz tabakası artık bir kabuk bağlamıştı. Elimi uzattım, tam dökecekken kapıdan bir ses geldi. Anahtarın kilitte dönme sesi...
Kalbim duracak gibi oldu. Sen miydin? Geri mi gelmiştin? Yoksa zihnim bana son ve en acımasız oyununu mu oynuyordu?