1.BÖLÜM; BAŞLANGIÇ

Başlangıç;

İnsan hiç beklemediği yerden darbe alınca iki büklüm kalıyor darbe karşısında.
Ailem hiçbir zaman olmadı; annem ve babam... Bu kavramlara çok uzağım. Beni kimse büyütmedi; anne doğurup yurda verdi, baba nerede onu bilmiyorum veya bir akrabam var mı onu da bilmiyorum. Büyüdüm artık, o eski pısırık kız çocuğu değilim ama kalbimin bir yerinde derin bir yara var. Bu yara, asla üstü kapatılamayan veya görmezden gelinemeyecek kadar derin bir yara.
Büyüdüğümde de ailem olmayacağını düşündüm ve düşünmeye devam ediyorum. Asla karşıma adamakıllı biri çıkmadı. Gerçi şu zamana kadar ne flörtüm ne de sevgilim oldu; bu iki kavrama da uzağım.
Kendi mesleğimi elime aldım. Benim aslında kendi çocuğum yok ama binlerce çocuğum var. Evet, ben öğretmenim. Hem de ilkokul öğretmeni. İşimi severek yapıyorum, ayrıca ders verdiğim her çocuğu da seviyorum.
Günlerden bir gün yine sahilde oturuyordum, her zamanki gibi nereye ait olduğumu bilmeden.
Az sonra saatin geç olduğunu fark ettim ve ayağa kalktım; son bir kez temiz havayı içime çektim ve banktan uzaklaştım. Az sonra ara sokağa girdim ve evime yürümeye başladım.Sokaklar bomboştu, kimse yoktu. Aslında bazı insanlara bu sıkıcı gelir ama ben daha çok sevindim. Çevreye neşe, kendime keder... Ben buydum. Bunları düşünerek yürüyordum. Önüme bakmadan ilerlerken çarptığım şey karşısında irkildim. Bir gövdeye çarpmıştım, hem de tanıdık bir gövdeye. Bakışlarımı gövdenin yüzüne çevirdim. Boyu çok uzundu.
"Kusura bakmayın," dedim.
"Umay, biraz konuşabilir miyiz?" diye soodu.
"Neden ki?" diye sordum. Çok yorgundum ama bunu belli etmemeliydim.
"Gel, konuşunca anlarsın," dedi.
"Tamam," dedim ve onu takip ettim.
Bu adam bana lisedeyken aşıktı. Adam dediğime bakmayın, aynı yaştayız. 24 yaşındayız ama o benden ay olarak büyük. Adı Yankı. Lisedeyken bana aşık olduğunu öğrendiğimde tepkisiz kaldım. Galiba hala bana aşık.
Yürüdük, sonunda durdu. Sahile yeniden inmiştik. Yakın bir banka oturdum, o da yanıma gelip oturdu. Derin bir nefes verdim.
"Ne oldu, ne konuşacağız?" diye sordum.
Boğazını temizledi. "Umay, biliyorsun lise hayatımızda ben seni seviyordum. Ben fark ettim ki hala seviyorum. Bugün buraya bunun için geldik. Bize bir şans veremez misin?" diye soodu ve gözlerimin içine baktı.
Cevap veremedim. Evet, ben de seviyordum ama olmazdı. Beni annem ve babam bile sevmemişti; belki acıdığı için beni seviyormuş gibiydi. Belki de bu duygu merhametti.
"Yankı, benim durumuma üzülüyorsun, farkındayım. Ben ailem tarafından sevilmedim. Sen bana merhamet ediyorsun, belki de acıyorsun ama lütfen bunu yapma," dedim ve gözlerimi çarşaf gibi olan denize çevirdim.
"Umay, ben sana acımıyorum, seni seviyorum kızım, anlamıyor musun? Belki sen sevmiyorsun, bu yüzden mi?" diye soodu.
Gözlerimi tekrar ona çevirdim. "Sevip sevmediğimi biliyorsun. Anlıyorum, sen de sevilmek istiyorsun ama ben de sevilmek isterdim. Senin kalbini biliyorum ama ben sevilmeyecek kadar... Her neyse, sen daha iyilerini hak ediyorsun," dedim. Bunu dediğim anda gözlerim doldu; onun görmesini istemediğim için tekrar denize döndüm.
Ellerimi avuç içine hapsetti. İster istemez ona baktım. Gözlerimin içine bakıyordu. Onun da gözleri dolmuştu. "Umay, geçmişinle ilgilenmiyorum. Seni böyle kabul ediyorum, her şeyinle. Seni sen olduğun için seviyorum. Sen de beni seviyorsun, bak, benim de ailem yok ki zaten," dedi.
Dudağımın köşesi kıvrıldı. "Senin abin ve annen var ama benim hiçbir şeyim yok, Yankı," dedim. Bu bir gerçektí ve gerçekler her zaman acı olurdu.
"Umay, ailen olmaması sorun mu? Değil. Eğer evet dersen ailemiz olacak, sen yokken benim de ailem yok," dedi ve avuç içindeki ellerimi öptü.
"Yankı, pişman olacaksın. Lütfen yapma bunu, bu sefer ben suçlu hissedeceğim."
"Hiçbir zaman seninle ilgili bir şeyden pişman olmam, Umay."
Seviyordum, kabul etmeli miydim? Bilmiyordum ama ben de sevilmek istiyordum. Nasıl bir duygu olduğunu bilmek istiyordum. Bir şeyi de hiç düşünmeden yapacaktım. Kabul ettim.
"Yankı, pişman olmayacağına emin misin?"
"Sonuna kadar. Peki, sen benimle misin?"
"Sonuna kadar," dedim.
Yankı dediğimi duyunca beni kendine çekti ve dudaklarını dudaklarımın üstüne bıraktı.
Beklemiyordum, önce şaşırdım ama sonra ona karşılık verdim.
1,5 Yıl Sonra
Evleneli 1 yıl oldu.
Yankı beni gerçekten öyle seviyor ki ilk defa sevilmeyi bu kadar çok sevdim.
"Umay," dedi Yankı.
Onaylarcasına bir ses çıkardım.
"İleride eğer bir kızımız olursa adını ne koyacağız?" dedi.
Saçlarımdaki eli saçımı okşamaya devam etti. Yüzüne baktım tepeden.
"Bunu düşünmek için çok erken değil mi?" diye sordum.
Gülümsedi. "Olsun, hayali bile mükemmel. Her türlü çocuklarımızın annesi sen olacaksın," dedi.
"Ya ben ölürsem o zaman?" dedim ve yatakta doğruldum.
Koltuk altlarımdan tutup kucağına oturttu beni. "Umay, niye böyle yapıyorsun güzelim? Ne kadar güzel hayal kuruyoruz. Ayrıca sen niye ölüyorsun, ya ben ölürsem?" dedi ve gülümsedi.
Karnına bir yumruk attım. "Ya sen ne dediğinin farkında mısın? Yankı, aptal mısın ya?" dedim.
Yumruk attığım yeri tuttu ve inledi.
Korktum, hemen tuttuğu yeri tuttum ve yüzüne baktım. "Yankı aşkım, iyi misin?" dedim korkarak.
Yüzüme baktı ve kahkaha attı. Bunu görünce daha fazla kızdım; benimle dalga geçiyordu resmen. Kaşlarımı çattım. "Çok mu komik, Yankı Bey?" diye sordum.
"Evet," diye bir cevap verdi.
Cevap vereceğim anda telefonu çaldı. Ekranına bakınca ekranda "Simge" yazıyordu. Ne Simgesi? Sormadım tabii ki. Kucağından kalkmaya niyetlendim ama izin vermedi. "Nereye, yerini mi beğenmedin?" diye soodu.
"Simge Hanım arıyor ya, rahatsız olmayın siz, ben çıkayım odadan," dedim kınayan gözlerle.
Belimden tutup kendine çekti. Gözlerini kıstı. "Sakın onu kıskandığını söyleme, güzelim."
"Banane ki, beni ilgilendirmez," dedim ve onu iteledim.
"Niye seni ilgilendirmiyormuş hanımefendi? Karım değil misin?" dedi.
"Adı üstünde, sadece karınım. Neyse, benim işim var, bırak beni," dedim ama yine bırakmadı.
Telefonu aldı ve açtı. Hem de gözlerimin içine baka baka...
"Simge, şu an karımla ilgileniyorum, aramazsan iyi olacak," dedi ve telefonu kapattı. Sonra yere fırlattı.
Beni kucağından kaldırıp yatağa yatırdı ve üstüme çıktı. "Evet, en son ne diyorduk?" diye soodu.